ANMELDENThird Person POVAng umaga sa penthouse ay binalot ng isang mapanlinlang na katahimikan. Maagang nagising si Alina, bagaman ang kanyang mga mata ay mabigat at pagod mula sa gabi ng walang katapusang pag-iisip. Nanatili siyang nakahiga, nakatitig sa puting kisame habang pilit na inaaninag ang kanyang kinabukasan sa gitna ng kaguluhan.Mula sa pagtataksil ni Marco hanggang sa tangkang kidnapping, ang buhay niya ay tila naging isang mabilis na montage ng mga trahedya. Dahan-dahan siyang bumangon, ang kanyang kamay ay awtomatikong lumapag sa kanyang tiyan. Hindi pa ito halata sa ilalim ng kanyang malambot na cotton robe, pero damang-dama niya ang presensya ng munting buhay sa loob.“Good morning, baby,” mahina niyang bulong, ang kanyang boses ay nanginginig sa emosyon. “Kailangan nating maging matatag. Hindi lang ako... tayo.”Sa kabila ng takot, ang batang ito ang nagsisilbi niyang angkla. Pagkatapos mag-ayos nang bahagya, lumabas siya ng kwarto at naglakad patungo sa dining area. Gaya n
Third Person POVHindi dinalaw ng antok si Alina nang gabing iyon. Nakaupo siya sa gitna ng malawak na kama sa guest room ng penthouse, ang kanyang likod ay nakasandal sa malamig na velvet headboard habang ang kanyang mga mata ay nakapako sa madilim na kisame. Ang tanging nagbibigay ng anyo sa silid ay ang malabong dilaw na liwanag mula sa lamp sa gilid ng kama, na nag-iiwan ng mahahabang anino sa dingding.Tahimik ang paligid, ngunit sa loob ng kanyang isipan, may isang bagyong ayaw humupa. Paulit-ulit na bumabalik ang bawat detalye ng nangyari sa sala kanina—ang marahang paglapit ni Alexander, ang nakakapanghinang init ng kanyang hinlalaki sa kanyang pisngi, at ang segundong tila tumigil ang pag-ikot ng mundo dahil sa sobrang lapit ng kanilang mga labi.Napapikit siya nang mariin, pilit na itinataboy ang imahe ng madilim at tapat na mga mata ng bilyonaryo.“Bakit ko hinayaan ’yun...” bulong niya sa sarili, ang boses ay nanginginig sa pagitan ng hiya at pagkalito.Hindi siya ang tipo
Third Person POVAng gabi sa loob ng penthouse ay balot ng isang mabigat at binging katahimikan. Sa labas ng dambuhalang floor-to-ceiling glass window, ang mga ilaw ng Maynila ay tila isang dagat ng mga bituin na nakalatag sa ibaba—kumikislap, walang pakialam, at malamig. Karaniwan, ang tanawing ito ang nagbibigay kay Alina ng kapayapaan, ngunit ngayong gabi, ang bawat kislap ay tila paalala ng layo ng kanyang loob sa mundo.Nakaupo siya sa gitna ng malawak na sofa, nakabalot sa isang manipis na ivory knitted blanket. Ang kanyang mga kamay ay protektibong nakapatong sa kanyang tiyan—isang instinct na naging bahagi na ng kanyang pagkatao mula nang malaman niya ang tungkol sa batang dinadala niya.Maghatinggabi na, pero ang antok ay tila isang estrangherong ayaw dumalaw. Paulit-ulit na naglalaro sa kanyang isipan ang mga nagdaang araw: ang amoy ng alak at pabango ni Tiffany sa damit ni Marco, ang hiyaw ng mga tao sa gala, ang marahas na hila ng mga kidnapper, at ang malamig na katotohan
Third Person POVAng opisina ni Alexander Vale sa pinakataas na palapag ng Alexander Holdings building ay tila isang kuta ng yelo. Tahimik ang buong floor, tanging ang mahinang ugong ng air conditioner ang bumabasag sa katahimikan. Ngunit sa loob ng silid na iyon, may isang bagyong nagbabadyang sumabog.Nakasandal si Alexander sa kanyang swivel chair, mahigpit ang hawak sa kanyang tablet. Sa screen ay nakabalandra ang financial status ng Dela Cruz Corporation. Ang mga numero ay kulay pula—isang duguang ulat ng isang bumabagsak na imperyo.Contracts cancelled.Investors withdrawing.Stocks falling.Sa ibang tao, sapat na itong tagumpay. Pero para kay Alexander, simula pa lang ito. Ang galit na nananalaytay sa kanyang mga ugat ay hindi mapapakalma ng simpleng pagkalugi sa pera. Tumayo siya at naglakad patungo sa malawak na glass window. Tanaw niya ang buong lungsod, ang mga ilaw ng trapiko na tila mga nagmamadaling langgam sa ibaba.Karaniwan, ang tanawing ito ang nagbibigay sa kanya ng
Third Person POVHindi pa rin mawala sa isip ni Alexander ang mga tagpo kagabi. Nakatayo siya sa harap ng malawak na glass wall ng kanyang penthouse, ang kanyang anino ay mahaba sa sahig habang pinagmamasdan ang naglalakihang gusali ng Makati skyline. Maliwanag na ang umaga, ngunit ang kanyang aura ay nananatiling kasingdilim ng hatinggabi.Mahigpit ang hawak niya sa tasa ng kape, halos mamuti ang kanyang mga buko. Ang bawat pikit niya ay nagdadala ng imahe ni Alina—ang nanlalaking mga mata nito sa takot, ang marahas na paghila ng mga lalaki sa kanyang braso, at ang desperadong pagsigaw nito ng kanyang pangalan.Kung nahuli lang siya ng ilang minuto...Mariin siyang napapikit, ang panga ay matigas na parang bakal. Ayaw niya ng pakiramdam na ito. Ayaw niya ng ideya na may nangahas na hawakan ang isang bagay na nasa ilalim ng kanyang proteksyon. At higit sa lahat, nagngangalit ang kanyang dibdib dahil ang ugat ng lahat ng ito ay si Marco.“Sir.”Ang mahinahong boses ng kanyang assistant
Third Person POVHindi mapakali si Alina habang naglalakad palabas ng isang maliit na grocery store sa kanto. Ang sikat ng araw ay pabalat-bunga na lamang, nag-iiwan ng mahahabang anino sa semento habang unti-unting nagkukulay kahel at lila ang langit. Humigpit ang hawak niya sa recycled paper bag na naglalaman ng ilang pirasong mansanas, tinapay, at gatas.Pagod na pagod siya. Ang nagdaang linggo ay tila isang walang katapusang serye ng mga interogasyon at bulong-bulungan sa kumpanya. Pakiramdam niya, simula nang pumasok siya sa mundo ni Alexander, ang payapang daloy ng buhay niya ay naging isang rumagasang ilog na hindi niya makontrol.Huminto siya sa gilid ng kalsada, hinihingal nang bahagya. Tahimik ang paligid. Ang tanging maririnig ay ang malayo pang ugong ng mga sasakyan sa main road.“Siguro napaparanoid lang ako,” bulong niya sa sarili, pilit na iwinawaksi ang kaba. Ngunit bago pa man siya makahakbang muli, isang pamilyar ngunit nakapangangambang tunog ang narinig niya sa lik







