로그인Isa lang muna ngayon. Talagang nabusy kanina... Babawi po bukas... Goodnight.
ZAILYNNapatingin ako sa kaniya. Marami pa sana akong gustong itanong, pero bago pa ako makapagsalita, may lumapit sa amin na katiwala ng ranch.“Sir Nicolo, handa na po ang tanghalian.”Bahagyang napalingon si Nicolo sa lalaki bago bumalik ang tingin sa akin.“Thank you. We'll be there in a minute.”Tumango ang katiwala at magalang na nagpaalam.Napatingin ako ulit kay Nicolo. “Wait, you said—”“Come on, mahal ko. Baka lumamig na ang lunch natin.”Ngumiti siya at hinawakan ang kamay ko. Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko dahil marahan na niya akong inakay papunta sa main house.Pagpasok namin, agad kong napansin ang maluwang na sala. Classic ang disenyo ng mga kasangkapan. May malaking chandelier sa kisame at mga lumang dekorasyon sa bawat sulok. Hindi ito katulad ng modernong bahay na inaasahan kong pagmamay-ari ng isang lalaking tulad ni Nicolo.“Ang ganda naman dito. Para akong bumalik sa sinaunang panahon,” komento ko habang naglalakad kami.“Sadyang pina-preserve ito ni Mommy
ZAILYNHindi ko alam kung ilang beses na akong napangiti habang nakasakay sa passenger seat ng sasakyan ni Nicolo.Pero mukhang napansin niya iyon dahil panay ang tingin niya sa akin habang nagmamaneho. Isang linggo na mula nang naging kami.At heto, mas lalo pa siyang naging sweet. Dahil Linggo ngayon, binigyan kami ng isang araw na break sa lab. Kaya nag-aya si Nicolo na mag-moments kami.Siyempre, hindi ako tumanggi. Gusto ko rin naman siyang makasama at mas makilala.“What's with the smile, mahal ko?” tanong niya, may halong pang-aasar.Umirap ako pero hindi ko napigilang ngumiti ulit. “Wala. Bawal bang ngumiti?”“Of course not. I just want to know what's making you so happy. Is it the view, the weather, or the incredibly handsome man sitting beside you?”Napailing ako. “Ang aga-aga pa, nagyayabang ka na naman.”“Hindi ako mayabang. I'm just stating facts.”“Facts according to you.”Tumawa siya, saka hinawakan ang kamay ko at hinalikan niya. Sandali niyang idiniin ang halik sa lik
ZAILYNHindi ko namalayang nakarating na kami sa apartment ko.Ipinark ni Nicolo ang kotse malapit sa entrance at bumaba para pagbuksan ako ng p***o. Pagkatapos, sinamahan niya akong umakyat.Tahimik kaming naglakad hanggang sa makarating kami sa harap ng unit ko.Huminto ako at hinarap siya. Nasa bulsa ang isang kamay niya habang nakatingin sa akin.“Are you tired?” tanong niya.“Medyo. Pero masaya naman ang araw ko.”“I'm glad. At least I did something right tonight.”Napangiti ako. “You did more than that.”Bahagyang umangat ang mga kilay niya. “Is that a compliment?”“Ikaw na ang mag-analyze.”Tumawa siya, pero hindi nagtagal ang ngiti niya. Tumingin siya sa p***o ng unit ko, saka bumalik ang tingin sa akin.“Then I should let you rest.”Tumango ako, kahit may kung anong ayaw sa ideyang aalis na siya.Hindi ko pa nga binubuksan ang p***o ng unit ko.Inilabas niya ang kamay sa bulsa at marahan akong hinawakan sa kamay. Bahagya niya iyong pinisil.“Good night, Zai.”Hindi ko agad bin
ZAILYNHindi ko alam kung saan kami pupunta, pero mula nang makasakay ako sa kotse, panay ang ngiti ni Nicolo.Paminsan-minsan ay sumusulyap siya sa akin habang nagmamaneho. Para bang may gusto siyang sabihin, pero pinipili muna niyang maghintay.“Why do you keep smiling?” tanong ko.“Because you're here.”Napailing ako. “Wala ka bang mas malinaw na sagot? O medyo mahaba?”“Malinaw 'yon…” Kinagat niya ang ibabang labi at sandaling tumingin sa akin. “Gaano kahaba ang gusto mo? Four, six… I'm seven—”“Nicolo! Wala ka talaga sa ayos.”Tumawa siya at muling tumingin sa kalsada, pero hindi nawala ang ngiti sa labi niya.Ako naman… hindi mawala sa isip ko ang seven inches niya. Parang gusto kong makita at sukatin… subukan—Napangiwi ako.Heto na naman ako sa mga nakakahiya kong iniisip. Hindi naman ako mahilig sa green veggies, pero utak ko puno ng kaberdehan!Ilang minuto pa ang lumipas bago kami huminto sa harap ng isang restaurant. Napalinga-linga ako habang marahang ginagabayan ako ni Ni
ZAILYN Napakurap ako sa tanong ni Khieran. Hindi ako agad nakasagot. Kasi si Khieran ang kaharap ko, pero si Nicolo ang pumasok sa isip ko. Naaalala ko ang usapan namin kanina at ang date na hinihintay niya mamayang gabi. Paano kung pumayag ako kay Khieran? Ano kaya ang mararamdaman ni Nicolo? Bahagyang ngumiti si Khieran. “You don't have to answer that...” Napatitig lang ako sa kaniya. Bigla ko kasing naalala ang sinabi ni Nicolo noong hindi rin ako nakasagot sa tanong niya tungkol kay Khieran. Pareho sila ng sagot. Pareho rin ang reaction. Nakangiti nga, pero malungkot ang mga mata. “Come on. Let's get inside,” aya niya na para bang walang nangyari. Tumango ako at sumabay sa kaniya papasok sa building. Pero habang naglalakad kami, hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang bigat sa dibdib ko. Ayaw ko nang ganito. Ayokong maging awkward ang samahan namin. Mahigit isang taon na kaming magkatrabaho. Komportable ako kay Khieran, at ayaw kong maapektuhan ang samahan namin dahil
ZAILYNHindi ko alam kung sino sa kanilang dalawa ang unang magsasalita.Nagtitigan lang sila, eh. At ako, parang natuyo ang lalamunan.Hindi naman sila mukhang magrarambulan…Pero…Awkward.Nakatayo si Khieran sa harap namin, hawak ang bouquet ng mga bulaklak. Samantalang si Nicolo naman ay nasa tabi ko, tahimik na nakatingin sa kaniya.Gusto ko na nga lang silang iwanan. Bahala silang magtitigan.Then, biglang ngumiti si Khieran.“Good morning, Zailyn.”Inilipat niya sa akin ang tingin at iniabot ang hawak na bouquet.“These are for you.”Saglit kong tiningnan ang mga white tulips bago ko iyon tinanggap.“Thank you, Khieran. They're beautiful.”“I'm glad you like them.”Ngumiti siya, pero napansin kong saglit na bumalik ang tingin niya kay Nicolo.Bago pa ako makapagsalita ulit, narinig ko ang pagbukas ng p***o ng sasakyan.“Let's go, Zai.”Napalingon ako kay Nicolo.Nakabukas na ang passenger door ng kotse niya. Mukhang gusto na niya akong ilayo kay Khieran.“I'll see you at the lab







