Chapter 003

“Paano po ’yung kotse ko, sir?” ani ko, sabay lingon sa kotse kong nakaparada sa gilid ng kalsada

“I’ll have my staff to take care of your car,” he said calmly.

“Get in,” utos niya pagkabukas ng pinto kaya walang sabi-sabing sumunod ako.

Pagkaupo ko sa mamahaling leather seat, muli akong napayakap sa sarili. Napahigpit ang pagkakakapit ko sa lapel ng overcoat dahil sa lamig ng aircon.

Pagkapasok niya sa driver’s seat, inalis niya ang pagkakasuksok ng kanyang dalawang baril sa tagiliran at basta na lamang iyon inilagay sa dashboard. Hindi ko naiwasang mapakunot ang noo dahil sa kakaibang tunog ng bagay na iyon pagkalapag niya.

“Totoong baril ba ’yan?” usisa ko.

“It's a toy,” sabay abot niya at ipinakita sa akin na peke lang pala ang mga ito. “This is Yuan’s toy. I bought it for him,” aniya nang hindi man lang ako tinitingnan.

“Ahh...” Napatango-tango lang ako bago muling naisipang bumalik sa proposal ko kanina.

“Pumapayag ka na ba?” hindi mapakaling wika ko. Tinitigan ko siya nang seryoso, naghihintay kung kailan bubuka ang bibig niya. Pero tang*na, hindi. Hindi talaga siya nagsalita, sa halip ay seryoso lang niyang pinatay ang aircon.

Napapahilot ako sa batok ko, pilit na kinakalma ang sarili. I need to be patient with his frustrating silence. Ako ang desperada rito kaya dapat maghintay ako.

‘Pero paano ba kumalma? Bukas na ang kasal. Kailangan ko ng kasagutan, ngayon din!’

“S-Sir—” Gusto ko sanang humirit ulit pero natigilan ako.

Walang alinlangan niyang kinalas ang pagkakabutones ng suot niyang white shirt at napaiwas na lang ako ng tingin noong tuluyan niya iyong hinubad.

Napapakapa na lang ako sa seat belt para sana ikabit iyon pero bigla siyang lumapit sa akin dahilan para mabilis akong mapasandal sa upuan, bahagyang umusog nang kaunti dahil sobrang lapit na ng mga mukha namin.

Naaamoy ko ang bango niya, kahit nabasa siya ng ulan ay nakakapit pa rin ang amoy ng kanyang mamahaling pabango sa kanya. Hindi ko naiwasang mapatingin sa matipuno at mabato niyang katawan. Halos mapuno na ng tattoo pero kahit ganoon ay hindi naman pangit tingnan. Mas nagpapadagdag pa nga ang mga ito sa pagiging hot niya.

Muling nagtama ang mga mata namin habang hawak ko pa rin ang hindi pa naikakabit na seat belt.

Aviv is a quiet type, cold, and a mysterious bachelor. He looks so dangerous, pero kahit kabang-kaba na ako rito, bakit iba ang pakiramdam ko? Bakit parang ramdam ko na he is the safest place I’ve ever been?

Napansin ko ang pagbaba ng kanyang tingin mula sa mga mata ko pababa sa labi ko. Nanuyo tuloy ang lalamunan ko dahil sa pagtitig niyang iyon.

Agaran akong nag-iwas ng tingin nang mas lalo pang umikli ang distansya ng aming mga labi. Bigla na lang kasing may kakaibang init na gumapang sa katawan ko.

“Ako na ang magkakabit,” saad niya.

Naramdaman ko ang pag-atras niya nang tuluyan na niyang naikabit ang seat belt ko.

Narinig ko ang malalim niyang buntong-hininga bago niya tuluyang pinaandar ang makina at pinatakbo ang kotse.

I quietly stared outside the tinted window, blanko ang utak ko habang tahimik siyang nagmamaneho. Pero napabalik lamang ako sa sarili at napalingon sa kanya noong napansin kong lumiko siya at nag-iba ng ruta. Imbes na papunta sa hotel kung saan nagaganap ang charity gala ay patungo kami sa daan kung saan madadaanan ang bahay ng lola’t lolo ko.

“Saan tayo pupunta, sir Aviv? Hindi ito ‘yung daan patungo sa charity gala,” basag ko sa katahimikang namamagitan sa amin.

“Sa bahay ng lola mo,” sagot niya na hindi man lamang tumitingin sa akin. Nabigla ako sa sinabi niya.

‘Alam niya ang bahay ng lola ko? Paano niya nalaman?’

Balak ko sanang magsalita na gusto ko pa ring dumalo sa gala sa kabila ng lahat pero dahil sa seryoso niyang tingin sa kalsada habang minamaniobra ang kotse ay napaurong na lang ang dila ko. Ang ginawa ko na lang ay pagmasdan siya dahil sa pagkakaroon ng mahabang oras para titigan ang kabuuan niya.

Broad and sturdy chest. Well-defined biceps. Nakaukit na 6-pack abs.

At naibaba ko pa ang mga mata ko.

Holy sh*t. Big dic—

Mabilis akong napailing at napaiwas ng tingin. ‘Ano ba naman itong nasa isip ko? Delete! Delete! Delete!’

“Are you okay?” tanong niya sa mababang tono ng boses at napagdesisyunan niyang iparada ang kotse sa gilid ng kalsada.

“A-Ayos lang ako,” nauutal kong sagot, hindi makatingin sa kanya.

“B-Bakit tayo huminto?”

Mas lalo akong kinabahan noong tinanggal niya ang pagkakakabit ng seat belt niya habang nakatitig lamang sa akin.

“I saw you, Jane. If you can’t control your eyes, then don’t complain about what I might do to you,” malamig niyang saad habang lumalapit sa akin.

“S-Sir Aviv. M-Mali po ang iniisip ninyo,” kinakabahang pilit kong pagpapaliwanag habang tuluyan niyang inilapit ang bibig niya sa aking tainga.

“Good,” bulong niya sa seryoso at nakakakilabot na tinig bago inabot ang maayos na nakatuping puting towel na nakalapag sa dashboard.

Ipinatong niya iyon sa mga hita ko.

“Cover yourself. Your dress is too thin. I can see everything,” tuloy pa niya sabay maingat na hinawakan ang lapel ng overcoat at bahagyang hinila iyon para takpan ang dibdib ko.

“Pati ang dibdib mo—kahit parang wala ka namang dibdib,” dagdag pa niya bago siya napaayos ng upo at muling pinaandar ang makina ng kotse.

Napatingin ako sa sarili. W-Walang dibdib? Mayroon naman ah. Hindi nga lang kalakihan.

“Ang sakit mo namang magsalita,” halos pabulong kong wika, halatang nasaktan sa komento niya, bago ko ginamit ang puting towel para takpan ang sarili.

“But it suits you,” dagdag niya pagkatapos ng ilang sandali. “You don’t need much to stand out.”

Naibaling ko na lang muli ang tingin sa labas ng bintana, at hindi ko mapigilang mapangiti nang palihim.

Pero agad rin ’yon napawi nang maalala kong hindi pa rin siya sumasagot ng ‘Oo’.

Paano ba kasi mapa-oo ang taong ’to? Umiikli na ang oras.