LOGINHindi nakatulog si Alex nang gabing iyon. Ilang beses niyang sinilip ang cellphone, umaasang may mensaheng manggagaling kay George. Nangako itong pupunta sa ospital, ngunit lumipas ang halos isang oras at wala pa rin siyang natatanggap na tawag.
Sa kabilang kama, mahimbing na natutulog si Noah. Nakakabit sa maliit nitong kamay ang dextrose line habang mahinang pumipintig ang ilaw ng monitor sa tabi nito. Sa kabila ng mga karayom at gamot, nanatiling payapa ang mukha ng bata. Paminsan-minsan ay gumagalaw ang mga labi nito na para bang may kinakausap sa panaginip.
Hinaplos ni Alex ang buhok ng anak.
“Patawarin mo ako, anak,” bulong niya. “Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa kong ilayo sa iyo ang Daddy mo. Pero ipinapangako kong hindi kita susukuan.”
Biglang bumukas ang p***o.
“Alex?”
Napalingon siya.
Nakatayo roon ang isang lalaking nakasuot ng itim na polo at mamahaling relo. Bahagyang magulo ang buhok nito, tila nagmamadaling umalis sa kung saan. Hindi na ito ang lalaking nakilala niya limang taon na ang nakalipas. Mas matikas na ang tindig nito, mas matalim ang mga mata, at mas halata ang bigat ng responsibilidad sa mukha.
Ngunit siya pa rin iyon.
Si George.
Saglit silang nagkatitigan. Walang sinuman sa kanila ang agad nakapagsalita.
“Nasaan siya?” unang tanong ni George.
Itinuro ni Alex ang batang natutulog.
Dahan-dahang lumapit ang lalaki sa kama. Nang makita niya nang malapitan ang mukha ni Noah, tila may kung anong pumisil sa kanyang dibdib. Limang taong gulang na ang bata. Limang taon na itong nabubuhay nang hindi niya nalalaman.
“Siya?” halos pabulong niyang tanong.
Tumango si Alex.
“Si Noah.”
Umupo si George sa tabi ng kama. Tinitigan niya ang maliit na mukha ng bata, ang mahahabang pilikmata, ang hugis ng ilong, at ang bahagyang pagkunot ng noo nito habang natutulog.
“Kamukha niya ako,” aniya.
“Lalo na kapag nakangiti.”
Napangiti siya nang bahagya, ngunit agad ding nawala ang ekspresyon sa kanyang mukha.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napayuko si Alex.
“Alam kong engaged ka na kay Nathalie noon. Nakita ko ang announcement ninyo. Ayokong maging dahilan ng problema ninyo.”
“Hindi mo ba naisip na may karapatan akong malaman?”
“Alam ko.”
“Kung alam mo, bakit mo ginawa?”
Hindi agad nakasagot si Alex. Hindi niya maipagtatanggol ang sarili sa isang desisyong ginawa niya nang mag-isa.
“Natakot ako, George. Natakot akong hindi mo siya tanggapin. Natakot akong isipin mong ginamit ko ang gabing iyon para itali ka sa akin.”
Tumayo si George at humarap sa kanya.
“Hindi mo ako binigyan ng pagkakataong pumili, Alex.”
“Alam ko. At hindi ko hinihinging patawarin mo ako.”
“Kung hindi dahil sa sakit niya, tatawag ka ba?”
Napapikit siya.
Hindi niya alam kung paano sasagutin ang tanong nang hindi lalo siyang masasaktan.
“Siguro hindi,” amin niya. “Hindi dahil ayaw kitang makita. Kundi dahil akala ko wala ka nang pakialam sa amin.”
Napatawa si George nang walang saya.
“Wala akong pakialam?”
Tumingin siya sa babaeng matagal niyang hinanap sa isip, sa mga gabing hindi niya maipaliwanag kung bakit patuloy niyang naaalala ang isang gabing dapat sana'y kinalimutan na niya.
“Hindi mo alam kung ilang beses kitang hinanap.”
Natigilan si Alex.
“Ano?”
“Pagkatapos ng gabing iyon, bumalik ako sa hotel para hanapin ka. Pero wala ka na. Wala akong contact number mo. Ang alam ko lang, Alex ang pangalan mo at nagtatrabaho ka sa isang kompanya sa Makati. Sinubukan kong magtanong, pero hindi kita natagpuan.”
“Pero nakita ko ang engagement announcement ninyo.”
“Dahil kailangan kong magpakasal kay Nathalie.”
“Walang pumipilit sa iyo na magpakasal kung hindi mo siya mahal.”
“Hindi ganoon kasimple ang lahat.”
Bago pa makapagsalita si Alex, gumalaw si Noah.
“Mommy?”
