Chapter 005

Akala ng mga kakilala ko ay maswerte ako dahil ipinanganak akong mayaman, pero hindi nila alam na isa lamang akong ampon at ang nag-ampon sa akin ay ginawa lamang akong collateral sa mga utang nila sa mga magulang ni Kian.

Si Daddy na sugapa sa sugal. Si Mommy na maluho at mahilig mag-travel. Wala na silang ibang pinagkukunan ng pera para gawin ang gusto nila kaya ang pera sa negosyong itinayo pa ng mga namayapang magulang ni Daddy ang pinagkukunan nila.

Ngayon, nasa kritikal na ang kondisyon ng kompanya at kaunti na lang ang oras ay tuluyan na itong magsasara. Kung hindi lamang tumutulong sa amin ang mga magulang ni Kian, hindi namin alam kung saan kami pupulutin dahil kahit itong Del Austria Mansion ay nakasangla na rin sa kanila.

Kaya napagdesisyunan ng mga magulang ko na ipakasal na lamang ako sa anak ng mga taong nagpapautang sa kanila, para lang maisalba ang papaluging kompanya.

At mabilis rin naman akong pumayag sa arranged marriage dahil kahit noon pa man ay gusto ko na si Kian.

---

AT AVERONÉ MANSION...

7:30 A.M.

Nasa harapan na ako ng library. Humuhugot ng lakas ng loob bago kaharapin ang fiancé ko. Gustuhin ko mang itigil na ang kasal namin pero anong magagawa ko? Malaki ang utang na loob ko sa itinuring kong mga magulang na nagkupkop sa akin. Pinag-aral nila ako sa mamahaling eskwelahan at dinamitan ng pangmayaman, kahit ginawa nila akong collateral ay malaki pa rin ang utang na loob ko sa kanila.

Sa huling pagpapakawala ng malalim na buntong-hininga, balak ko na sanang kumatok muna pero may pumipigil sa akin. Kaya pinihit ko na lang ang doorknob. Mabuti na lang at hindi iyon naka-lock.

Walang ingay akong pumasok at nailibot ang paningin sa loob. Tatawagin ko na sana si Kian noong may kakaiba akong narinig.

“Y-Yes babe~ faster! Harder! F*ck me so hard. Ahhh, Kian~ you're so f*cking good babe~” ungol ni Scarlet, halatang sarap na sarap sa pag-angkin sa kaniya ng fiancé ko.

Sa hindi maintindihang dahilan, imbes na lumabas na ay bigla na lamang akong dinala ng mga paa ko patungo kung saan nanggagaling ang mga ungol na naririnig ko.

Napasilip ako sa isang maliit na siwang at doon ko silang nakitang dalawa. Kapit na kapit ang kamay ni Scarlet sa gilid ng estante ng libro habang si Kian naman ay nasa likuran niya, marahas na bumabayo.

Nanghihina ang mga tuhod ko sa nasaksihan kaya napaupo na lang ako sa sahig, napayakap sa aking mga tuhod, at hindi maiwasang matulala habang malinaw na naririnig ang bawat ungol at halinghing ni Scarlet.

Nanatili ako sa kinaroroonan hanggang sa matapos silang dalawa.

“Paano ba ’yan, ikakasal ka na mamaya. Baka hindi na natin magawa ’to,” saad ni Scarlet, bakas pa rin ang hapo noong natapos na sila.

Mabilis na pinulot ni Kian ang damit niyang nakakalat sa sahig.

“Paanong hindi natin magagawa ang madalas nating gawin, Scarlet? Ang kasal namin ay isang palabas lang. Hindi ko pangalan ang ipinalagay ko sa marriage contract na pipirmahan namin kundi pangalan ng isang patay—pangalan ng namayapa kong lolo,” natatawang saad ni Kian na siyang ikinasinghap ko at ikinatakip ng palad ko sa bibig ko.

“Loko ka talaga. Pati lolo mo ay idinawit mo sa kalokohan mo,” natatawang sagot naman ni Scarlet bago naisipang sindihan ang sigarilyong nasa bibig ni Kian.

