CHAPTER 3 - The Billionaire Appears

Malakas pa rin ang ulan nang huminto ang luxury black car ilang pulgada lamang mula kay Alina. Parang tumigil ang mundo sa sandaling iyon. Ang malakas na tunog ng preno ay halos nalunod sa ingay ng ulan na bumubuhos sa kalsada, ngunit sapat iyon para mapabalik siya sa realidad.

Kung hindi agad nagpreno ang sasakyan, baka nasa ospital na siya ngayon—o mas masahol pa.

Nanlambot ang mga tuhod niya habang nakatayo sa gitna ng kalsada. Ilang sandali siyang hindi makagalaw. Ang malalakas na patak ng ulan ay patuloy na bumabagsak sa kanyang buhok at balikat, dumadaloy pababa sa kanyang mukha na para bang pinaghahalo ang ulan at ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan.

Ang ilaw ng sasakyan ay direktang tumama sa kanya, dahilan para bahagya siyang mapapikit. Sa liwanag na iyon, para siyang isang taong nahuli sa gitna ng entablado—walang matatakbuhan, walang maitatago.

Ilang segundo ang lumipas.

Mahaba.

Tahimik.

Pagkatapos ay dahan-dahang bumukas ang pinto ng kotse.

May isang lalaking bumaba.

Napatingin si Alina.

Matangkad ito—halos anim na talampakan ang tangkad—at maayos ang tindig ng katawan na parang sanay sa kumpiyansa at kontrol. Nakaayos ang itim na suit na tila custom-made para sa kanya. Kahit sa ilalim ng malakas na ulan, mukhang hindi ito nagmamadali o naguguluhan. Para bang ang ulan ay isa lamang maliit na abala na hindi kayang guluhin ang presensya nito.

Ang pinakaunang napansin ni Alina ay ang mga mata nito.

Malamig.

Parang walang emosyon.

Parang kayang basahin ang isang tao sa isang tingin lang.

May kakaibang aura ang lalaki—yung tipong hindi mo kailangang tanungin kung mayaman o makapangyarihan siya. Halata na agad sa paraan ng pagtayo niya, sa kumpiyansa ng mga hakbang niya, at sa tahimik na awtoridad na parang nakapaligid sa kanya.

Lumapit ito sa kanya, mabagal ngunit sigurado ang bawat hakbang.

Huminto ito ilang hakbang lang ang layo sa kanya.

“Are you trying to get yourself killed?”

Malalim ang boses nito. Hindi galit, pero hindi rin mabait. Para lang itong isang simpleng obserbasyon, parang nagtatanong kung bakit may taong nakatayo sa gitna ng ulan.

Napakurap si Alina.

“Pasensya na,” mahina niyang sagot habang bahagyang yumuyuko. “Hindi ko po napansin—”

Hindi na siya nakapagtapos ng sasabihin.

Sa paggalaw niya, nahulog ang hawak niyang medical envelope sa basang kalsada.

Napatingin siya agad dito.

“Ah—”

Pero bago pa siya makayuko para pulutin iyon, nauna nang yumuko ang lalaki.

Pinulot nito ang envelope.

Napansin ni Alina kung gaano kalinis at maayos ang kamay nito—halatang hindi sanay sa mabibigat na trabaho. Ang mga daliri nito ay mahaba at maayos ang pagkakaayos ng kuko, parang kamay ng isang taong sanay magdesisyon, hindi magbuhat.

Sandali nitong tiningnan ang sobre.

Bago pa siya makapagsalita, bahagyang bumukas ang flap ng envelope at lumabas ang papel sa loob.

Isang medical result.

Tumigil ang mga mata ng lalaki sa nakasulat doon.

Pregnancy Test Result: Positive.

Bahagyang tumaas ang kilay nito.

Biglang kinabahan si Alina.

“Please… ibalik niyo po,” mabilis niyang sabi habang inaabot ang envelope.

Ibinigay naman iyon ng lalaki, ngunit hindi siya inaalis sa titig.

Para bang may sinusuri ito.

Parang may iniisip.

“Buntis ka,” diretsong sabi nito.

Napahiya si Alina.

Hindi niya alam kung bakit, pero parang gusto niyang itago ang sarili niya sa ilalim ng ulan. Para bang napakapribado ng impormasyong iyon para marinig mula sa bibig ng isang estranghero.

“Hindi niyo na po kailangang—”

“You’re standing in the middle of the road in the rain,” putol ng lalaki. “Looking like your world just collapsed.”

Napahinto siya.

May kung anong tumama sa dibdib niya sa mga salitang iyon.

Hindi siya nakasagot.

Nagpatuloy ang lalaki.

“You look desperate.”

Saglit itong tumigil bago nagdagdag ng isa pang pangungusap.

“Desperate people are useful.”

Napakunot ang noo ni Alina.

“Excuse me?”

Ang tono niya ay halatang hindi natuwa.

Hindi siya sanay na kausapin nang ganoon.

Pero tila walang pakialam ang lalaki.

Nakatingin lamang ito sa kanya na parang nag-oobserba ng isang bagay na interesting—parang isang puzzle na sinusubukan niyang intindihin.

“People who have nothing left,” sabi nito, “are willing to do anything.”

Naramdaman ni Alina ang pag-init ng mukha niya—hindi dahil sa hiya, kundi dahil sa galit.

