LOGINBahagyang tumaas ang kilay ni Abegail nang makita ang kalmado kong ngiti. Tila hindi niya inaasahang hindi ako magpapakita ng kahit kaunting inis o pagkapahiya sa harap nila. Nag-iwas siya ng tingin at marahang sumimsim ng alak, halatang hindi siya nasiyahan dahil hindi niya nakuha ang reaksyong inaasahan niya mula sa akin.
“Gosh, Ms. Maddie, I still can’t get over your Fall collection feature last year!” masigla patuloy na pagdadaldal ni Scarlet. “Yung silk emerald gown na isinuot mJane POVMuli akong napayakap kay Aviv habang nakahiga pa rin kami sa damuhan. Ipinatong ko ang baba ko sa matigas niyang dibdib at napatitig sa kaniyang mukha habang seryoso siyang nakatanaw sa bahagyang makulimlim na kalangitan.Naisipan kong haplusin gamit ang hintuturo ko ang tulay ng kaniyang matangos na ilong, dahilan para mapatingin siya sa akin.“Sana maging kasing-tangos ng ilong mo ang ilong ng magiging mga anak natin. Sana maging kasing-gwapo mo kapag lalaki at, siyempre, kasing-ganda ko naman kapag babae,” litanya ko bago ko idinulas ang daliri ko patungo sa kaniyang mapulang labi. Marahan kong idiniin iyon roon, na agad naman niyang marahang kinagat.Mabilis kong inilayo ang kamay ko at napatawa nang mahina sa ginawa niya.“We should go home now. Baka mamaya, umulan bigla—mabasa pa tayo,” aya ko sa kaniya.Pero imbes na bumangon, lalo lamang niyang hinigpitan ang pagkakapulupot ng kaniyang braso sa baywang ko.“Have you tried riding a horse?”“What kind of horse? One with
Aviv POV Mabilis kong ibinaba ang zipper ng suot kong trousers at marahan kong idinaiti ang dulo ng namamasa kong kargadà sa kanyang bukana. “W-Wait,” pigil niya habang pilit na humihinga. Napakunot ang noo ko. “Sigurado ka ba talagang ayos na sa 'yo na huwag ko nang palitan ang isdang 'yon?” Hindi ko naman maiwasan na mapatanga. Iyong isda pa rin ang nasa utak niya? Pambihirang babae 'to; nasa mainit na tagpo na kami pero iyon pa rin ang iniisip niya. “Sure ka ba talaga, ayos na 'yon, Aviv? Napatawad mo na ba ako—napatawad mo na kami ni Kian?” “Huwag mong babanggitin ang pangalan ng pamangkin ko habang nasa ganito tayong sitwasyon,” saway ko na mabilis namang ikinatikom ng kanyang bibig. “Sorry,” mahinang boses na paumanhin niya. “Hindi pa kita napapatawad,” seryoso kong saad. Agad siyang napaupo. “Kaya nga papalitan ko na lang 'yon. Alam kong hindi mapapantayan ng isdang ipapalit ko ang sentimental value ng arowana ng mommy mo.” “You don't need to, Jane.” “Eh,
Kita ko ang gulat sa mga mata niya, pero agad din iyong napalitan ng saya. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at ako ang unang yumakap sa kaniya. Agad naman siyang gumanti ng yakap. Ilang segundo kaming nanatiling ganoon bago ko naisipang kumawala.Naiiyak ako... naiiyak sa sobrang tuwa.“May kasalanan ka pa sa akin na kailangan mong pagbayaran,” basag niya sa katahimikan.Napasinghot ako at bahagyang napatingin sa kaniya.“Ayos lang ba kung palitan ko na lang ng panibagong isda 'yong arowana ng mommy mo? Pasensya ka na... ngayon pa lang humihingi na ako ng paumanhin sa 'yo—hmfp!”Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang walang pasabi niyang inabot ang mga labi ko.Dumampi ang mainit niyang labi sa akin. Inalis niya ang bulaklak na hawak ko at walang alinlangan iyong binitawan, na para bang wala nang ibang mahalaga sa sandaling iyon kundi ang halik na ibinibigay niya sa akin.Hinapit niya ang baywang ko at idinikit ako sa matatag niyang katawan. He's kissing me like he meant it. His
