Semua Bab Married to the Ruthless Billionaire: Bab 1 - Bab 10

Three years na kami ni Marco, at this time, everything felt different. Iba. Better. Sa hita ko, maingat kong karga ang isang maliit na box ng chocolate cake na binili ko lang sa bakery sa kanto sa halagang 150 pesos. Simple lang ito, walang gold dust, pero alam kong paborito niya 'to. Pinag-ipunan ko 'to, kaya kahit papaano, worth it na rin.Habang umaandar ang jeep, mahigpit ang hawak ko sa box para hindi ito tumalon sa bawat lubak ng kalsada. Ang kabilang kamay ko naman, pasimpleng kinakapa ang isang mas maliit pang box sa bulsa ko. Hindi lang ito basta regalo. Mas malaki ang halaga nito kaysa sa presyo ng cake. Mas makahulugan."Okay ka lang ba diyan, baby?" bulong ko, kinakausap ang tyan ko. "We're doing this. We're telling Papa today."Bumaba ako ng jeep dalawang kanto bago ang condo ni Marco. Ayaw ko kasing makita niya agad ako o malaman niyang paparating na ako. Gusto kong i-surprise siya, bigla akong kakatok sa pinto. I wanted to see his face light up, that familiar smile na a

Malakas pa rin ang ulan nang huminto ang luxury black car ilang pulgada lamang mula kay Alina. Parang tumigil ang mundo sa sandaling iyon. Ang malakas na tunog ng preno ay halos nalunod sa ingay ng ulan na bumubuhos sa kalsada, ngunit sapat iyon para mapabalik siya sa realidad.Kung hindi agad nagpreno ang sasakyan, baka nasa ospital na siya ngayon—o mas masahol pa.Nanlambot ang mga tuhod niya habang nakatayo sa gitna ng kalsada. Ilang sandali siyang hindi makagalaw. Ang malalakas na patak ng ulan ay patuloy na bumabagsak sa kanyang buhok at balikat, dumadaloy pababa sa kanyang mukha na para bang pinaghahalo ang ulan at ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan.Ang ilaw ng sasakyan ay direktang tumama sa kanya, dahilan para bahagya siyang mapapikit. Sa liwanag na iyon, para siyang isang taong nahuli sa gitna ng entablado—walang matatakbuhan, walang maitatago.Ilang segundo ang lumipas.Mahaba.Tahimik.Pagkatapos ay dahan-dahang bumukas ang pinto ng kotse.May isang lalaking bumaba.

Hindi agad nakagalaw si Alina sa kanyang kinauupuan. Sa harap niya, ang makapal na dokumentong ibinigay ni Alexander Vale ay tila naging isang nagbabagang bakal—mabigat, nakapapaso, at imposibleng hawakan nang matagal.Ang katahimikan sa loob ng marangyang opisina ay nakabibingi. Ang tanging naririnig niya ay ang monotonous na ugong ng air conditioner at ang marahas na kabog ng sarili niyang puso.Contract marriage.Hanggang ngayon, tila tumatalbog lang ang mga salitang iyon sa kanyang isipan, ayaw mag-sink in.Tumingin siya sa bilyonaryong nasa harap niya. Alexander sat there, perfectly composed. Walang kahit anong emosyon sa kanyang mukha, na tila ba ang pag-aalok ng kasal sa isang estranghera ay kasing-karaniwan lang ng pagpirma sa isang business delivery receipt.“Hindi ko maintindihan,” pag-amin ni Alina, ang kanyang boses ay bahagyang nanginginig.“Bakit ako?”Sumandal si Alexander sa kanyang leather chair, ang mga daliri ay magkakasalikop. “Because you’re convenient.”Napakunot

"Mrs. Vale."The name felt like a foreign object in my mouth, heavy and metallic. Kahit ilang beses ko na itong narinig mula nang matapos ang mabilis at halos mekanikal na kasal namin ni Alexander, hindi pa rin ito nagse-sink in. Para bang may error sa pandinig ko tuwing binabanggit iyon. It felt like they were addressing a ghost, or perhaps a different woman entirely—isang babaeng mas matapang, mas mayaman, at mas karapat-dapat sa titulong iyon.Tahimik akong nakasandal sa malambot na leather seat ng luxury car. The interior smelled of expensive cedarwood and success. Sa bintana lang ako nakatingin, pinapanood ang mga ilaw ng Makati na unti-unting lumalabo at naglalaho habang papalayo kami sa ingay ng downtown. The transition from the chaotic city to the quiet, upscale suburbs felt like a metaphor for my life—isang mabilis na paglipat mula sa pamilyar na hirap patungo sa hindi pamilyar na luksya.I didn't say a word. Neither did he.Si Alexander Vale ay nakaupo sa tabi ko, his presen

Maaga pa lang ay gising na si Alina. Sa loob ng ilang araw na pananatili niya sa mansyon, hindi pa rin siya nasasanay sa nakabibinging katahimikan ng paligid. Sa dati niyang apartment, kahit maliit at luma, palaging may himig ang buhay—ang busina ng mga sasakyan sa labas, ang boses ng mga kapitbahay na nagtatalo sa labahan, at ang tawanan ng mga batang naglalaro sa kalsada.Dito sa silid na ito, halos marinig niya ang sarili niyang paghinga.Malawak ang kwarto niya, masyadong magarbo para sa isang taong sanay sa simpleng pamumuhay. Ang bawat kagamitan—mula sa Egyptian cotton sheets hanggang sa velvet na kurtina—ay tila nagpapaalala sa kanya na siya ay isang dayuhan sa sariling tahanan. Dahan-dahan siyang bumangon at naupo sa gilid ng kama.Sandali niyang hinaplos ang kanyang tiyan. Hindi pa ito halata, ngunit ramdam na niya ang bigat ng pagbabago sa kanyang katawan. Madalas siyang kapusin ng hininga at may mga pagkakataong bigla na lang siyang hihilahin ng matinding hilo.“Kaya natin