CHAPTER 04

Zamira Rios POV

Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko nang marinig ko ang sinabi ni Santi. Hindi dahil kinilig ako dahil malinaw na hindi iyon ang dahilan kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi niya nito. May kakaibang bigat ang boses niya, parang hindi lang iyon simpleng pahayag kundi isang babala. At ang mas nakakagulo sa isip ko ay ang ideya na may lalaki na handang harapin ang ex ko dahil sa akin, kahit na technically ay kagabi lang kami nagkakilala. Habang nakatayo siya sa harap ko, halos hindi kumikibo, hindi ko maiwasang isipin kung gaano ka-absurd ang sitwasyon ko ngayon. Kagabi umiiyak lang ako sa bar dahil sa lalaking nanloko sa akin. Ngayon, may asawa na akong bilyonaryo na mukhang kayang sirain ang mundo ng sinumang sumubok na kunin ako pabalik.

“Ang dramatic naman ng sinabi mo,” sabi ko habang pilit na binabalik ang pagiging kalmado ng boses ko.

Bahagya siyang ngumiti.

“Hindi ako dramatic,” sagot niya. “Diretso lang ako magsalita.”

Napailing ako habang pinipilit kong ayusin ang kumot na nakabalot pa rin sa katawan ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong mainis sa kanya o sa sarili ko dahil hanggang ngayon ay hindi ko pa rin matanggap na kasal na ako sa lalaking ito. Lalo na’t hindi siya mukhang nagbibiro tungkol sa kahit anong nangyari kagabi.

“Look,” sabi ko, “kahit ano pa ang sinabi mo kay Nico, hindi ibig sabihin na totoo na ang lahat.”

Tumaas ang isang kilay niya.

“Hindi ba?”

“Hindi,” sagot ko agad. “Kasi aayusin natin ‘to. Maghahanap tayo ng paraan para ipawalang-bisa ang kasal na ‘to.”

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin, parang may iniisip. May ilang segundo ng katahimikan sa pagitan namin bago siya nagsalita ulit.

“Gusto mo talagang makipaghiwalay agad?”

Napakunot ang noo ko.

“Of course.”

“Why?”

Napabuntong-hininga ako. Habang tinatanong niya iyon, pakiramdam ko ay kailangan kong ipaliwanag ang isang bagay na obvious naman dapat.

“Kasi hindi kita kilala,” sabi ko. “Hindi tayo nagmahalan. Lasing lang ako kagabi at gumawa ako ng isang napakalaking pagkakamali.”

Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay tinitigan lang niya ako nang matagal, parang may hinahanap sa mukha ko. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya, pero may kakaibang tensyon na biglang nabuo sa pagitan namin.

“Interesting,” sabi niya sa wakas.

Napairap ako.

“Anong interesting doon?”

“Yung part na tinatawag mong pagkakamali ang kasal natin.”

Halos mapatawa ako sa sinabi niya.

“Eh ano ba dapat? Romantic destiny?”

Hindi siya ngumiti.

Sa halip ay mas lalo lang naging seryoso ang ekspresyon niya.

“Maybe.”

Napakurap ako.

Hindi ko alam kung nagbibiro ba siya o hindi. Pero kung biro man iyon, hindi siya mukhang natatawa.

“Okay,” sabi ko habang itinaas ang dalawang kamay ko sa surrender. “Clearly, magkaiba tayo ng interpretation ng nangyari kagabi.”

Lumapit siya ng isang hakbang.

Hindi ko napansin na umatras ulit ako hanggang sa maramdaman ko ang malamig na pader sa likod ko. Bigla kong na-realize na wala na akong ibang mapupuntahan. Nasa harap ko siya, matangkad at malapad ang balikat, at parang biglang naging mas maliit ang espasyo sa pagitan namin.

“Tama ka,” mababa niyang sabi. “Magkaiba tayo ng interpretation.”

Napatingin ako sa kanya.

“At ano ang interpretation mo?” tanong ko.

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip ay bahagya siyang yumuko, hanggang sa halos magkapantay na ang mga mata namin. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa balat ko at hindi ko maintindihan kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi naman dapat ganito ang reaksyon ko sa isang lalaking halos kakakilala ko lang.

“My interpretation,” dahan-dahan niyang sabi, “is that you asked me to marry you… and I said yes.”

Hindi ko alam kung bakit parang may kakaibang bigat ang simpleng sagot niyang iyon. Parang may ibig siyang ipahiwatig na hindi niya sinasabi nang diretso.

“Ano bang meron sa’yo?” tanong ko bago ko pa mapigilan ang sarili ko.

Bahagya siyang napakunot ng noo.

“Anong ibig mong sabihin?”

“I mean…” napabuntong-hininga ako habang pilit inaayos ang mga salitang lalabas sa bibig ko. “Hindi ka naman mukhang lalaki na basta-basta lang papayag magpakasal sa isang lasing na babae sa bar.”

Sandaling natahimik ang kwarto.

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang pag-uusap namin, parang may dumaan na kakaibang anino sa mukha niya.

“Maybe I’m not,” sabi niya.

“Then why did you do it?”

Hindi siya agad sumagot.

Ilang segundo siyang nakatitig lang sa akin bago siya tuluyang tumayo nang tuwid at bahagyang lumayo. Para bang may desisyon siyang ginawa sa loob ng isip niya.

“You’ll find out eventually,” sagot niya.

Napairap ako agad.

“Wow. Ang mysterious.”

Hindi siya nag-react sa sarcasm ko.

Sa halip ay lumakad siya papunta sa closet at binuksan iyon. Ilang sandali lang ay may hinugot siyang isang damit at iniabot iyon sa akin.

Isang puting dress.

Mukhang bago.

Mukhang mahal.

“Magbihis ka,” sabi niya.

Napatingin ako sa damit.

Tapos sa kanya ulit.

“At bakit may damit ka para sa akin?”

“Because I anticipated you might need one.”

Napakunot ulit ang noo ko habang kinuha ang dress. Habang hawak ko iyon, lalo akong naguguluhan sa lalaking ito. Parang may mga bagay siyang alam o inaasahan na hindi ko maintindihan.

“Ang weird mo,” sabi ko.

Bahagya siyang ngumiti.

“Maririnig mo pa lang ang pinaka-weird na part.”

Napatingin ako sa kanya.

“At ano iyon?”

Sumandal siya sa gilid ng dresser habang nakatingin sa akin.

“The moment you walk out of this room,” sabi niya, “you officially become Mrs. Del Fierro.”

Unti-unting kumabog nang malakas ang puso ko habang pinoproseso ko ang sinabi niya. Alam kong totoo iyon dahil nakita ko na nasa papel na ang kasal namin, at kung lalabas ako sa mundo bilang asawa niya, wala nang atrasan. Hindi na ito simpleng kalokohan ng isang lasing na gabi. Magiging totoo na ito sa mata ng lahat.

Huminga ako nang mabagal.

“Fine,” sabi ko habang hawak pa rin ang dress.

Tumaas ang kilay niya.

“Fine?”

Tumango ako.

“Oo. Lalabas tayo.”

Sandali siyang natahimik.

“At bakit nagbago ang isip mo?”

Tumingin ako sa kanya nang diretso.

“Because if Nico really thinks he can just take me back…”

Bahagya akong ngumiti.

“…then maybe he deserves to see this.”