“Ano po ba ang ibig niyong sabihin?” tanong niya.

Hindi sumagot agad ang lalaki.

Sa halip, tinignan muna siya nito mula ulo hanggang paa.

Basang-basa ang buhok niya.

Dumidikit na sa balat niya ang manipis na tela ng kanyang dress dahil sa ulan. Madumi ang laylayan nito dahil sa putik sa kalsada.

At hawak niya ang envelope na parang iyon na lang ang natitirang mahalaga sa buhay niya.

Parang may nabasa ang lalaki sa itsura niya.

“A woman,” sabi nito, “pregnant, alone, and standing in the rain like she has nowhere to go.”

Napalunok si Alina.

“Am I wrong?”

Para siyang tinamaan ng matalim na salita.

Hindi niya inaasahang may estrangherong magsasabi ng eksaktong sitwasyon niya.

Pero hindi ibig sabihin ay may karapatan itong gawin iyon.

“Hindi ko kailangan ng analysis niyo,” sagot niya, pilit pinipigilan ang emosyon sa boses niya.

Bahagyang tumaas ang isang sulok ng labi ng lalaki.

Hindi iyon ngiti.

Mas parang amusement.

“Interesting.”

“Anong interesting?” tanong niya.

“You’re still proud.”

Napasinghap siya.

“Hindi iyon pride,” mabilis niyang sagot. “Self-respect.”

Sandaling natahimik ang lalaki.

Pinagmasdan niya si Alina nang mas mabuti, parang may sinusukat sa reaksyon nito.

Pagkatapos ay tumango ito nang bahagya.

“Fair enough.”

Lumipas ang ilang segundo na wala ni isa sa kanila ang nagsalita.

Mas lalo pang lumakas ang ulan.

Ang malamig na hangin ay dumaan sa pagitan nila, dinadala ang amoy ng basang aspalto at usok ng mga sasakyang dumadaan.

Napatingin si Alina sa paligid.

Ilang kotse na ang dumadaan, ngunit tila wala nang ibang interesado sa nangyayari sa kanila.

Bigla siyang nakaramdam ng pagod.

Pagod na pagod.

Sa lahat ng nangyari sa loob ng isang araw.

Kay Marco.

Sa trabaho niya.

Sa hinaharap na hindi na niya sigurado.

Huminga siya nang malalim.

“Pasensya na ulit sa abala,” sabi niya habang bahagyang yumuyuko. “Hindi na mauulit.”

Tumalikod na siya para umalis.

Hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam niya ay hindi magandang ideya na manatili pa sa harap ng lalaking iyon.

May kakaiba sa kanya.

Isang aura na parang kontrolado niya ang lahat.

At sa ngayon, si Alina ay wala nang kontrol sa kahit ano sa buhay niya.

Hindi siya nakalayo ng ilang hakbang nang marinig niya ang boses ng lalaki.

“Miss.”

Napahinto siya.

Hindi agad siya lumingon.

Pero naramdaman niyang may iniabot ito sa kanya.

Isang maliit na rectangular card.

Dahan-dahan siyang lumingon.

Inabot niya ang card.

Simple lang ang design nito.

Puting background.

Itim na font.

Nang mabasa niya ang pangalan sa card, bahagyang nanlaki ang mga mata niya.

Alexander Vale

CEO – Vale Group

Napatigil siya.

Ang Vale Group ay isa sa pinakamalaking kumpanya sa bansa.

Halos araw-araw niyang naririnig ang pangalan nito sa balita—sa business news, sa mga economic reports, at sa mga usapan tungkol sa pinakamakapangyarihang tao sa industriya.

At ang CEO nito—

Isa sa pinakabatang billionaire sa business world.

Napatingin siya muli sa lalaki sa harap niya.

Hindi pa rin nagbabago ang ekspresyon nito.

“Why are you giving this to me?” tanong niya.

Sandaling nag-isip si Alexander bago sumagot.

“Just in case.”

“In case what?”

“In case you realize how useful desperation can be.”

Hindi niya agad naintindihan ang ibig nitong sabihin.

Pero may pakiramdam siyang hindi iyon simpleng alok ng tulong.

May ibang dahilan.

May ibang plano.

Napahigpit ang hawak niya sa business card.

“Hindi ko kailangan ng awa,” sabi niya.

Bahagyang tumango si Alexander.

“Good.”

“Then we understand each other.”

Tumalikod na ito at naglakad pabalik sa kotse.

Bago ito sumakay, saglit itong tumingin muli kay Alina.

Isang mabilis na tingin lang.

Pero sapat iyon para maramdaman niyang parang may iniisip ang lalaki tungkol sa kanya—parang may ideyang nabuo sa isip nito na hindi pa niya alam.

Pagkatapos ay pumasok na ito sa sasakyan.

Umandar ang kotse at mabilis na nawala sa madilim at maulang kalsada.

Naiwan si Alina sa bangketa.

Basang-basa.

Pagod.

At hawak ang business card ng isang billionaire na kakaiba ang mga sinabi.

Tinitigan niya ang card sa kamay niya.

Hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam niya—

Ang maliit na piraso ng papel na iyon ang maaaring magbago sa buhay niya.

At hindi niya pa alam kung mabuti ba o mas masahol pa ang mangyayari kapag ginamit niya ito.