LOGINChloe’s POVMula nang matanggap namin ang video mula kay Don Emilio, tila mas bumigat pa ang hangin sa paligid—ngunit sa kabila ng pangamba, isang bagay ang naging malinaw: wala nang puwang para sa pagtatago. Gabing iyon, nang mahimbing nang nakatulog si Leonel, naramdaman ko ang pangangailangang maging ganap kaming buo ni Leo—walang itinatago, walang pag‑aalinlangan.Nakaupo kami sa balkonahe, pinagmamasdan ang mahinang hampas ng alon sa buhanginan. Sa liwanag ng buwan, kitang‑kita ko ang pagod na matagal niyang itinatago sa likod ng kanyang katatagan.“Alam mo ba,” panimula ko nang mahina habang pinaglalaruan ang dulo ng manggas niya, “madalas akong magtaka kung gaano karami pa ang hindi ko alam. Kahit matagal na tayong magkasama, minsan parang may pader pa ring nakaharang—mga sikretong iningatan mo, akala ko para protektahan lang ako.”Lumingon siya sa akin, hinawakan ang kamay ko at idinampi ito sa kanyang pisngi. “Dati… akala ko, ang pag‑iingat ay pag‑iwas sa sakit. I thought kee
Leo’s POVHindi kami makakapagpahinga hangga’t nakatakas si Don Emilio. Alam ko ‘yan nang lubos—bawat oras na lumilipas habang malaya siya ay isang panganib para sa pamilya ko. Kinaumagahan, kasama ko na si Marco sa maliit na opisina na inayos namin sa loob ng bahay, napapaligiran ng mga mapa, listahan ng mga koneksyon, at mga lumang rekord.“Lahat ng kilalang tirahan at ligtas na bahay ay binantayan na,” sabi ni Marco habang tinuturo ang mga lokasyon sa mesa. “Pero matagal na siyang naghahanda para sa ganitong sitwasyon. He has hidden routes we don’t know about yet.”Napahawak ako sa aking sentido, mabigat ang hininga. “Hindi lang siya basta tumatakas—naghihintay lang siya. At habang naghihintay, nagpaplano.”Sa likuran ko, narinig ko ang mahinang hakbang ni Chloe. Pumasok siya may dalang kape at tinapay, pero hindi siya agad umalis. Nakatayo siya sa pintuan, pinagmamasdan kami—nakikita kung paano muling nababalot ng gulo at pag‑iingat ang aming buhay. Nang magtama ang aming mga mata
Third Person POVMabilis na kumalat ang balita—parang apoy na hindi mapigilan. Ang mga dokumentong ibinunyag ni Leo at ng kanyang koponan ay isinumite sa mga kinauukulan at inilathala sa media. Ang lihim na account, mga pekeng transaksyon, pangingurakot, at mga kasunduang labag sa batas ay wala nang pagtatakpan. Ang pangalang Don Emilio, na dating iginagalang at kinatatakutan, ay biglang naging simbolo ng kasakiman at panlilinlang.Sa loob ng punong tanggapan ng Villafuerte Holdings, laganap ang kaguluhan. Ang mga dating kakampi niya, na dati’y sunud-sunuran sa bawat utos, ay nagsimulang bumaligtad. Gusto nilang ilayo ang kanilang mga sarili sa gulo bago pa man madamay din ang kanilang mga pangalan.“Sir Emilio… kailangan naming linawin na wala kaming kinalaman sa mga transaksyong iyan,” sabi ni Ginoong Torres habang iniiwasan ang matalim na tingin ng matanda. “Hindi namin alam na ganito kalalim ang iyong mga ginagawa.”Tumayo si Don Emilio, namumula sa pinaghalong galit at takot. “Mg
Leo’s POVAkala ko sa pag-alis ko ay matatapos na ang gulo, pero mali pala ang akala ko. Sa loob lamang ng ilang linggo, sunod-sunod na balita ang dumating—mga sangay ng Villafuerte Holdings na biglang nalulugi, mga kontrata na kinansela nang walang malinaw na dahilan, at mga ulat ng maling paghawak ng pondo. Malinaw ang senyales: ito ang ganti ni Don Emilio. Kahit wala na ako sa loob ng kumpanya, handa niyang wasakin ang buong imperyo basta’t maramdaman ko ang bigat ng kanyang galit.Nakaupo ako sa harap ng mesa, napapaligiran ng mga papeles at ulat, habang mahigpit na nakakuyom ang aking mga kamao. “He’s not just fighting me—he’s destroying everything our family built over decades,” bulong ko sa sarili, puno ng inis at lungkot.Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok si Chloe, may dalang mainit na kape. Hindi na niya kailangang magtanong; sa itsura ko pa lang, alam na niya ang nangyayari. Inilapag niya ang tasa sa mesa bago umupo sa tabi ko at ipinatong ang kanyang kamay sa aking
