บทที่ 4 คาไนน์

“เจ้าเป็นคนรักของข้า......” ธารานิ่งไปทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น แต่เพียงไม่นานอาการเหล่านั้นก็จางหายไป แม้ใจของเขานั้นจะไม่อยากเชื่อในสิ่งเหล่านี้ แต่คิดว่าคนตรงหน้าคงไม่โกหกและโกรธเขาเป็นฟืนเป็นไฟเพียงเพราะเขาเอาไข่มุกของอีกฝ่ายไปแน่

หากอีกคนบอกว่าเขาเป็นคนรักจนยอมมอบหัวใจให้ ก็คงไม่แปลกเท่าไหร่นักที่อีกฝ่ายจะโกรธเขาถึงเพียงนี้ เพราะลองคิดในมุมกลับกัน หากเขาที่เป็นคนจดจำทุกอย่างได้ แต่กลับไม่สามารถออกไปตามหาคนรักได้ ทำได้เพียงเฝ้ารออยู่ที่เดิมเนิ่นนานเกือบ 10 ปี เขาเองก็คงจะโกรธแค้นอีกฝ่ายมากเช่นกัน

“งั้นคุณช่วยเล่าเรื่องราวระหว่างเราให้ผมฟังได้ไหมครับ แลกกับไข่มุกเม็ดนี้” ธาราหยิบเอาไข่มุกเม็ดงามที่ตนทำตกไว้ขึ้นมาถือไว้กลางฝ่ามือ เงือกหนุ่มตรงหน้าเขามองจ้องมาทางเขาด้วยท่าทีนิ่งงัน เส้นผมสีไลท์เกรย์พลิ้วไปกับสายน้ำจนคล้ายกับว่ามันมีชีวิต เงือกหนุ่มหมุนตัวหันหลัง เอ่ยบอกด้วยเสียงเรียบนิ่งยากที่จะคาดเดา

“หัวใจของข้าคงไร้ค่าสำหรับเจ้าจริง..... มิเช่นนั้นเจ้าคงมิยอมปล่อยมันไปอย่างง่ายดายเช่นนี้” เงือกหนุ่มกล่าวก่อนจะตั้งท่าเตรียมว่ายน้ำจากไป ทำให้ธาราสะดุ้งตกใจ จนรีบว่ายน้ำตามไปแล้วจับแขนคว้าไว้ได้ทันก่อนที่อีกฝ่าจะทิ้งห่างไปไกล เงือกหนุ่มตนนั้นชะงัก หันกลับมามองหน้ากัน

“ได้โปรดเถอะครับ ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรและทำไม ผมจำมันไม่ได้ และผมอยากที่จะรู้” ธาราเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ผิวเนื้อเนียนนุ่มที่สัมผัสได้ภายใต้ฝ่ามือ ทำให้ชายหนุ่มอดที่จะแปลกใจไม่ได้ ว่าทำไมคนที่อยู่ใต้น้ำตลอดเวลาอย่างอีกฝ่ายนั้นถึงมีผิวที่เนียนนุ่มได้ขนาดนี้

เงือกหนุ่มเงียบเสียงไปนานจนธาราเริ่มท้อใจ เขาเกือบจะปล่อยมือออกและยอมรับความพ่ายแพ้เสียแล้ว หากอีกฝ่ายไม่เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

“ตามมา” ว่าพร้อมกับสะบัดหางไปมา แหวกว่ายอยู่กลางสายน้ำ มุ่งตรงไปที่ทิศทางหนึ่ง เงือกหนุ่มว่ายไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่ ก็ต้องหันกลับมาหาคนที่ว่ายตามหลังมา ก่อนจะไปหยุดลงที่ด้านข้าง แล้วจึงส่งมือให้จับกุม ธารามองฝ่ามือนั้นอย่างลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อมองคนที่อยู่ตรงข้ามที่กำลังจ้องมองมาเช่นกัน เขาก็ค่อยๆ วางมือของตนลงไป

เงือกหนุ่มจับกุมกระชับฝ่ามือนั้นไว้ แล้วว่ายนำไปพลาง พร้อมกับฉุดรั้งให้เขามาอยู่เคียงข้างกัน ธาราหันกลับไปมองที่ด้านหลังก็เห็นว่าตอนนี้พวกเขาออกมาไกลจากเกาะพอสมควร จนมันแทบจะเป็นน้ำลึกเกินต้านทาน เพียงแต่ว่าตอนนี้เขาสามารถหายใจในน้ำได้ จึงไม่ส่งผลต่อเขาสักเท่าไหร่

