Chapter 2: The Billionaire’s Claim

Chloe’s POV

Sabado na. Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin, mabilis ang paghinga habang tinititigan ang mukhang bago sa paningin ko. Sakto na sakto sa katawan ko ang puting bestida, parang hinubog lang para sa kurba ko. Naka-low bun ang buhok ko gaya ng bilin ni Alexa, at sa unang pagkakataon sa mahabang panahon… ramdam ko talaga na maganda ako.

Pero kasabay ng paghanga ko sa sarili ay ang matinding kaba na parang gustong kumawala sa dibdib ko.

Pagdating namin sa Villafuerte Hotel, lalong lumala ang pakiramdam ko. Nakaka-pressure ang laki at ganda ng lugar. Matataas na kisame, palamuting ginto, at mga taong halatang mayayaman. Ang kaunting excitement na naramdaman ko kanina ay agad napalitan ng kaba.

“Alexa,” bulong ko habang mahigpit na nakakapit sa braso niya, “parang mali yata na nandito ako. I don’t belong here.”

“You look rich enough to own the hotel, Chlo! Stop overthinking,” sagot niya habang tinitingnan ang cellphone. Pero biglang nagbago ang mukha niya nang mabasa ang isang mensahe. Tumingin siya sa akin nang may halong takot at pagkadismaya. Ang babaeng dapat sasama kay Leo ay naipit sa matinding trapik, at magsisimula na ang event sa loob lang ng ilang minuto.

Bago pa ako makatanggi, nakiusap na siya nang mariin, nakapikit pa ang mga kamay. “Please! Kailangan ni Sir Leonard ng kasama para sa pagpasok. Nasa ibaba na ang mga media! Isang lakad lang, Chloe. Save me please!”

“Wait, what? No! Alexa—”

Huli na ang lahat. Hindi na narinig ang pagtutol ko sa ingay ng mga nag-aasikaso. Hinila na ako ng mga staff papunta sa pribadong elevator. Napakalakas ng tibok ng puso ko, halos maririnig ko na mismo sa tenga ko. Wala pa akong gaanong alam sa lalaking ito bukod sa apelyidong Villafuerte.

Nang bumukas ang pinto papunta sa VIP lounge, natigilan ako. Ibang klase ang pakiramdam doon—mas presko, mas elegante. At nandoon siya, nakatayo sa tabi ng bintana, mukhang matapang at guwapo sa itim na suit. Pagharap niya sa akin, napahinto ang hininga ko.

“Bookstore girl?” gulat niyang sambit.

“History guy?!” gulat ko rin, agad na tinakpan ang bibig ko.

Hindi ko inakalang ang lalaking nakilala ko lang sa isang maliit na cafe-bookstore ay wala nang iba kundi ang sikat na si Leo Villafuerte. Nawala sa isip ko ang lahat. Ito ba ang bilyonaryong tagapagmana ng pamilya? Gusto ko sanang tumakbo at maglaho, pero bago pa ako makagalaw, lumapit na siya nang napakalapit sa akin.

Ang bango niya—halong mamahaling alak at kahoy—ay bumabalot sa buong pagkatao ko, kaya parang umiikot ang paningin ko. Tinitigan niya ako nang maigi, at may nakita akong kakaibang emosyon sa kanyang mga mata. Kaginhawaan?

“Just trust me for now,” bulong niya nang mahina pero may diin. Nang ipatong ko ang kamay ko sa braso niya, parang may nagbago. Hindi lang ang tela ng damit niya ang naramdaman ko—kundi ang buong paligid.

Pagbaba namin sa main lobby, biglang sumabog ang mga ilaw ng kamera.

FLASH. FLASH. FLASH.

Nakakasilaw. Parang hihimatayin ako sa lakas ng liwanag at ingay. “Oh my gosh,” bulong ko habang lalong humihigpit ang hawak ko sa braso niya, baka nga naiwan ko na ang kuko ko sa mamahaling damit niya.

“Relax,” bulong niya pabalik, lalong lumapit. Ang init ng katawan niya ay tumatagos sa suit, at sa gitna ng gulo, iyon ang nagbigay sa akin ng kapanatagan. “Smile, Chloe.”

Biglang may lumapit na reporter at halos idikit na ang mikropono sa mukha namin. “Sir Leo! Is this your fiancée? Is she the reason for the sudden announcement?”

Nanlaki ang mga mata ko. “NO—” sagot ko sana agad para linawin na kapalit lang ako sa huling sandali. Pero bago pa ako makatapos, hinila na niya ako palapit sa dibdib niya.

Parang bumagal ang takbo ng oras. Ipinatong niya ang kamay sa batok ko, at dahan-dahang hinaplos ng hinlalaki ang panga ko—may halong pag-aangkin na parang tumibok nang mabilis ang puso ko. “She’s just shy around cameras,” sagot niya nang kalmado at seryoso.

“Play along,” bulong niya sa tenga ko, mainit ang kanyang hininga sa balat ko.

At saka siya yumuko. Hindi ito simpleng halik sa pisngi o pampakita lang sa publiko. Ito ay malalim, mainit, at puno ng pag-aangkin. Nawala ako sa sarili ko. Dapat sana ay itulak ko siya, pero parang may sariling isip ang katawan ko. Mahigpit kong hinawakan ang kwelyo ng suit niya habang ang buong paligid ay naglalaho sa mga ilaw at bulungan. Sa sandaling iyon, kaming dalawa lang ang naroon.

Nang humiwalay siya, pareho kaming hingal na hingal, halos magdikit pa ang aming mga mukha. Tumingin siya sa mga kamera nang may matapang na tingin, bago ibinalik ang paningin sa akin, at sa harap ng lahat ay ipinahayag:

“She’s my fiancée.”

Tumigil ang tibok ng puso ko. Tumingin ako sa maraming tao, at pabalik sa kanya—dahan-dahang pumasok sa isip ko ang bigat ng sinabi niya. Hindi na lang ito simpleng pabor para kay Alexa. Sa harap ng buong bansa, inangkin niya ako. Mabigat ang kasinungalingang ito, pero nang pisilin niya ang kamay ko, may bahagi ng pagkatao ko—ang bahaging naalala pa ang aming usapan sa bookstore—na ayaw nang pakawalan niya ako.

Hindi na lang ako si Chloe. Sa paningin ng buong mundo, ako na ang magiging Mrs. Villafuerte. At sa tigas ng mukha at desisyon ni Leo, alam kong hindi niya ito hahayaang malaman ng iba na pawang kasinungalingan lang ang lahat.