LOGINBumalik ang waiter dala ang drinks namin, at nagkaroon ako ng sandaling makabawi.“Hindi naman dapat ganito,” mahina kong sabi. “Business arrangement lang ‘to. Revenge kay Edward. Para matahimik ang lahat. Tapos ngayon, nasa kama ako, tinatawag ang pangalan niya at… Diyos ko, ang pathetic ko.”“You’
Andrea’s POVHindi na option ang magpanggap na patay.Narinig ko ang boses niya mula sa phone. “Andrea, are you… still there?”Hindi ko mapigilan ang panginginig ng mga kamay ko.Nakatitig lang ako sa call log, habang parang nagliliyab ang mukha ko sa hiya. Paano nangyari na natawagan ko siya sa eks
Andrea’s POVAalis si Dylan today for a business trip, at ramdam ko agad ang alon ng relief na dumaan sa akin. Matapos ang ilang araw na awkward ko siyang iniiwasan sa loob ng bahay, sa wakas makakapag-relax din ako. Ang ideya na ako lang mag-isa sa buong mansion ay parang napakalayang pakiramdam.P
Andrea’s POV“Na-realize ko lang na nakalimutan kong itanong—ano bang gusto mong ipabili sa’kin from my trip?” tanong ni Dylan, mababa at halos intimate ang boses sa tahimik na pagitan ng pinto.Natigilan ako, medyo nabigla. Unang pumasok sa isip ko ay sabihing “wala,” pero naalala ko ‘yung sinabi n
“Baka hindi pasok sa standards mo ang fashion sense ko,” amin ko.“Who told you that?”Napakurap ako. “What?”“Who said your taste isn’t good?”Hinaplos ko ang ilong ko na tumama sa kanya kanina. “Sarili ko lang namang assessment.”Bahagyang lumambot ang tingin niya. “I think your taste is excellent
Andrea's POV“Malapit na po, Mrs. Romero! Five minutes na lang!”“Hindi naman ako nagmamadali, nagtanong lang,” sagot ko, lihim na nagpapasalamat sa kanya dahil nabigyan ako ng perfect excuse para makaalis sa hindi komportableng sitwasyon ko.Matapos kong harapin ang nararamdaman ko para kay Dylan,
Andrea’s POVNang idemand ko na lumuhod si Edward para humingi ng sorry, biglang naging sobrang tense ang atmosphere sa private dining room. Halos satisfying ang gulat sa mukha ng lahat.Si Mrs. Anderson ang unang nakabawi. “Andrea, dear, hindi na kailangan iyon sa panahon ngayon. Puwede naman natin
Andrea’s POVHabang paparating ang kotse namin sa exclusive na restaurant sa downtown, hinaplos ko ang black dress ko. Pinili ko ito nang maingat dahil sleek, elegante, at parang funeral attire. Perfect para sa pag-bury ng isang relasyon.“Sigurado ka ba na handa ka na sa gagawin natin?” tanong ni D
Andrea’s POVMatagal kong tinitigan ang pangalan ni Dylan sa screen ng phone bago ko ito sinagot. “Hello?”“My grandmother moved up the timeline,” direktang sabi niya, walang paligoy-ligoy, parang normal lang.“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko, hinawi ang natitirang luha sa pisngi ko at pinilit
Andrea’s POVPagkaalis ni Lira, saka ko lang talaga naramdaman ang matinding pagod. Para bang doon lang bumigay ang katawan ko. Hindi ko na namalayan kung paano ako napahiga; basta na lang akong nilamon ng antok—walang panaginip, walang kahit anong imaheng gumulo sa isip ko. Isang mahimbing at mabig