จวบจนกระทั่งทั้งคู่มาหยุดลงที่ถ้ำใต้น้ำขนาดใหญ่ ธารามองคนที่อยู่ข้างกายอย่างไม่ไว้ใจเท่าไหร่นัก หากเขาถูกอีกฝ่ายวงมาฆ่า ก็ไม่ต้องแปลกใจเลยว่าหากครอบครัวจะหาศพของเขาไม่เจอ

“เหตุใดจึงมองข้าเช่นนั้นกัน?” เงือกหนุ่มกล่าว ก่อนจะสะบัดหาง ว่ายเข้าไปภายใน ทันทีที่เข้าไปทำให้ธาราได้รู้ว่ามันไม่ได้มืดมิดอย่างที่คิด กลับกัน มันกลับส่องประกายเปล่งแสงระเรื่อสีม่วงและชมพูสลับกัน อีกทั้งยังมีแสงสีเขียวและสีฟ้าอีกด้วย ทำให้ชายหนุ่มอดที่จะทอดมองด้วยความอัศจรรย์ใจไม่ได้

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำกวาดมองไปรอบๆ อย่างสนอกสนใจ เขาจึงได้เห็นว่าสิ่งเหล่านี้มาจากคริสตัลหลากสี และพืชน้ำหลากชนิดที่ให้แสงสีแตกต่างกัน ทำให้ถ้ำแห่งนี้น่าอยู่เป็นอย่างมาก จนเขาไม่รู้ตัวเลยว่าถูกอีกฝ่ายดึงลากพาเข้ามาด้านใน จนกระทั่งมาหยุดลงที่ม่านสาหร่ายซึ่งมีดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆ ขึ้นเต็มไปหมด จนเขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นแตะดอกไม้นั้นแผ่วเบา เหล่าดอกไม้จิ๋วพากับหุบหนียามแตะสัมผัส ทำให้เขาเผยรอยยิ้มออกมาบางเบา หากแต่มันก็ไม่อาจคลาดสายตาจากคนที่จับจ้องมาได้เลยแม้แต่น้อย

“ในยามนั้นเจ้าชอบที่นี่...... พวกเราอยู่ด้วยกัน.....” เงือกหนุ่มหันหน้ามาหา ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้เขาใจกระตุกไหววูบ

“เจ้าเรียกมันว่าเรือนหอ ข้านั้นไม่เข้าใจว่าเจ้าหมายความว่าอย่างไร แต่พวกเราชาวเงือกจะช่วยกันทำรังเมื่อยามที่ตกลงปลงใจ” เงือกหนุ่มว่ายเข้าไปภายใน ด้านในนั้นไม่ได้หรูหราเหมือนห้องโรงแรมสุดหรูที่เขาคิดว่ามันจะเป็น แต่มีแท่นหินที่มุมหนึ่งของถ้ำ ด้านบนนั้นมีสาหร่ายปูไว้จนทั่ว หากเมื่อไหร่ที่ได้เอนหลังเขาคงรู้สึกจั๊กจี้เหมือนยามที่นอนบนเตียงที่เต็มไปด้วยขนนกนุ่มนิ่ม นอกจากนี้แล้วเขายังเห็นอะไรบางอย่างที่วางกองไว้ด้านบนอยู่ข้างกันอีกด้วย

“นั่นเจ้าเรียกมันว่าหมอนและผ้าห่ม เจ้ามักจะบ่นว่าแท่นนอนของข้างแข็งเกินไปและหนาวเกินไปในยามค่ำคืน จึงหาสิ่งของเหล่านั้นเข้ามาเพิ่มเติม” ธาราขยับก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ ก่อนจะพบว่ามันคือสาหร่ายที่ถักทอกันจนหนาแน่น เมื่อภายนอกจะดูเปื่อยยุ่ยไปบ้างแต่ก็ยังใช้งานได้ดี ขยับมาอีกนิดที่ถึงสิ่งที่เป็นประกายเงางามที่อีกฝ่ายบอกเขาว่ามันคือผ้าห่ม แต่เมื่อขยับเข้ามาดูใกล้ๆ ธาราก็ต้องชะงักนิ่งไปเมื่อมันคือ..... หนังปลา..... แม้ว่ามันจะดูหนากว่าหนังปลาทั่วไปก็ตาม ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกๆ ปนไปกับความสยดสยอง ก่อนที่จะก้าวเดินไปรอบๆ เพื่อสำรวจอีกหน