“Hindi mahalaga sa akin ang babaeng iyon,” ani Kian bago bumuga ng usok. “Papakasalan ko siya dahil sa deal naming magbabarkada na paglaruan siya. Gusto ko pa rin maging bayani sa mga mata niya sa kabila ng hindi ko magandang pagtrato sa kanya.”

“At huwag kang mag-alala, Scarlet. Kahit kasal na kami, ikaw pa rin ang pupuntahan ko at gagawin natin lahat ng gusto natin. Magpapakasasa tayo sa isa’t isa. Gusto mo ba iyon?”

“Kung magsawa na kami kakalaro sa kanya, makikipaghiwalay na ako. Dahil nga, hindi naman pangalan ko ang nakasulat sa marriage contract at hindi ako mahihirapang hiwalayan siya,” may ngising tuloy pa niya.

“Ayaw na ayaw kong tunay na matali sa isang kaawa-awang babaeng iyon, Scarlet. Compared to you, Jane is nothing. She is just a plain girl. Walang karisma, boring kasama. Hindi nga marunong humalik iyon kaya nakakawalang gana. At isa pa, ikaw ang mahal ko, Scarlet. Tandaan mo iyan, baby,” may lambing na saad niya kay Scarlet.

“Isa lamang siyang mababang uri. Isang babaeng masarap paglaruan,” gatong naman ng pinsan ko at pareho pa silang nagtawanan bago naisipang muling maghalikan habang pareho pa ring walang saplot.

Habang mainit na naghahalikan ang dalawa, doon ko naisipang maingat na lumabas ng library. Hindi ako gumawa ng kahit anong ingay para hindi nila malamang alam ko na ang sekreto nila.

Pagkalabas ko ay nagmamadali akong naglakad palayo ng library habang hindi mapigilan ang pagtulo ng mga luha. Kahit anong pilit kong pigilan ang mga ito at punasan ay nagsisiunahan pa rin ang mga ito.

Ang pakiramdam ko ngayon ay halo-halo—may galit, sakit, pait, at kung ano-ano pang hindi ko maintindihan. Hindi talaga ako naging mahalaga sa mga mata ni Kian kahit kailan. Hindi ko akalain na nagagawa niya akong kausapin na parang normal lang kapag gusto niya akong kausapin pero sa likod pala nito ay pinagtatawanan niya ako, nilalait, at minamaliit.

Pagkaliko ko sa isang kanto, napasinghap at napapikit ang mga mata ko noong bigla na lamang akong may nabunggo. Muntik pa nga akong matumba pero mabuti na lang at nasalo niya ako.

Pagkamulat ko, napatingala ako para alamin kung sinong tao ang nabunggo ko. Halos malaglag ang panga ko nang makita ko siyang muli.

“Sir Aviv,” halos pabulong na usal ko.

Inayos niya ang aking pagkakatayo at bahagyang inilayo ang sarili.

“Who did that to you?” seryoso niyang tanong na may kalakip na panganib sa tinig. Direkta agad ang tanong niya at walang paligoy-ligoy.

“Si Kian... I saw him f*cking my—” hindi ko na natapos ang sasabihin noong marinig ko muli ang malakas na tawanan nina Kian at Scarlet. Masaya ang kanilang pag-uusap habang papunta sa hagdan, na parang walang ginawang kahalayan sa loob ng library kanina.

Sa hindi inaasahang kilos, bigla akong kinabig ni Aviv palapit sa kanya. Niyakap niya ako, kaya binalot ako ng labis na pagkabigla.

“You need to attend the wedding later, Jane,” bulong niya. “Don’t think about those two. Don’t even try to run just to stop the ceremony.”

Pagkabitiw niya sa akin, nagkatitigan kami.

“Naiintindihan mo ba ako?”

Hindi ko alam kung bakit tila may kakaibang laman ang bawat salitang binibitawan niya.

Kahit napipilitan, napatango ako.

“O-Okay...” mahina kong sagot. “Darating ako.”