Chapter 1: Crashed Into You

Chloe’s POV

Ang Bright Beginnings Kindergarten ay hindi lang basta pre-school — it’s a chaotic masterpiece. Isipin mo ang silid na puno ng amoy ng krayola, tugtog ng mga nursery rhymes na minsan ay wala sa tono, at mga batang tila walang katapusan ang lakas.

Honestly, sanay na sanay na ako rito. Sa bawat pagtawag ng “Teacher Chloe!” sa pandinig ko, ramdam ko ang buhay sa loob ng silid-aralan.

“Teacher Chloe! Nilagyan po ako ni Jacob ng pandikit sa buhok!”

Napabuntong-hininga ako habang inaayos ang gulo. Malagkit na mga daliri, magulong buhok, at purong kaguluhan. Sa edad na bente-singko, ito na ang mundo ko. Wala akong mamahaling bag, magarang sasakyan, o exciting na love life.

Pero sapat na sa akin ang mga batang yumayakap sa akin na para bang ako ang pinakaligtas na lugar. Simple lang ang pangarap ko: matulungan ang mga bata at maibigay ang kailangan ni Mama para sa kanyang chemo.

Nagbago ang lahat nang biglang pumasok ang dating kaklase at bestfriend ko sa kolehiyo na si Alexa Mendoza. “CHLOE DIMAANO!” Mahigpit niya akong niyakap, at naamoy ko ang bango ng mamahaling pabangong Chanel.

“I’m organizing the annual Villafuerte Charity Gala. And you’re invited.” Nabitawan ko ang librong kwento ng dinosauro na hawak ko. “The Villafuerte Group? Alexa, hindi ako bagay doon.”

“Nonsense! It’s for charity. Raising funds para sa mga paaralan sa mga probinsya,” sagot niya, alam na alam kung paano ako hikayatin. “Inasikaso ko na rin ang damit mo. White, elegant, and dangerously classy. No excuses, Chloe.”

Kinagabihan, hindi ako mapakali. May halong kaba at pananabik ang nararamdaman ko — ang isiping mapapabilang ako sa mga taong nasa mataas na antas ng lipunan ay nakakakilig at nakakakaba nang sabay. Kaya napadpad ako sa paborito kong lugar, ang bookstore café, ang tanging pwestong nagpapakalma sa akin. Gabi na, malalabo ang ilaw, at ang amoy ng mga lumang pahina ay laging may kakayahang ibalik ang katinuan ko.

Habang naglalakad ako sa bahagi ng mga librong pang-kasaysayan, biglang may narinig akong malakas na kalabog sa katahimikan. Dali-dali akong lumapit, iniisip na baka gumuho ang isang estante. Sa ilalim ng mahinang ilaw, may lalaking nakaupo sa sahig, napapaligiran ng mga bumagsak na makakapal na libro.

“Parang galit yata sa akin ang estante ng mga libro,” biro niya habang kinukusot ang sentido.

Hindi ko napigilang mapangiti. “Baka naman gusto lang ng mga libro na mapansin mo sila.”

Nang tumingala siya, parang tumigil ang mundo ko. Hindi lang siya basta gwapo — may kakaibang dating. Madilim at magulo ang buhok, matalim ang panga, at ang kanyang mga mata ay kulay 'light brown' na lalong gumaganda sa mahinang ilaw ng tindahan.

Nakasuot siya ng itim na suit na siguradong mas mahal pa kaysa sa buong upa ng tinitirhan ko, pero nakaluwag ang kanyang kurbata at halatang pagod na pagod ang kanyang itsura.

Sabay kaming yumuko para pulutin ang isang makapal na libro ng kasaysayan. Sa isang iglap, nagdampi ang aming mga daliri.

Kuryente.