ภายในถ้ำนี้ไม่มีสิ่งของอื่นใด นอกจากปะการังรูปร่างแปลกๆ ที่มีแง่งออกมาจนขึ้นสูงพอๆ กับตัวคน และเห็นว่ามันมีสร้อยมากมายแขวนเอาไว้อยู่ เมื่อหันกลับไปมองก็เข้าใจได้ว่าคงเป็นเครื่องประดับของอีกฝ่ายเป็นแน่ ขยับมาอีกนิดก็เป็นกองของใช้กระจุ๊กกระจิ๊กซึ่งมีทั้งแบบที่เขาเคยเห็นและรู้วิธีใช้ รวมถึงอันที่ไม่เคย เงือกหนุ่มว่ายตามมาหยุดอยู่ที่ด้านข้าง เอ่ยปากอธิบาย

“ตอนนั้นข้าไม่เข้าใจภาษาของพวกเจ้า เขาจึงใช้สิ่งเหล่านี้ช่วยสอนให้ข้า” ธาราขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าตนทำแบบนั้นไปทำไม หรือสอนชายตรงหน้าอย่างไร

“ผมอยู่ที่นี่จริงหรอ?” เงือกหนุ่มพยักหน้ารับ จับมือเขาว่ายไปที่ฝั่งหนึ่งซึ่งเขาเห็นว่ามันมีช่องขนาดใหญ่ แต่ไม่ถึงกับเป็นประตูเท่าไหร่นัก เมื่อลอดผ่านเข้าไปแล้วจึงเห็นว่ามีของหลายอย่างถูกแขวนเอาไว้

“นี่คือ....”

“สาหร่าย มันกินได้ นี่ก็เนื้อปลา เจ้าเรียกรูนี้ว่าห้องครัว ส่วนนั้นเจ้าเรียกว่าโต๊ะอาหาร” ครีบหูของเงือกหนุ่มขยับไหวไปมาพลางเอียงคอน้อยๆ ธาราอดคิดไม่ได้ว่ามันช่างเหมือนกับสุนัขตัวโตที่ทำหน้างุนงงมองเจ้านาย

“ข้าก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เจ้าเรียกมันเช่นนี้” ว่าจบก็พาออกจากรูที่ว่า ไปที่ด้านในสุดของถ้ำ ห่างไกลจากห้องนอนของอีกฝ่ายมาพอสมควร และอยู่ต่ำกว่า

“ที่นี่เจ้าเรียกมันว่าห้องน้ำ ข้าไม่ค่อยเข้าใจนัก เพราะเราอยู่ในน้ำกันอยู่แล้ว ดังนั้นทั่วทุกที่จึงเป็นห้องน้ำของเจ้า” เงือกหนุ่มกล่าวโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด ต่างจากธาราที่แสดงสีหน้ากระอักกระอ่วน

“ตอนที่ข้ากล่าวเช่นนั้น เจ้าก็ทำหน้าแบบนี้” เงือกหนุ่มชี้นิ้วมาที่ใบหน้าของเขา ยังทำให้ธาราแสดงสีหน้าปั้นยากเข้าไปใหญ่ เขาจะบอกได้อย่างไรว่าห้องน้ำที่เขาต้องใช้นั้นคือห้องสำหรับการขับถ่าย ถึงแม้ทุกที่จะเต็มไปด้วยน้ำ แต่ก็ใช้ว่าเขาจะขับถ่ายได้อย่างไร้ยางอายเสียเมื่อไหร่กัน

เพียงไม่นานหลังจากนั้นพวกเขาก็ออกจากห้องน้ำที่ว่า แล้วกลับไปที่ห้องนอนตามเดิม เงือกหนุ่มพาธารามานั่งลงบนแท่นหินนุ่ม ก่อนจะตามมาทรุดตัวนั่งลงข้างกัน หางยาวสวยของอีกฝ่ายนั้นระไปกับพื้นเล็กน้อย

“นอกจากนี้แล้วมีอะไรอีกบ้าง? จะว่าไป ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลย” ธาราหันมองคนข้างกาย ซึ่งเงือกหนุ่มนั้นก็มองมาทางเขานิ่งงั้น ก่อนจะยกมือขึ้นสองข้างวางลงบนไหล่เขา แล้วจับกดลงไปอย่างรวดเร็ว

ตุ้บ!

