Chapter 1: Stupidity

Balot ng antisipasyon ang puso ni Anastasha habang pinagmamasdan ang mabagal na pagpapalit ng numero ng elevator na kaniyang sinasakyan. Maisip pa lang na makikita na niya si Domino matapos ang isang buwan ay napupuno na ng galak ang kaniyang puso. Sabi nito ay may maganda siyang balitang nais niyang ibahagi sa kaniya.

Magpo-propose na kaya siya? Ang tagal niya na ‘yong hinihintay!

Puno ng ingat niyang bitbit ang paboritong pagkain ng lalaking mahal niya, lasagna. Gumising pa siya nang maaga para lang gawin ‘yon. Kapares no’n, naghanda rin siya ng iced coffee bilang panulak kung sakali mang mauhaw ito. 

Gustung-gusto niyang pinagsisilbihan si Domino. Lalo na’t alam niyang gusto rin ito ng lalaki. Hindi naman siya nagrereklamo. For as long as it will make him happy, Tash would be glad to do it each day.

Walang pagsidlan ang galak niya nang sa wakas ay kaniyang marating ang top floor kung nasaan ang opisina ni Domino, ang kasalukuyang presidente ng kumpaniya. She was feeling extra giddy that morning. Ramdam niya iyon sa bawat maingay na tibok ng puso niya.

Katahimikan ang bumati sa kaniya nang lumabas siya ng elevator dahil may isang oras pa bago ang pasok ng mga empleyado. Wala pang tao. Kaya solo niya ang buong pasilidad.

At sa kagustuhan niyang sorpresahin si Domino ay sinadiya niyang magdahan-dahan sa kaniyang bawat paghakbang. Tinungo niya ang opisina nito at papasok na sana ng tuluyan nang matigilan siya dahil sa bahagyang pagkakabukas nito. Kasunod no’n, tuluyan na siyang ‘di nakagalaw dahil sa ingay na nanggagaling sa loob.

Naging mabilis ang mga sunod niyang hakbang patungo sa pinto. Kasabay no’n ay ang mas lalo pang pag-ingay ng tibok ng puso niya sa iba ng rason. Halos pabalibag na niyang binuksan ang pinto ngunit walang nakita sa loob. Ngunit ang ingay ay mas luminaw pa sa kaniyang pandinig.

“D-Domino… d-don’t…” halinghing ng babae.

Natulos siya sa kaniyang tinatayuan. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig. At para nang sasabog ang kaniyang utak sa nangyayari. Hindi siya bobo para hindi maintindihan ang nangyayari. Ngunit hindi niya ‘yon lubos na mapaniwalaan.

Imposible! Opisina ‘to ng lalaki kaya paanong may gano’ng bagay na mangyayari. Hindi ‘yon magagawa ni Domino sa kaniya! Hindi gano’n klase ng lalaki ang mahal niya!

Ngunit kahit ano pang gawin niyang pagkumbinsi sa kaniyang sarili, mas malinaw ang reyalidad ng kaniyang naririnig. Na tuluyang dumudurog hindi lang sa pag-asang kinakapitan niya kundi maging sa puso niya rin.

“You’re so beautiful, babe. I love you so much.”

Boses ‘yon ni Domino!

Sigurado siya ro’n. Dahil kahit pa lumipas ang taon at mahabang panahon ay patuloy niyang makikilala ang ganda nito.

“Mahal din kita, Domino. Pero… paano ang kuya mo?” tanong ng babae na mas nagpatigil sa kaniya. “We’re still engaged. At bukas na ang balik niya. Kapag nalaman niyang may relasyon tayo, mapapatay ako no’n.”

“Of course not! Hindi ko ‘yon hahayaang mangyari. Dala mo ang anak ko. At gustung-gusto na ni Mama ng apo. Kapag nalaman niyang magkakaanak na tayo, sigurado akong tutulungan niya tayong kumbinsihin si Kuya na ituloy ang relasyon natin,” puno nang kasiguraduhang tugon ni Domino.

Sa bawat segundong naririnig niya ang sinasabi nito ay mas lalong nadudurog ang puso niya. Humigpit ang pagkakahawak niya sa kaniyang dala-dala kasabay nang unti-unting pagsikip ng daluyan ng hangin sa kaniyang katawan dala ng pagbigat ng emosyong kaniyang nararamdaman.

Gusto niyang itanggi ang kaniyang naririnig. Ngunit sa sobrang linaw no’n ay hindi makuhang maghanap ng rason upang pasinungalingan ‘yon.

“Pa’no ang sekretarya mo? Hindi ba’t may kasunduhan kayo noong mga bata kayo? Paano siya?” tanong pa nito.

“Hindi problema ang tangang ‘yon. Kung hindi lang dahil sapabor ng Tatay niya noon, matagal ko na sana siyang pinalayas sa kumpaniyang ‘to. Baby… ikaw lang ang mahal ko,” suyo ni Domino sa babae. 

Pagkatapos nitong magsalita ay saka naman napuno ng ingay ang paligid dahil sa mga sunud-sunod na nagsipasikan na mga empleyado.

Pigil na pigil niya ang kaniyang mga luha huwag lang itong tuluyang tumulo. Matagal na niyang gusto si Domino. At alam iyon ng lalaki. Mula pa noong high school sila. Siyam na taon na rin ang lumipas nang mapagtanto niya ang kaniyang nararamdaman.

Pero ano? Isa lang siyang tangang babae para rito? Isa lang siyang uto-uto?

Sa reyalisasyong ‘yon ay hindi na niya nagawa pang pigilan ang tuluyang pagdaloy ng luha sa kaniyang mga mata. Dinama niya ang pagguhit nang init nito sa magkabila niyang pisngi. Nanlalabo na ang kaniyang paningin. Tuluyan na rin niyang nabitawan ang kaniyang mga dala-dala nang mawalan ng lakas ang kaniyang kamay dahilan upang kumalat ‘yon sa sahig.

Patuloy na naglalandas ang mga luha sa kaniyang magkabilang pisngi ngunit pinanatili niyang nakapaskit ang kaniyang ngiti. Sobrang sakit ng bawat pintig ng puso niya. Durog na durog ‘yon at hindi na siya halos makahinga.

Siyam na taon! Siyam na taong ginugol niya upang mahalin ang lalaking ‘yon. Lahat ng tungkol dito ay alam niya. Malinaw niyang naaalala. Mula sa pananalita nito, sa mga gusto’t ayaw niya, sa kaniyang pananamit, mga gawi. Lahat-lahat!

Lubos niya ‘tong kilala. Pero sobrang nakakapanliit pala na malaman na wala pala ‘yong halaga. Huh, tanga? Siguro nga ay tanga siya. Sobrang tanga para mahulog sa lalaking ‘di siya kayang bigyan ng importansya.