Chloe’s POVAkala ko’y matatamasa na namin ang panandaliang kapayapaan dito sa aming tahanan sa Siargao matapos magdesisyon si Leo na umalis sa kumpanya. Ngunit mali pala ang akala ko—hindi basta-basta susuko si Don Emilio. Kung hindi niya makokontrol si Leo sa pamamagitan ng negosyo, hahanap siya ng ibang paraan. At sa kasamaang palad, ako ang naging pinakamadaling puntahan niya.Isang hapon, habang nagpapahinga ako sa veranda at binabantayan ang natutulog na si Leonel, biglang huminto ang isang itim na sasakyan sa tapat ng bahay. Bago pa man makalapit ang mga guwardiya, bumaba mula rito ang matandang lalaking puno ng karangyaan ngunit may mga matang malamig at puno ng pagbabanta—si Don Emilio mismo.“Magandang hapon, Chloe,” bati niya nang may mapagkunwaring ngiti habang dahan-dahang lumalapit. “Hindi ko inaasahang makikita kita nang ganito kabilis. Akala ko ay magtatago na lang kayo habambuhay.”Tumayo ako nang tuwid, pinipigilan ang panginginig ng aking mga kamay. Hindi ko ipapaki
Leo’s POVMatapos mabunyag ang pagtataksil ni Roberto, hindi humupa ang gulo—sa halip, lalo itong lumawak hanggang sa pumasok na sa mismong pusod ng kumpanya. Sa loob ng boardroom, ramdam ko ang matinding tensyon. Ang mga miyembro ay nahati sa dalawang panig: ang mga naniniwala pa rin sa akin, at ang mga naimpluwensyahan na ni Don Emilio, na handang ibigay ang pamumuno kapalit ng panandaliang kapayapaan.“Leo, you have to understand,” sabi ni Mr. Torres, isa sa pinakamatandang board members, habang nakatingin sa akin nang seryoso. “Kung ipagpapatuloy mo ang laban kay Don Emilio, malalagay sa panganib ang kinabukasan ng kumpanya. Marami ang nagsasabing mas mabuting sumunod na lang para maiwasan ang mas malaking gulo.”Tumayo ako nang tuwid, mahigpit ang hawak sa gilid ng mesa. “Surrendering is not the solution, Torres. Pagpapasakop lang ang ibibigay sa kanya ng buong kapangyarihan para gawin ang anumang gusto niya—hindi lang sa negosyo, kundi pati na rin sa mga taong nagtatrabaho sa at
Chloe's POVHindi pa rin mawala sa isip ko ang litratong natanggap ko kagabi.Anim na taon na ang nakalipas iyon. Bago ko pa makilala si Leo. Bago pa magsimula ang lahat. At higit sa lahat, bago pa ako maging target ng mga taong nasa likod ng Project Lazarus.Tahimik akong nakaupo sa loob ng opisin
Chloe's POVHindi ko akalain na mamimiss ko nang ganito ang pagtuturo.Matapos ang tangkang pagpatay sa akin, halos araw-araw akong nakakulong sa mansyon ni Leo. Kahit gaano pa kaganda at kasigurado ang seguridad dito, pakiramdam ko ay unti-unting nawawala ang dating ako.Kaya nang makakuha ako ng
Chloe's POV Akala ko natutunan ko nang harapin ang sakit. Akala ko sapat na ang lahat ng pinagdaanan ko para wala nang makapagpagiba sa akin. Nagkamali ako. Dahil minsan, hindi ka sinasaktan ng mga kaaway. Kundi ng mga katotohanang hindi mo inaasahang marinig mula sa taong mahal mo. --- Tahimi
Chloe’s POV Hindi ako pinatulog ng video na kumalat online. Paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko ang mukha ni Leo sa loob ng laboratoryo—seryoso, malamig, at tila ba may itinatagong sikreto na hindi niya kayang sabihin sa akin. > “Alisin n’yo ang lahat ng ebidensya.” Kahit anong pilit kong isi







