CHAPTER 05

Zamira Rios POV

Habang hawak ko ang puting dress na ibinigay ni Santi, hindi ko maiwasang titigan ito nang ilang segundo na parang may sagot itong ibibigay sa akin. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o matatakot sa desisyong kakagawa ko lang. Kanina lang ay desperado akong humanap ng paraan para makaalis sa kasal na ito, pero ngayon ako mismo ang nagsabi na lalabas kami bilang mag-asawa. Alam kong partly ay dahil sa galit ko kay Nico. Isang bahagi ng utak ko ang gustong makita ang mukha ng ex ko kapag nalaman niyang ang babaeng niloko niya ay ngayon ay Mrs. Del Fierro na. Pero habang iniisip ko iyon, hindi ko rin maiwasang maramdaman na para akong naglalakad papunta sa isang mas malaking gulo. Ang pamilya Del Fierro ay hindi ordinaryong pamilya. Kahit hindi ako parte ng mundo ng mga bilyonaryo, alam kong kapag nadikit ang pangalan mo sa kanila, hindi ka na basta-basta makakaalis.

“Bakit ka nakatitig lang sa damit?” tanong ni Santi mula sa likod ko.

Napakurap ako at mabilis na napalingon sa kanya.

“Iniisip ko lang kung gaano kalala ang magiging desisyon ko kapag sinuot ko ‘to.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Too late to worry now.”

Napairap ako. Kahit nakakairita ang pagiging kalmado niya, may bahagi ng isip ko na napapansin kung gaano ka-komportable siyang hawakan ang sitwasyon. Parang sanay siyang nasa gitna ng kaguluhan at siya pa rin ang may kontrol. Hindi ko alam kung nakakainis iyon o nakakapanatag.

“Sige,” sabi ko habang hawak pa rin ang dress. “Lilingon ka ba o kailangan kitang itulak palabas?”

Tumaas ang isang kilay niya.

“You think I’ll stare?”

“Hindi ko alam,” sagot ko agad. “Kakakilala lang natin kagabi.”

Huminga siya nang mabagal bago tumalikod.

“Relax. I have standards.”

Napangisi ako nang bahagya kahit hindi niya nakikita. Mabilis kong hinigpitan ang kumot sa katawan ko at naglakad papunta sa banyo. Pagpasok ko sa loob, saka ko lang tuluyang ibinaba ang kumot at nagsimula akong magbihis.

Habang isinusuot ko ang dress, hindi ko maiwasang titigan ang sarili ko sa salamin. Maayos ang fit nito sa katawan ko, parang sinukat talaga para sa akin. Mas lalo tuloy akong nagtataka kung bakit parang handa si Santi sa lahat ng nangyayari. Kagabi ko lang siya nakilala yan ay kung tama nga ang mga sinasabi niya pero parang may mga bagay siyang inaasahan na hindi ko maintindihan. Habang nakatitig ako sa sarili kong repleksyon, hindi ko maiwasang isipin kung paano nagbago ang buhay ko sa loob lang ng ilang oras. Kagabi, ako ay isang babaeng nasaktan lang ng ex niya. Ngayon, isa na akong asawa ng isang lalaking halos hindi ko kilala. At hindi lang basta lalaki kundi isang Del Fierro.

Huminga ako nang malalim bago tuluyang lumabas ng banyo.

Paglabas ko, nakita ko si Santi na nakatayo malapit sa bintana. Nakasuot na siya ng itim na slacks at puting polo na bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones. Nakaharap siya sa labas, pero nang maramdaman niya siguro ang presensya ko ay agad siyang lumingon.

Sandali siyang natahimik habang tinitingnan ako.

“Okay lang?” tanong ko, bahagyang naiilang sa titig niya.

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip ay lumapit siya ng kaunti hanggang sa tumigil siya ilang hakbang lang ang layo sa akin.

“You look like my wife,” sabi niya sa wakas.

Napairap ako.

“Technically, I am.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Exactly.”

Huminga ako nang malalim habang sinusubukang huwag masyadong isipin ang sinabi niya. Hindi ko alam kung bakit pero sa tuwing binabanggit niya ang salitang wife, parang may kakaibang bigat iyon sa hangin.

“So… paparazzi?” tanong ko habang tumitingin sa pinto.

Tumango siya.

“Still there.”

Nanlamig nang bahagya ang likod ko. Habang iniisip ko ang eksenang sasalubong sa amin sa labas, pakiramdam ko ay bigla akong naging artista sa isang pelikulang hindi ko naman sinubukang pasukin.

“At ano ang plano mo?” tanong ko.

Lumapit siya hanggang sa halos magkatabi na kami.

“Simple,” sagot niya. “We walk out.”

Napabuntong-hininga ako.

“Simple para sa’yo.”

Hindi siya sumagot agad. Sa halip ay may ginawa siyang hindi ko inaasahan. Dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay ko. Ang kamay na may suot na singsing.

Halos mapahinto ang paghinga ko habang nakatingin sa mga daliri naming magkadikit. Hindi ko maintindihan kung bakit biglang naging aware ako sa init ng balat niya sa balat ko.

“Anong ginagawa mo?” tanong ko.

“Preparing you,” sagot niya.

“Para saan?”

Tumingin siya sa akin nang diretso.

“Para sa role mo.”

Napakunot ang noo ko.

“Role?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Yes, Zamira,” sabi niya. “From this moment on…”

dahan-dahan niyang itinaas ang kamay naming magkahawak.

“…ikaw na ang Mrs. Del Fierro.”

Hindi pa ako nakakareact nang may kumatok sa pinto.

Tatlong mabilis na katok.

Napalingon si Santi sa pinto habang hindi pa rin niya binibitawan ang kamay ko.

“Sir,” sabi ng boses mula sa labas. “They’re waiting downstairs.”

Biglang kumabog nang malakas ang puso ko. They. Hindi ko na kailangang itanong kung sino ang tinutukoy ng taong nasa labas. Alam kong paparazzi ang ibig niyang sabihin. Ang mundo sa labas ng kwartong ito ay naghihintay na makita ang bagong eskandalo ng pamilya Del Fierro.

Huminga ako nang mabagal habang nakatingin sa pintuan.

“Ready?” tanong ni Santi.

Hindi ko alam kung ready ba talaga ako. Sa totoo lang, parang gusto ko pang umatras. Pero habang iniisip ko ang lahat—si Nico, ang panloloko niya, at ang katotohanang nagising ako ngayong umaga na may asawa na—may kakaibang tapang na biglang sumulpot sa dibdib ko. Kung magugulo na rin lang ang buhay ko, baka mas mabuti nang harapin ko ito nang diretso.

Tumango ako.

“Let’s go.”

Bahagya siyang ngumiti bago niya hinila ang pinto pabukas.

At sa sandaling iyon, hindi ko pa alam na ang paglabas ko sa kwartong iyon ay hindi lang magsisimula ng isang eskandalo—

kundi ng isang digmaan.