Chapter Six

Ilang minuto din ang nagdaan bago gumaan-gaan ang aking pakiramdam. Alam mo yong gising ka pero parang wala ka sa ulirat. Nakakarinig ka at nakakaramdam pero hindi ka makakilos at hindi mo maigalaw mga paa at kamay mo. Nakikita ko lang ang mga pangyayaring to sa TV yong kapag ang bida sinuntok o kaya yong mga kontrabida sinuntok tapos may lalabas na mga effects kunwari may halo na umiikot-ikot sa ulo mo tapos may mga star at pagkatapos matutumba na, parang ganon nga yon. Totoo pala yon, dahil nangyari ang mga yon ngayon sa akin. Lintik ang tigas talaga ng bungo nitong tomboy na to. Naramdaman ko pang inalalayan ako ng putik at isinandal ang likod ko sa paahan ng kama. At dumagdag pa ang bunganga ni mommy ang ingay sa kakatalak sa aming dalawa. Gulat na gulat ito sa sitwasyon ni Tomboy.

"Anong nangyari sayo Gianna bakit ka n*******d? Hoy, Romane ano ang ginawa mo kay Gianna?" halos pasigaw na tanong sa akin ni mommy babatukan pa sana ako mabuti nalang at mabilis si tomboy at nasalag niya ang kamay ni mommy kung hindi baka mamamatay na ako. Gusto kong umapila kaso nanghihina ako, hindi naman siya n*******d may sando kaya na suot si tomboy maluwag nga sa kanya kaya kita ang bandage niya sa dibdib niya.

"My god, Tita, h’wag po." halos sigaw ni Tomboy kay mommy. Hinawakan ni Gianna ang kamay ni mommy habang hindi maipinta ang mukha.

"Tita kasi, Tita---hindi na natapos ni Tomboy ang iba pa niyang sasabihin ng bigla magsalita si mommy.

"Gianna may sugat ka ba sa dibdib mo? Bakit may bandage ka diyan?" nagtataka at may halong pag-alala na tanong ni mommy.

Gustong-gusto ko tumawa ng malakas iyong abot sa kapitbahay na tawa. Kaso hindi ko magawa dahil hindi pa talaga ako okay. Bandage ang putik!

Tiningnan ko ang mukha ang Gianna para makita ang reaksiyon nito. Nakita ko ang mukha niyang namumutla habang hindi alam ang gagawin. Nakatingin lang ito kay Mommy, magsasalita-hindi. Tinangkang hawakan ni Mommy ang dibdib ni Tomboy ngunit mabilis itong umiwas.

“Ano po kasi… Tita, a..” hindi nito alam kung ano ang sasabihin kaya tumalikod ako pata itago ang malaking ngisi sa labi.

"Gianna, ano ba yan?" pangungulit na tanong ni mommy kay Gianna. Habang tinuturo ang pang-ipit ng boobs nito. Kahit ako hindi ko alam kung ano ang tawag diyan basta para sa akin pang-ipit slash malaking bandage slash band-aid.

"Ahm, ano po, Tita. Ah..." hindi na ata alam ni Tomboy ang isasagot kay Mommy.

"Hindi makasagot, Pare? Pang-ipit yan Mommy, dib, Tomboy, pang-pit? Alam mo, Mommy, pang-ipit po mg boobs ‘yan.“ wika ko kay mommy habang pilit na igalaw ang aking mga kamay at paa.

Nanghihina pa talaga ang katawan ko. Masama ang tingin na pinukol sa akin ni Gianna bago ako sinipa ng mahina sa paa.

Putik na Tomboy nakuha pa ang manipa. Pasalamat siya dahil mahina pa ang katawan ko, kung hindi sabunutan ko talaga siya ng bongga. Ang sakit ng ulo ko. Aray! Ang sakit ng buong katawan at buto-buto ko.

"Ano’ng pang-ipit na ang sinasabi mo, Anak?" nagtatakang tanong sa akin ni mommy habang nakatingin sa akin bago binaling ang tingin kay Tomboy.

"Hindi po ito pang-ipit tita. Ito po ‘yong uso na bra ngayon." sagot ni Gianna na may alanganing ngiti saka tumingin sa akin at pinangdilatan pa ako. Akala nito siguro, hindi ako papalag. Ako pa talaga ang babantaan niya. Nagkamali siya.