Agad silang napalingon.
“Hi, baby,” mahinang sabi ni Alex.
Napatingin ang bata sa lalaking nakatayo sa tabi ng kama.
“Sino po siya?”
Hindi agad nakasagot si Alex. Tumingin siya kay George, na tila biglang nawalan ng lakas ng loob sa harap ng sariling anak.
“Anak,” simula niya, “siya si George.”
“Friend mo po?”
Lumuhod si George upang pumantay sa bata.
“Hello, Noah.”
Tinitigan siya ng bata. Ilang segundo itong nag-isip bago nagtanong.
“Bakit po parang malungkot kayo?”
Napangiti si George, kahit may kung anong kumurot sa kanyang dibdib.
“Dahil ngayon lang kita nakilala.”
“Bakit ngayon lang?”
Napatingin si George kay Alex. Wala siyang maibigay na sagot na kayang unawain ng isang limang taong gulang.
“Dahil may mga bagay na hindi naging madali para sa matatanda,” sagot niya.
“Daddy po ba kayo?”
Parang tumigil ang mundo ni George.
Dahan-dahang tumango si Alex.
“Oo, anak. Siya ang Daddy mo.”
Tahimik na pinagmasdan ni Noah ang lalaki. Pagkatapos, iniunat nito ang maliit na kamay.
“Hi, Daddy.”
Hindi napigilan ni George ang mapapikit. Hinawakan niya ang kamay ng anak at marahang hinalikan iyon.
“Hi, Noah.”
Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, naramdaman niyang may bahagi ng kanyang buhay na matagal nang nawawala ngunit sa wakas ay natagpuan na niya.
Ngunit hindi nagtagal ang sandaling iyon.
“Mommy, masakit po ulit ang tiyan ko.”
Agad na lumapit si Alex at tinawag ang nurse. Sinuri nito ang bata at sinabing kailangan munang obserbahan ang kondisyon nito. Nang makalabas ang nurse, napansin ni George ang takot sa mukha ni Alex.
“Ano ba talaga ang kalagayan niya?”
Ikinuwento ni Alex ang paliwanag ng doktor tungkol sa sakit ni Noah, ang resulta ng mga pagsusuri, at ang posibilidad ng bone marrow transplant. Habang nagsasalita siya, lalong tumitigas ang panga ni George.
“Bakit hindi mo agad sinabi sa akin?”
“Sinabi ko na. Hindi ko alam kung saan kita hahanapin.”
“Hindi sapat iyon.”
“George, hindi tayo narito para pagtalunan ang nakaraan. Kailangan ni Noah ng tulong natin.”
Tumango siya.
“Gusto kong magpa-test. Kung kailangan ng anak ko ang dugo o bone marrow ko, gagawin ko.”
“Hindi natin alam kung compatible ka.”
“Kung hindi ako compatible, hahanap tayo ng ibang paraan. Hindi ko hahayaang mawalan siya ng pagkakataon.”
Napaluha si Alex. Hindi niya alam kung dahil ba sa ginhawang naramdaman o sa bigat ng posibilidad na sa wakas ay magkakaroon ng ama ang anak niya.
Ngunit bago pa sila makapag-usap nang higit, bumukas ang p***o at pumasok ang isang babaeng elegante ang pananamit.
“George!”
Pareho silang napalingon.
Si Nathalie.
Nakatitig ito kay Alex bago ibinaling ang mga mata kay Noah. Sandaling nagbago ang mukha nito nang makita ang bata.
“Hindi ako makapaniwalang totoo nga,” aniya.
Tumayo si George.
“Nathalie, bakit ka nandito?”
“Sinundan kita. Hindi mo sinagot ang mga tawag ko.”
“Hindi ito ang tamang lugar para pag-usapan iyon.”
“Talaga ba? At kailan magiging tamang panahon? Kapag ipinakilala mo na sa buong mundo ang anak mo sa ibang babae?”
“Pakiusap, hinaan mo ang boses mo. May sakit ang bata.”
Napatingin si Nathalie kay Noah. Pilit siyang ngumiti, ngunit hindi iyon umabot sa kanyang mga mata.
“Hello, Noah. I'm Nathalie.”
Nagtago ang bata sa likod ni Alex.
“Mommy, sino po siya?”
“Si Nathalie,” sagot ni Alex.
“Girlfriend po ba siya ni Daddy?”
Natahimik ang lahat.
Tumingin si Nathalie kay George, naghihintay ng sagot.
“Fiancée ko siya,” mariing sabi ni George.
Bahagyang napayuko si Alex. Kahit alam niyang engaged ang lalaki, iba pa rin ang marinig iyon sa harap ng kanilang anak.
“Ah,” sagot ni Noah. “Ibig sabihin, magpapakasal po kayo?”