Parang dumaloy ang init mula sa dulo ng mga daliri ko hanggang sa kaibuturan ng dibdib ko. Mabilis kong binawi ang kamay ko, pero ang tibok ng puso ko ay parang gustong kumawala sa aking dibdib. Kakaiba at matindi ang naramdaman ko, kahit parang karaniwang pangyayari lang ito.

“Sorry,” sabay naming bigkas.

“I swear,” sabi niya, at ang boses niya ay malalim at malambing na tila himig na nagpapatayo sa balahibo ko. “Hindi naman ako madaling madapa o magkamali. Pagod lang ang isip ko sa sunod-sunod na mga meeting na walang katapusan.”

“Mukhang nakakapagod nga ang mga ganyang usapan,” mahina kong sagot, habang namamalayang sobrang lapit niya sa akin. Ang bango niya — pinaghalong sariwang citrus, mamahaling alak, at amoy na panlalaki — ay unti-unting lumalason sa isip ko, lalo na sa ganitong makipot na espasyo.

Tumayo siya at inalok ang kamay para tulungan akong tumayo, kahit nakatayo naman na ako. Tinanggap ko pa rin ito, gusto ko lang maramdaman ulit ang kakaibang init. Mainit ang palad niya, matibay pero malambot ang hawak.

“I’m Leo,” pagpapakilala niya.

“Chloe,” sagot ko, bahagyang hinihingal dahil sa dami ng nararamdaman.

“So, Chloe… mahilig ka sa kasaysayan?” Hindi niya agad binitawan ang kamay ko. Ang tingin niya ay matindi, tila may hinahanap sa kaloob-looban ko na higit pa sa simpleng usapan.

“Mga guro ang mga magulang ko,” sagot ko habang pilit na pinapakalma ang sarili kahit ramdam ko ang pag-init ng aking pisngi. “Lagi nilang sinasabi sa akin na mahalagang malaman mo kung saan ka nagsimula para lubos mong maintindihan kung saan ka patungo.”

Tumahimik si Leo sandali. May lungkot sa kanyang mga mata — isang bigat na tila gusto kong alisin at pagaanin. Humakbang siya palapit, hanggang sa pasukin niya ang aking personal na espasyo. Sa sandaling iyon, parang naglaho ang buong mundo sa labas ng estanteng ito. Ang tensyon sa pagitan namin ay mabigat, at biglang parang napakaliit ng bookstore para sa aming dalawa.

“May ganda at lalim ang mga salita mo, Chloe,” bulong niya, at saglit na bumaba ang tingin niya sa aking mga labi. Sa tingin na iyon, parang nanghina ang mga tuhod ko. Sino ba ang lalaking ito? At bakit pakiramdam ko ay matagal na kaming magkakilala?

Biglang tumunog ang kanyang cellphone, at parang biglang naputol ang mahika sa paligid. Bumuntong-hininga siya at tiningnan ang screen na may halong inis. “Ang assistant ko. Kapag hindi ko sinagot ito, baka magpadala pa sila ng mga tauhan para hanapin ako.”

“Then better answer it,” biro ko, kahit bahagyang nanginginig ang boses ko. Gusto kong lumayo nang kaunti para huminga, pero sa kabilang banda ay ayaw ko siyang paalisin.

Bago niya sagutin ang tawag, lalo pa siyang lumapit — halos dikit na ang kanyang labi sa aking tainga. Ramdam ko ang mainit niyang hininga sa balat ko, na nagpadaloy ng kiliti sa buong katawan ko hanggang sa dulo ng aking mga paa.

“Thanks for the help, Chloe. Maybe… I’ll see you around?”

Napangiti ako habang ang puso ko ay tila nagsasayaw nang mabilis.

“Maybe.”

Pinanood ko siyang lumakad palabas ng tindahan. May kakaibang awtoridad ang kanyang paglakad, pero halata rin ang bigat na pasan ng kanyang mga balikat.

Ang tanging alam ko lang: hindi na ako makapaghihintay na makita ulit ang lalaking ito — my “History Guy.”