“อึก!! ทำบ้าอะไรของคุณ!!!” ธาราร้องตวาดออกมาเสียงกร้าว เงยหน้าขึ้นมองคนที่คร่อมอยู่เหนือกาย เงือกหนุ่มนั้นใช้ฝ่ามือลูบไล้ใบหน้าของเขาแผ่วเบา

“คาไนน์ นั่นคือชื่อของข้า” น้ำเสียงนุ่มนวลน่าฟัง ดังขึ้นจากคนด้านบน ธาราชะงักไปให้กับสัมผัสนั้น มันทั้งอ่อนโยนและทะนุถนอมจนเขานึกอยากจะแนบฝ่ามือลงไป ฝ่ามือของเงือกหนุ่ม หรือชื่อที่อีกคนบอกเขานั้นก็คือคาไนน์ ยกขึ้นลูบไล้ไปทั่วแผงอกของธารา ปลายนิ้วนั้นลากผ่านผิวเนื้อ ทิ้งสัมผัสวาบหวามเอาไว้ให้ และอย่างไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยถ้อยคำใด ฝ่ามือของคาไนน์ก็จับขยุ้มเสื้อผ้าของเขาแล้วกระชากออกอย่างแรง

“อึก! บอกแล้วไงว่าอย่าฉีกเสื้อผ้า!!” ธาราชะงักไปทันทีที่พูดจบ รู้สึกราวกับว่าตัวเขาเคยพูดคำนี้เมื่อนานมาแล้ว แต่นั่นไม่อาจทำให้คาไนน์หยุดมือลงได้ ยังคงพยายามดึงทึ้งเสื้อผ้าของเขาออกไปจากตัว

“ข้าจะช่วยรื้อฟื้นความทรงจำให้เจ้า” คาไนน์พูดพร้อมกับโยนเสื้อนอนของเขาทิ้งไป จนมันไปกองอยู่ที่พื้นข้างเตียง ธาราละล่ำละลักร้องบอก

“ดะ เดี๋ยว! คุณจะทำอะไร!” ชายหนุ่มพยายามจับยึดกางเกงนอนของตนเอาไว้แน่น เมื่อเป็นยางยืด จึงไม่แปลกเลยแม้แต่น้อย ที่มันจะถูกฉุดกระชากจนแทบจะหลุดจากเอวเขาอยู่รอมร่อทำให้มองเห็นหน้าท้องที่เป็นซิกแพกได้อย่างชัดเจน แถมยังมีร่องวีไลท์ของร่างกาย กลุ่มขนสีดำสนิทที่ขึ้นอยู่บริเวณที่ต่ำลงไปด้านล่าง เรียกรั้งให้คาไนน์มองภาพตรงหน้าด้วยความกระหายอยาก จนบางสิ่งบางอย่างนั้นค่อยๆ โผล่ออกมาจากช่องทางเล็กแคบที่ปิดสนิทเมื่อยามก่อนหน้า

“ไว้ใจข้า....” คาไนน์พูดพลางกับปลดปล่อยกลางกายของตนให้อีกคนประจักษ์ ธาราตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นแล้วว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะทำอย่างไรกับตน

“ไว้ใจบ้าอะไร!!! เห็นๆ อยู่ว่านายกำลังจะเอาไอ้นั่นมาทิ่มฉัน!!!” ธาราร้องตวาดก้องออกมาเสียงดัง หมดแล้วซึ่งความสุภาพที่เคยมี เขาพยายามยกขาขึ้นถีบอีกฝ่าให้ถอยออกไป แต่นั่นกลับเป็นการกระทำที่ผิดพลาด เพราะทันทีที่เขายกขาขึ้นเตรียมถีบ อีกฝ่ายก็ดึงกางเกงออกไปจากกายเขาได้สมใจ จนกลายเป็นว่าเขาเปิดเปลือยร่างกายต่อหน้าเงือกหนุ่มที่มองมาด้วยความตาวาว

