Chapter 5: Three Months promise.

Ilang araw na ang lumipas mula nang tawagin siyang "delikado" ng mga nurse sa station, at lalong naging determinado si Dr. Kaye Salazar sa kaniyang misyon. Para sa kaniya, ang St. John General Hospital ay hindi na lamang simpleng lugar ng trabaho, isa itong malaking entablado ng telenobela kung saan ang pinakamalaking premyo ay ang mga ngiti ng pinakamalamig na neurosurgeon sa bansa.

Isang hapon, habang naglalakad si Kaye bitbit ang isang makapal na stack ng mga colorful medical charts patungo sa pedia ward para sa kaniyang afternoon rounds, hindi sinasadyang nagkasalubong ulit sila ni Nathan sa isa sa mga pampublikong pasilyo malapit sa central atrium.

Huminto si Kaye, itinaas ang kaniyang perpektong kilay na binigyang-diin pa ng kaniyang designer headband, at ngumiti nang nakakaloko.

“Good afternoon, Doc,” masiglang bati niya na may halong himig ng pang-aakit at pangaasar.

Nagpatuloy sa paglakad si Nathan subalit dumaan ang isang saglit bago ito malamig na tumugon nang hindi man lang lumingon nang husto. “Good afternoon.”

Napakunot ang noo ni Kaye, kunwaring nagulat at inilagay ang isang kamay sa tapat ng dibdib na tila ba na-offend sa kakulangan ng energy ng lalaki.

“Aba… dalawang words na ngayon. Improvement ha! From zero to hero na ang vocabulary mo, Doc Grim.”

Agad na napatigil sa paglakad si Nathan. Dahan-dahan siyang lumingon, ang kaniyang mga mata ay blangko ngunit may halong pag-aalinlangan at pagka-irita sa makulit na sinabi ng babae.

“What?” tanong nito sa mababa at seryosong boses.

“Progress,” nakangiting sagot ni Kaye habang dahan-dahang lumalapit nang kaunti sa kaniya, hindi alintana ang malamig na aura ng kaharap.

Hindi na siya muling pinansin ni Nathan. Akala nito ay tapos na ang usapan kaya tumalikod na ulit ito para magpatuloy sa paglakad palayo. Ngunit bago pa man makalayo ang doktor, muling nagsalita si Kaye, ang kanyang boses ay naging seryoso pero puno ng mapang-akit na hamon na umalingawngaw sa tahimik na hallway.

“Three months.”

Muling napahinto si Nathan sa kaniyang paglakad. Ang mga balikat nito ay bahagyang tumigas at naging estruktura ng yelo. Hindi siya lumingon, pero kitang-kita ang pagka-intriga sa tindig niya.

“What?” ulit ni Nathan, mas malamig ngayon ang tono, tila nagbabala na huwag siyang subukan.

“In three months,” pagpapatuloy ni Kaye habang nakangiti nang abot-tenga habang pinapanood ang likod ng lalaki, “mapapangiti rin kita.”

Nanahimik ang buong pasilyo. Ilang segundong walang kumibo, tanging ang tunog ng aircon vents at ang mahinang beep ng mga monitor mula sa malayo ang maririnig sa paligid. Saka lamang dahan-dahang nagsalita si Nathan nang hindi man lang lumingon sa kaniya.

“Focus on your patients, Dr. Salazar.”

Tumango si Kaye nang may buong pagmamalaki at mabilis na nag-salute gamit ang dalawang daliri sa kaniyang sinturon na parang sundalong handang sumabak sa giyera.

“Yes, future husband!” malakas niyang tugon.

Napaigtad si Nathan at mariing napapikit habang mariing pinipisil ang kaniyang sentido bago tuluyang naglakad palayo nang mas mabilis kaysa sa dati, tila gustong takasan ang kaguluhang dinala ng babae.

Sa kabilang dulo ng hallway, ang dalawang intern na nakasaksi sa eksena ay nagkatinginan habang nakanganga at hawak-hawak ang kani-kanilang mga ballpen.

“Feeling ko magiging mahaba, magulo, at napakasakit sa ulo ang taon ni Doc Nathan,” bulong ng isang intern sa kasama niya.

At sa unang pagkakataon sa kasaysayan ng St. John General Hospital, may isang taong buong-puso at walang takot na handang guluhin ang napakatahimik, madilim, at yelong mundo ng pinakamahusay na neurosurgeon.

Hindi nagtagal ang sandaling iyon dahil sumunod na araw pa lamang ay muling nasubukan ang pasensya ni Nathan sa pinakapaborito nitong lugar para makaiwas sa mga tsismosa at maingay na tao, ang pribadong elevator ng mga consultant.