Hindi sumagot si George.
Ngunit si Nathalie ang nagsalita.
“Oo, sweetheart. Matagal na kaming magkakasama ng Daddy mo.”
“Pero ako po, ngayon ko lang siya nakilala.”
Nawalan ng sasabihin si Nathalie.
Lumapit si George sa bata at inayos ang kumot nito.
“Magpahinga ka muna, Noah. Babalik ako bukas.”
“Promise po?”
“Promise.”
Nang makalabas si George at Nathalie, naiwan si Alex na nakatingin sa pintuan. Hindi niya alam kung ano ang magiging epekto ng pagbabalik ng dalawang taong ito sa buhay ng kanyang anak.
Sa pasilyo, mabilis na hinarap ni Nathalie si George.
“Hindi mo maaaring basta baguhin ang lahat dahil lamang sa isang bata.”
“Anak ko siya.”
“At ako ang babaeng pakakasalan mo!”
“Hindi ko alam kung ano ang gusto mong marinig, Nathalie, pero hindi ko pababayaan ang anak ko.”
“Paano naman ako?”
Tumingin si George sa kanya.
“Hindi ito tungkol sa atin.”
“Hindi? Limang taon tayong naghintay para sa kasal na ito. Limang taon kong tiniis ang lahat ng dahilan ng pamilya mo. Ngayon, isang tawag lang ni Alex, at iiwan mo na ako?”
“Wala akong sinabing iiwan kita.”
“Pero gusto mo siyang balikan.”
Hindi agad nakasagot si George.
At sapat na iyon para malaman ni Nathalie ang sagot.
Nang makauwi si George nang gabing iyon, dumiretso siya sa kanyang study room. Binuksan niya ang lumang drawer kung saan nakatago ang isang litrato ni Alex na kuha niya limang taon na ang nakalipas. Hindi niya iyon itinapon kahit ilang beses na niyang sinubukang kalimutan.
Kinuha niya ang cellphone at tinawagan ang kanyang personal assistant.
“Cancel all my appointments tomorrow morning. I need to be at the hospital.”
“Yes, sir.”
“At pakisabi sa legal team na gusto kong malaman ang lahat tungkol sa medical arrangements ni Noah. Confidentially.”
Pagkababa niya ng tawag, may pumasok na mensahe mula sa hindi kilalang numero.
George, huwag kang basta maniwala kay Alex. Hindi niya sinasabi sa iyo ang buong katotohanan tungkol sa gabing iyon.
Kasunod nito ang isang litrato.
Lumapit siya sa mesa at pinalaki ang larawan. Kuha iyon sa hotel limang taon na ang nakalipas. Nakita niya ang sarili habang papasok sa elevator, ngunit may isa pang taong nakatayo sa likuran niya.
Isang lalaking hindi niya kilala.
Sa ibaba ng litrato ay may isa pang mensahe.
Kung gusto mong malaman kung bakit talaga nawala si Alex, alamin mo kung sino ang huling taong nakausap niya bago siya umalis sa hotel.
Nanlamig ang mga kamay ni George.
Dahil sa litrato, malinaw na malinaw ang mukha ng babaeng nasa likod ng lalaki.
Si Nathalie.
At kung naroon si Nathalie noong gabing iyon, ano ang alam niya tungkol kay Alex na limang taon niyang itinago?