คาไนน์เอนตัวลงบนแผ่นอกของอีกฝ่าย ถูไถศีรษะไปมาคล้ายออดอ้อน แต่ถึงอย่างนั้นธาราก็นอนตัวเกร็งแน่น เมื่อส่วนปลายหัวป้านนั้นแตะสะกิดแผ่วเบาไปมาที่ช่องทางของเขาซึ่งปิดสนิทเหมือนร้องขอให้ยอมเปิดช่องทางตอบรับ ยิ่งทำให้ธาราหนีบขาเข้าหากันแน่น ไม่ยอมให้อีกคนลอดผ่านเข้ามาได้ดั่งใจ

“ข้าจะช่วยฟื้นฟูความทรงจำให้เจ้า” เมื่อสะกิดแล้วสะกิดอีกธาราก็ไม่มีท่าทียินยอมเปิดรับให้ เงือกหนุ่มจึงยื่นมือออกไปที่ด้านข้าง สัมผัสกับฟองน้ำนุ่มนิ่มและบีบมันจนเละคามือ เกิดเป็นเมือกใสอาบไล้ไปทั่ว ก่อนที่คาไนน์จะเอ่ยพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา

“ธาราบอกว่าต้องช่วยเบิกทาง” พยักหน้าให้กับตัวเองหงึกๆ สะบัดหางสวยไปมาด้วยความอารมณ์ดี

“ยะ หยุดนะ นายคิดจะเอาไอ้นั้นมาป้ายฉันรึไง!!!” ธาราร้องตะโกนออกมาอีกหน คาไนน์กะพริบตาปริบ เอียงคอมอง

“เมื่อคราก่อนนั้น เจ้าบอกข้าว่าเจ็บ จึงต้องหาตัวช่วย พวกเราถึงไปช่วยกันเก็บฟองน้ำมาใช้” คาไนน์มองไปที่ทิศทางหนึ่งซึ่งมีฟองน้ำวางกองไว้อย่างที่ว่าจริง และในครรลองสายตาก็เห็นว่าฟองน้ำที่ถูกบีบจนคายเมือกใสเมื่อครู่เริ่มคลายตัวและกลับคืนสภาพเดิม

“ไม่ต้องกลัว ข้าจะทะนุถนอมเจ้า” ธาราได้แต่นิ่งอึ้งอ้าปากค้าง นี่เขาเข้าใจว่าที่เป็นคนรักกันนั้นคือเขาต่างหากที่เป็นคนอยู่บน เพราะเงือกหนุ่มตรงหน้ามีใบหน้าที่งดงาม รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม เส้นผมหยักศกสีไลท์เกรย์เหล่านั้นยิ่งขับเน้นให้หลงใหล ใครจะไปคาดคิดว่าจะเป็นเขาเองที่ถูกจับกิน!!!

“ตัวของเจ้าโตขึ้นมาก..... ตรงนี้ของเจ้าเองก็ใหญ่ขึ้นไม่น้อย” คาไนน์เงยหน้าขึ้นมองคนที่นอนตาเบิกกว้างมองตนอยู่ไม่ละไปไหน มือข้างหนึ่งของคาไนน์วางลงที่แผงอกสลับกับการบีบคลึงไปมา

“เจ้ามีน้ำนมให้ลูกของเราแล้วใช่หรือไม่.....” คาไนน์ยังคงนวดเฟ้นยอดอกของเขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม จนแลดูคล้ายกับยอดอกของสตรี ธารารู้สึกว่าตัวเองอยากจะวูบแล้วเป็นลมไปเสียให้ได้ ถ้าไม่ติดว่าหากเขาหลับไปแล้วอีกฝ่ายจะฉวยโอกาสขึ้นคร่อมกระแทกเขาได้สมใจ ดังนั้นแล้วสิ่งที่ทำได้นั่นก็คือ.....

“มะ ไม่ใช่แล้วโว้ยยยยย ใครจะยอมเป็นเมียนายกันห๊ะ!!!!”

ผลั๊วะ!!

“โอ้ย!!!!”