Kakasara lang ng mabibigat na p***o ng elevator sa ikapitong palapag nang biglang may humawak at sumingit mula sa labas, dahilan para bumukas muli ang makintab na p***o.

“Oh! Wait lang po!” sigaw ni Kaye habang mabilis na pinipindot ang Open button para hindi maipit ang kaniyang magandang mukha at ang kaniyang imported na handbag.

Pagkabukas na pagkabukas ng p***o…

Siya na naman.

Dr. Nathan Villareal. Nakatayo sa pinakagilid, hawak ang kaniyang digital tablet, at mukhang naging kulay abo ang buong paligid nang makita siya nito.

Ay wow. Favorite talaga ako ng universe, isip ni Kaye habang mabilis na pumasok sa loob. Sadyang pinagtagpo sila ng tadhana kahit sa maliit na espasyong ito na may apat na sulok na salamin kung saan walang kawala.

“Good morning po, Doc!” ngiti niya na abot-langit, halos kumislap pa ang mga mata sa tuwa.

Isang malamig na tango lang ang isinagot nito. Ni walang "good morning" pabalik. Grabe. Baka mahal na mahal ang bawat salita niya at nagtitipid siya sa boto.

Tahimik ang loob ng elevator. Ang tanging naririnig ay ang mahinang ugong ng makina habang bumababa sila mula sa mataas na palapag patungo sa lobby.

One…

Two…

Three…

Hindi nakayanan ni Kaye ang katahimikan. Para siyang mangingisdang walang mahuli kaya siya na ang kusang nagpasimula ng usapan upang basagin ang yelo.

“Doc, curious lang po ako,” basag niya sa katahimikan habang nakatingin sa gilid ng mukha nito.

Walang sagot. Staring contest lang ang inatupag nito sa p***o ng elevator, kunwaring hindi siya naririnig.

“Required ba sa neurosurgery ang hindi ngumiti? Like… part ba siya ng mandatory residency training ninyo sa ibang bansa? O sadyang born with a stone heart ka lang talaga mula pagkabata?”

Dahan-dahan itong lumingon kay Kaye, ang mga mata ay naniningkit sa talim.

“No.”

“Oh.” Tumango si Kaye nang malalim, kunwaring nauunawaan ang sitwasyon. “Akala ko kasi baka may memo mula sa board of directors tungkol sa pagbabawal ng pagpapakita ng gilagid para mas mukhang seryoso sa mga operasyon.”

Tahimik ulit.

Lumingon si Kaye sa harap at nakatingin pala sa reflection nila sa malaking salamin ang dalawang nurse na kasama nila sa loob, halatang pinipigilan ang malakas na tawa habang nakatakip ang mga bibig gamit ang kanilang mga chart.

Para mawala ang awkwardness, tinuro ni Kaye ang floor button panel kung saan umilaw ang kulay pula.

“Doc, ikaw ba ang pumindot ng seven?” tanong niya kahit kitang-kita namang ito ang nag-pindot kanina.

“Yes.”

“Okay, good. Kasi six lang talaga ang sa akin.”

Napatingin si Nathan sa kaniya nang may pagtataka sa mukha. “So… bakit ka nandito sa elevator ko kung anim lang naman pala ang sa iyo?”

Napangiti si Kaye nang alanganin, sabay kamot sa gilid ng kaniyang ulo kung saan nakaayos ang kaniyang buhok.

“Ehh… para may kasabay ka? Para naman hindi ka malungkot habang bumababa. Ang lungkot kaya ng buhay kapag laging seryoso.”

Tahimik. Walang reaksyon. Para siyang nakipag-usap sa isang pader sa Intramuros.

Napailing na lang si Kaye. “Joke lang po! Relax ka lang, Doc, hindi kita kakainin. Baka ikaw pa ang kumain sa akin sa sobrang sungit mo.”

Eksaktong bumukas ang p***o ng elevator sa sixth floor.

Lumabas na si Kaye bitbit ang mga gamit, pero bago niya tuluyang bitawan ang p***o at hayaang sumara, sumilip pa siya ulit sa loob para sa isa pang hirit.

“Doc?” tanong niya habang nakasilip ang kalahating katawan.

“What?” sagot nito na halatang naiirita na at gusto na siyang mawala sa paningin.

“Smile ka naman minsan kahit konti lang. Promise, libre lang ‘yon, hindi ka sisingilin ng PhilHealth.”

Hindi ito sumagot. Isang malamig na titig lang ang ibinigay bago kusang sumara ang mabigat na p***o ng elevator sa harap ng mukha niya.

Habang naglalakad si Kaye pabalik sa pedia ward habang bitbit ang mga chart, napailing siya sa sarili at natawa nang mahina.

“Grabe,” bulong niya sa hangin. “Feeling ko pati ang blood type ng lalaking ‘yon ay serious at walang amoy na kape.”