Chapter 004

Nasa loob na ako ng isang bakanteng kuwarto dito sa bahay nina Lolo Esteban at Lola Alicia. Katatapos ko lang maligo at ngayon ay abala na ako sa pagpapatuyo ng buhok ko gamit ang tuwalya.

Naibaling ko ang tingin sa pintong gawa sa lumang tabla. Unang pumasok si Lola Alicia, kasunod si Aviv na may bitbit na isang unan. Suot niya ang damit at maong pants na pinahiram sa kanya ni Lolo. Masikip ang damit sa kanya, at masyadong maiksi ang T-shirt kaya bahagyang nakikita ang kanyang pusod. Natawa ako nang mahina sa itsura niya kaya napatingin siya sa sarili niyang ayos, ngunit nanatiling walang emosyon ang kanyang mga mata.

“Pwede naman sigurong magsama na lang kayo sa iisang kwarto ni Aviv, apo,” ani Lola na ikinahinto ko.

“H-Ho?” nanlalaki ang mga matang tanong ko sabay tingin sa lalaki. Kalmado lamang siyang napatitig sa akin.

“Marami kasing lamok at wala nang ekstrang kulambo at kumot kaya hindi pwedeng doon siya sa sala matulog. Pwede bang magtabi na lang kayo sa kama at maghati?”

Hindi ko maibuka ang bibig ko.

Pumapayag siyang magtabi kaming dalawa ni Aviv sa iisang kama at sa iisang kwarto, na kaming dalawa lang—sa ganitong kalamig na panahon?

“Whatever it is you’re thinking, don’t worry, I have no intention of taking advantage of you,” malamig niyang saad.

“H-Hindi iyon ang iniisip ko,” agarang depensa ko. Nilagpasan niya lang ako.

Lumapit na siya sa kama, umupo roon kahit hindi pa ako sumasang-ayon na dito siya matulog. Pagkatapos niyang ayusin ang unan niya ay nahiga agad siya roon.

“Good night,” maikling saad niya at ipinikit na ang mga mata.

“Sige na, apo, matulog ka na. Matulog na kayong dalawa,” ani Lola Alicia.

“Ah oo nga pala. Basa pa pala ang buhok mo. May hair dryer doon sa labas. Iyon na lang ang gamitin mo para hindi ka matulog na basa ang buhok mo,” tuloy pa niya.

Agad naman akong sumunod kay Lola at iniwan si Aviv na tuluyan nang nakatulog.

Pagkaabot sa akin ni Lola ng hair dryer, napatitig ako sa brand name nito. Dyson. Teka lang, ang mahal-mahal nito ah.

“Binili n’yo po ’to?” hindi maiwasang pang-uusisa ko sa lola ko bago naisipang buksan iyon at gamitin.

“Hindi. Dala ’yan ni Aviv,” sagot niya.

“Ohh...” Napatango-tango na lamang ako. Mabuti naman at may dala siya nito, hindi na ako mahihirapang patuyuin ang buhok ko.

Akmang tatalikuran na ako ni Lola pero agad ko siyang pinigilan. Pinatay ko muna ang hair dryer.

“Paano n’yo po nakilala si Sir Aviv?” tanong na kanina ko pa gustong itanong, pero ngayon lang ako nagkalakas ng loob. Halos pabulong ang boses ko para hindi marinig ng lalaking iyon na interesado akong malaman kung paano niya nalaman na dito nakatira ang lolo at lola ko.

“Naalala mo ang ikinuwento ko sa ’yo—iyong may bumanggang kotse sa karitong ginagamit namin ng iyong lolo sa pagtitinda?”

“Opo.”

“Siya iyon. Siya ang lalaking tumulong sa amin. Hindi lang niya kami tinulungan sa pagpulot ng mga paninda dahil pagkatapos noon, sinabihan niya kaming doon na lang kami magtinda sa bagong bukas na talipapa. Siya ang may-ari ng pinagtitindahan namin, apo,” sagot niya na ikina-“Ahh,” ko na lang, halata ang pag-aalangan.

“Pero hindi niya kami pinagrerenta. Libre lang ang pwesto namin. Ang bait niya, ’di ba?”

Napangiti lamang ako sa sinabi ni Lola. Hindi ko kasi inaasahan na siya pala ang tumutulong sa lolo at lola ko. Malaking bagay na iyon—na walang renta para sa dalawang matanda at masaya ako dahil kahit papaano ay may nagmalasakit sa kanila na ibang tao.