"Yan ba ang uso ngayon?" tanong ni Mommy kay Gianna at muling tumingin sa boobs ni Tomboy na flat, parang na-plantsa.

"Uso na bra daw. Pang-Tomboy lang po ‘yan, Mommy.” panglalaglqg ko kay Gianna. “Mommy, sigurado ka ba namay boobs si Gianna? Tingnan mo naman pantay lang dibdib at tiyan niya." wika ko kay mommy sabay irap kay Tomboy na nakatingin din sa akin. Parang gusto ako nitong bigwasan.

Tatawa na sana ako kaso bigla ko na lang nararamdaman ang masakit na kurot ni Mommy sa tagiliran ko.

"Aray ko, Mommy." daing ko habang hinihimas ang tagiliran kong masakit. "Totoo naman ‘yan, Mommy e." ani ko ulit saka sumimangot.

"Tumahimik ka nga diyan, Romane." saway sa akin ni Mommy saka tiningnan ako ng masama at muling tumingin kay Gianna.

"Alam mo, Gianna, wala pa akong nakita sa mall ng ganyan siguro bagong labas lang ang style na yan. Makatanong nga ng ganiyan na style sa designer ko bukas." wika ni mommy kay Gianna. Excited pa habang ako nakangiti lang ng malaki dahil sa hitsura ni tomboy. Sabay-sabay kaming napalingon ng bigla nalang may nagsalita sa aming likuran. Si Mang Mario.

"Gianna, anak anong nangyari sayo bakit ka nakasando?" nagtatakang tanong ni Mang Mario sa kanyang anak saka tumingin sa akin.

"Si Gianna po, kinuha na naman ang damit ko." sumbong ko kay Mang Mario sabay pakita sa T-shirt na maroon na hawak ko. Kahit nagkaron na ako ng concussion, hindi ko pa rin binibitawan ang damit na hinubad ko kay Tomboy.

Kung hindi niya lang ako binigyan ng black eye hindi ko siya papupuntahin dito para tulungan akong itago ang black eye ko. At sana ibang damit na lang ang sinuot niya ng pumunta siya. E, di sana hindi kami magkakagulo. Sana naman tigilan niya na ang pangunguha ng gamit ko. Na-i-stress ako sa anak mo Mang  Mario. I couldn't believe na uulit-ulitin niya ang manguha." mahabang litanya ko kay Mario na naiinis at nagpapaawa.

Nakita ko naman ang paglay-low ng mukha ni Mang Mario, kung kanina ay nagtataka at mag-alala ngayon ay napalitan na ito ng hiya.

Mabilis na lumapit si Mang Mario kay Gianna at pinasuot sa anak ang bitbit nito jacket. Hindi naman totally n*******d si Gianna may sando naman siya. At wala akong balak na manyakin ang Tomboy niyang anak, magkamatayan na.

"Here we are again, Romane.” si Mommy. “Hayaan mo na si Gianna kung gusto niya ang damit mo. Let it be, marami ka pa namang damit and we can buy what you want."

Ito ang pinaka-ayaw ko. Dahil sa bawat pagkakamali ni Tomboy kinakampihan ni Mommy, imbes na ako. Naiinis na talaga ako, gusto ko na lang lumayas sa pamamahay na 'to. Ako ang anak pero parang hindi.

Bakit nasasabi ni Mommy ang mga katagang ‘yan? Nakakasakit na talaga siya ng damdamin. Dapat ako ang kampihan niya, hindi si Gianna. Ako kaya ang anak niya. Magnanakaw na nga kakampihan pa. Talo naman ako, ako ang biktima, ako pa ang mapapagalitan.

I want to complain, but I can't anymore; it makes me sick. I always feel that my things are not mine anymore; they're sharable.

"I like this T-shirt, Mom. The reason why I bought this T-shirt is because I like it. But now, you're siding with her kahit na mali siya. Kukuha din ako sa gamit mo o kaya sa gamit ni Daddy because I like it, and huwag niyo akong pagagalitan ha," inis kong wika kay Mommy saka tumayo at nagsimulang maglakad palabas ng kwarto ko. I hate this life.

"Siya na lang ang anak mo, Mommy, at ako na lang ang anak ng ibang tao." wika ko kay mommy saka tuluyang nilisan ang aking kuwarto.

“Come back here, Romane; we are not finished yet.”

“No! I'm out of this place.”