Jane POV “PUTANGÌNA MO! FUCK YOU!” muli kong hiyaw nang buong lakas kahit halos tuluyan nang mapiyok ang boses ko. “DAIG MO PA ANG BABAENG MAY REGLA KUNG MAGTAMPO!” Hingal na hingal akong napatingala sa kalangitan. Kanina pa ako nagsisigaw rito sa harap ng kakahuyan, pero parang hindi pa rin sapat. Gusto ko pang lakasan ang boses ko at ibuhos lahat ng natitira kong frustration hanggang sa tuluyan na akong mawalan ng boses. “Grabe ka! Limang araw, Aviv?! Limang araw mo akong itinuring na parang hangin dahil lang sa isda?! Ilang beses ba akong magmamakaawa at hihingi ng sorry sa ’yo para lang patawarin mo ako?! Pagod na ako, bwisit ka!” Nanghina ang mga binti ko kaya napaupo na lamang ako sa damuhan. Mahigpit kong niyakap ang mga tuhod ko at doon muling bumuhos ang mainit kong luha. “Ang sakit-sakit na... Ang sikip-sikip na rito sa dibdib. Kailan mo ba ako mapapatawad?” Tuluyan nang pumiyok ang boses ko habang patuloy na pumapatak ang mga luha ko. “Gusto mong patawarin kit
Aviv POV “Sir Aviv, bakit napaaga po kayo ng uwi?” bungad sa akin ni Nicole pagkababa ko pa lamang ng kotse. May bitbit siyang hedging shears na ginagamit niya sa pagtatabas ng mga halaman sa hardin. “Si Jane?” “Umalis po, Sir. Ginamit niya po ’yong estate cart papunta roon sa may kakahuyan. Gusto niya raw pong magmuni-muni.” Magmuni-muni o magsisigaw? Kilala ko siya. Kapag gusto niyang mapag-isa at pumupunta sa malayo, siguradong bubulahawin niya ang mga ibon sa kakahuyan dahil sa pagsigaw niya para ilabas ang lahat ng frustrations niya. Napadako ang tingin ko kay Sid nang lumapit siya sa amin. Bitbit niya ang malaking bouquet ng mga bulaklak na ako mismo ang nag-order para sa asawa ko. Pinili ko ang mga sariwang bulaklak na may malalim na kulay pula. Mga rosas na para sa akin ay sumisimbolo sa matagal ko nang itinagong damdamin para sa kaniya. “Ang ganda po ng mga bulaklak, Sir. Kinikilig ako sa inyo ni Ma’am Jane,” masayang saad ni Nicole habang nakatitig sa hawak ni Sid
Jane POV“Bakit parang sinisipon ka?” hindi ko mapigilang itanong sa asawa ko noong nahalata kong panay ang singhot niya.“Wala 'to,” 'yon lang ang maikling sagot niya.Muli, napabuntong-hininga na naman ako habang nakatitig sa kaniya.“Limang araw na tayong hindi magkatabi sa iisang kama... Parang ayaw mo na yata sa akin.” Hindi na ako nagpaawat pa na sabihin iyon. Napapansin ko kasi na parang sanay na siyang magkahiwalay kami ng kwarto.Tinitigan ko siyang muli. Ayan na naman siya, hindi na naman umiimik.Diyos ko po! Hanggang kailan ba siya magiging ganito sa akin? Hanggang kailan niya ako matitiis na hindi kinakausap?Gusto ko nang sumabog sa galit. Hindi talaga ako sanay na ganito siya katahimik. Ayos lang sana kung isang araw lang, pero limang araw na siyang malamig ang pakikitungo sa akin.“Kunin ko na lang ang mga gamit ko doon sa kwarto mo para doon na lang ako manatili sa kabilang kwarto,” may pait kong sabi.“Ikaw ang bahala,” sagot niya na muling ikinasikip ng dibdib ko.N
LORENZO GRAND HOTEL 6:00 P.M. “Wala pa ba si Kian?” boses ni Mommy, bakas sa tinig niya ang pag-aalala dahil hanggang ngayon ay wala pa rin ang groom. Kanina pa kami naghihintay sa kanya pero hanggang ngayon ay wala pa rin siya. Kapansin-pansin na rin ang inip ng mga bisitang naririto sa loob ng
Akala ng mga kakilala ko ay maswerte ako dahil ipinanganak akong mayaman, pero hindi nila alam na isa lamang akong ampon at ang nag-ampon sa akin ay ginawa lamang akong collateral sa mga utang nila sa mga magulang ni Kian.Si Daddy na sugapa sa sugal. Si Mommy na maluho at mahilig mag-travel. Wala
Nasa loob na ako ng isang bakanteng kuwarto dito sa bahay nina Lolo Esteban at Lola Alicia. Katatapos ko lang maligo at ngayon ay abala na ako sa pagpapatuyo ng buhok ko gamit ang tuwalya. Naibaling ko ang tingin sa pintong gawa sa lumang tabla. Unang pumasok si Lola Alicia, kasunod si Aviv na may
“Paano po ’yung kotse ko, sir?” ani ko, sabay lingon sa kotse kong nakaparada sa gilid ng kalsada “I’ll have my staff to take care of your car,” he said calmly. “Get in,” utos niya pagkabukas ng pinto kaya walang sabi-sabing sumunod ako. Pagkaupo ko sa mamahaling leather seat, muli akong napaya