“Sige, maiwan na kita, apo,” paalam niya at tuluyan na akong iniwan sa sala.

---

Maaga kaming bumiyahe ni Aviv, at inihatid niya ako diretso sa Del Austria Mansion, kaya alas-sais pa lang ay nakarating na kami.

Napahugot ako ng lakas ng loob habang nakatayo sa harap ng pinto ng Del Austria Mansion. Kailangan kong ihanda ang sarili ko sa posibleng ibubungad sa akin ng nanay ko kapag nalaman niyang doon ako natulog sa bahay nina Lolo at Lola.

Pagkabukas ng pinto, napaatras ako noong bumungad agad si Mommy.

“Saan ka nagpunta kagabi? Bakit hindi ka pumunta sa gala?” bungad niya, bakas ang bigat at inis sa tono niya.

Napadaing ako noong bigla niya na lang hinablot ang braso ko pagkalapit niya at pwersahan akong hinila papasok ng mansion.

“Doon ka ba natulog sa pobre mong lola’t lolo? Ilang beses ko bang sasabihin sa ’yo na huwag ka nang makikipagkita sa mga iyon!” sabay tulak niya sa akin. Muntik pa akong mabuwal dahil sa lakas ng pagkakatulak niya.

“Jane, isa ka nang Del Austria. Inampon ka namin ng daddy mo para maging isang Del Austria pero parang gusto mong bumalik sa pobre mong angkan. Hindi ba sabi ko naman sa ’yo, kalimutan mo na sila!” talak niya na naman sa akin.

Ganito palagi ang inaabot ko kapag nalalaman niyang dumadalaw ako sa bahay ng lola’t lolo ko. Naluha na lamang ako.

“H-Hindi naman kailangang kalimutan ko ang tunay kong kadugo para maging isang ganap na Del Austria, Mom,” basag ang boses na sagot ko. Pero isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko.

“Sumasagot ka pa talaga,” nanlilisik ang mga matang saad niya.

“Alam mo kung bakit ayaw kong pumunta ka pa roon. Ayaw kong malaman ng maraming tao na ampon ka lang. Na anak ka ng isang probinsiyana at galing sa isang pobreng angkan. Kaya huling beses na ang pagpunta mo roon sa bahay ng dalawang matandang iyon. Dahil kapag umulit ka pa,” dinuro niya ako sa noo at mariing itinulak, “palalayasin kita,” tuloy niya at inis niya akong tinalikuran.

“Magpalit ka na ng damit at pumunta sa mansion ng mga Averoné para sa kasal ninyo ni Kian mamayang gabi. Bilisan mo! Huwag kang tumunganga riyan!” hiyaw niya sa akin bago niya ako tinalikuran.

“Ayaw ko nang magpakasal kay Kian, Mom!”

Napahinto siya sa paghakbang at muli akong hinarap.

“Anong sabi mo?” nanlalaki ang mga matang aniya.

“He cheated on me with Scarlet!”

Inis siyang bumaba, bumalik sa kinaroroonan ko at matapang akong hinarap.

“Eh ano naman? Wala akong pakialam kung may relasyon man ang dalawang iyon. Ang mas mahalaga sa akin ay mawala ang mga utang natin.”

Napapailing ako. “I w-want to marry someone else.”

Natawa siya nang mapakla.

“Sino namang papatol sa ’yo na mayaman? Si Kian nga lang ang nagkaroon ng interes sa ’yo bilang lalaking mayaman, tapos gusto mo pang magpakasal sa iba?” Lumapit siya at muling hinawakan ang braso ko. Napangiwi ako sa diin ng pagkakahawak niya.

“Hoy, Jane. Huwag ka nang mangarap na makakahanap ka pa ng matinong mayamang lalaki sa panahon ngayon. Hindi na uso ang ganoong klase ng lalaki. Kaya tumigil ka na sa pangarap mong iyan,” sabay bitaw niya sa braso ko.

“Sumunod ka na sa akin para makaalis ka na at mapuntahan si Kian. Bilis na!” At hindi na siya lumingon pa.

Napayakap na lamang ako sa sarili habang sinusundan ang bulto niya. Bahagyang nanginginig ang katawan ko at hindi ko mapigilan ang pag-agos ng aking mga luha.