Hindi inaasahan ni Alex na darating ang araw na muli siyang makauupo sa tabi ni George sa loob ng isang silid ng ospital, hindi bilang babaeng minsang nakasama nito sa isang gabi, kundi bilang ina ng batang pareho nilang minamahal.Magkatabi silang nakaupo sa labas ng consultation room. Hawak ni Alex ang isang folder na naglalaman ng mga resulta ng pagsusuri ni Noah. Samantala, tahimik na nakasandal si George sa upuan, halatang maraming iniisip.“Hindi ka ba kinakabahan?” tanong ni Alex.“Kinakabahan ako,” sagot niya. “Pero mas natatakot akong malaman na wala akong magagawa para sa anak ko.”Napayuko si Alex. Sa kabila ng lahat ng nangyari, ngayon lamang niya nakita ang ganitong bahagi ni George. Hindi ito ang mayamang negosyanteng laging kontrolado ang sitwasyon. Isa lamang itong ama na natatakot mawalan ng anak na ngayon pa lamang niya nakikilala.“Hindi mo kailangang akuin ang lahat,” sabi niya.“Hindi ko kailangang akuin ang lahat?” Napatingin si George sa kanya. “Alex, limang tao
Hindi mapakali si George habang paulit-ulit na tinitingnan ang litratong ipinadala sa kanya. Hindi niya maunawaan kung bakit naroon si Nathalie sa hotel noong gabing nakilala niya si Alex. Ayon sa naaalala niya, hindi niya sinabi kaninuman ang tungkol sa babaeng nakasama niya. Isa lamang iyong gabing hindi niya inaasahang magiging mahalaga sa kanyang buhay.Ngunit ngayon, limang taon ang lumipas, may isang batang may dugo niya na nakahiga sa ospital, may babaeng pilit niyang kinalimutan, at may litrato na nagpapahiwatig na hindi aksidente ang pagkawala ni Alex.Tinawagan niya ang numerong nagpadala ng mensahe.Hindi ito sumagot.Muli siyang tumawag. Sa ikatlong pagkakataon, tuluyan nang namatay ang linya.“Damn it!”Inilapag niya ang cellphone sa mesa at napahawak sa batok. Kung may alam si Nathalie, kailangan niyang marinig iyon mula mismo sa kanya. Ngunit hindi niya rin alam kung kaya niyang harapin ang posibilidad na ang babaeng ilang taon niyang pinagkatiwalaan ay may kinalaman sa
Hindi nakatulog si Alex nang gabing iyon. Ilang beses niyang sinilip ang cellphone, umaasang may mensaheng manggagaling kay George. Nangako itong pupunta sa ospital, ngunit lumipas ang halos isang oras at wala pa rin siyang natatanggap na tawag.Sa kabilang kama, mahimbing na natutulog si Noah. Nakakabit sa maliit nitong kamay ang dextrose line habang mahinang pumipintig ang ilaw ng monitor sa tabi nito. Sa kabila ng mga karayom at gamot, nanatiling payapa ang mukha ng bata. Paminsan-minsan ay gumagalaw ang mga labi nito na para bang may kinakausap sa panaginip.Hinaplos ni Alex ang buhok ng anak.“Patawarin mo ako, anak,” bulong niya. “Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa kong ilayo sa iyo ang Daddy mo. Pero ipinapangako kong hindi kita susukuan.”Biglang bumukas ang pinto.“Alex?”Napalingon siya.Nakatayo roon ang isang lalaking nakasuot ng itim na polo at mamahaling relo. Bahagyang magulo ang buhok nito, tila nagmamadaling umalis sa kung saan. Hindi na ito ang lalaking nakilala n
Limang taon ang lumipas, ngunit may mga alaalang hindi kayang burahin ng panahon. Para kay Alex, ang gabing nakilala niya si George ay matagal na niyang ikinulong sa pinakalikod ng kanyang isipan. Hindi dahil pinagsisihan niya ang nangyari, kundi dahil iyon ang naging simula ng pinakamagandang regalong natanggap niya sa buhay—si Noah.“Mommy, tapos na po ako!”Napalingon si Alex sa maliit na mesa sa tabi ng bintana. Nakaupo roon ang limang taong gulang niyang anak, nakangiting ipinagmamalaki ang iginuhit na larawan. Isang lalaki, isang babae, at isang batang may hawak na pulang lobo ang makikita sa papel.“Ang ganda naman niyan, anak. Sino-sino sila?”“Ikaw po, ako, at si Daddy.”Bahagyang natigilan si Alex. Ilang beses na niyang narinig ang tanong tungkol sa ama ni Noah, ngunit hindi pa rin siya nasasanay sa bigat na dulot nito.“Bakit may Daddy ka na sa drawing mo?” maingat niyang tanong.“Para po kapag nakita ko siya, alam na niya kung saan siya puwedeng pumuwesto.”Napangiti si Al
May mga gabing akala mo'y lilipas lamang na parang isang panaginip. Ngunit paano kung ang gabing iyon ang maging simula ng isang lihim na habambuhay mong dadalhin?Hindi dapat siya naroroon.Ilang beses nang sinabi ni Alex sa sarili na umuwi na lamang siya, ngunit tila hindi siya kayang pakawalan ng musikang nagmumula sa ballroom ng marangyang hotel. Hawak ang isang baso ng champagne, nakatayo siya sa tabi ng malaking salaming bintana habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod. Hindi niya kilala ang halos lahat ng taong naroroon. Napilitan lamang siyang dumalo sa isang business celebration bilang kasama ng kaniyang kaibigan."Alex, hindi ka ba magsasawa sa pagtunganga diyan?" natatawang tanong ni Carla habang lumalapit sa kaniya."Mas gusto ko rito kaysa makipag-usap sa mga taong hindi ko naman kilala.""At least, enjoy the night. Hindi araw-araw nakakapasok tayo sa ganitong klaseng event."Ngumiti lamang si Alex. Hindi niya talaga hilig ang mga ganitong pagtitipon. Mas gusto niyang







