LOGINHindi inaasahan ni Alex na darating ang araw na muli siyang makauupo sa tabi ni George sa loob ng isang silid ng ospital, hindi bilang babaeng minsang nakasama nito sa isang gabi, kundi bilang ina ng batang pareho nilang minamahal.
Magkatabi silang nakaupo sa labas ng consultation room. Hawak ni Alex ang isang folder na naglalaman ng mga resulta ng pagsusuri ni Noah. Samantala, tahimik na nakasandal si George sa upuan, halatang maraming iniisip.
“Hindi ka ba kinakabahan?” tanong ni Alex.
“Kinakabahan ako,” sagot niya. “Pero mas natatakot akong malaman na wala akong magagawa para sa anak ko.”
Napayuko si Alex. Sa kabila ng lahat ng nangyari, ngayon lamang niya nakita ang ganitong bahagi ni George. Hindi ito ang mayamang negosyanteng laging kontrolado ang sitwasyon. Isa lamang itong ama na natatakot mawalan ng anak na ngayon pa lamang niya nakikilala.
“Hindi mo kailangang akuin ang lahat,” sabi niya.
“Hindi ko kailangang akuin ang lahat?” Napatingin si George sa kanya. “Alex, limang taon akong wala sa buhay niya. Hindi ko alam kung kailan siya unang naglakad, kung ano ang una niyang salita, kung sino ang una niyang naging kaibigan. Hindi ko alam kung anong pagkain ang gusto niya o kung ano ang kinatatakutan niya kapag natutulog. Ngayon, gusto mong maniwala akong sapat na ang simpleng pagtulong ko?”
“Hindi ko sinabi iyon.”
“Kung gayon, huwag mong sabihin sa akin kung ano ang kailangan kong akuin. Anak ko siya.”
Wala nang naisagot si Alex.
Bumukas ang p***o at lumabas ang doktor.
“Mr. George? Ms. Alex? Maaari na kayong pumasok.”
Sabay silang tumayo.
Nasa loob ng silid ang doktor na si Dr. Garcia, ang hematologist na nangangasiwa sa gamutan ni Noah. Nasa mesa nito ang mga laboratory result at ilang dokumentong kailangang ipaliwanag sa kanila.
“Una sa lahat,” panimula ng doktor, “nais kong malaman ninyo na patuloy nating mino-monitor ang kondisyon ni Noah. Ang severe aplastic anemia ay isang seryosong sakit, pero mayroon tayong mga treatment options na maaari nating pag-aralan.”
“May posibilidad po bang gumaling siya?” agad na tanong ni Alex.
“May posibilidad. Ngunit kailangan nating maging maingat sa bawat hakbang. Kailangan nating mapanatiling ligtas siya laban sa impeksiyon at pagdurugo habang pinag-aaralan natin ang pinakamainam na gamutan.”
“Paano po ang bone marrow transplant?” tanong naman ni George.
“Isa iyon sa mga posibleng treatment para sa angkop na pasyente. Sinimulan na natin ang pagsusuri sa inyo bilang posibleng donor. Kailangan pa nating makumpleto ang HLA typing at iba pang pagsusuri bago natin malaman kung may compatibility.”
“Kung hindi ako compatible, ano ang susunod na hakbang?”
“Maghahanap tayo ng ibang posibleng donor. Maaari nating suriin ang ibang biological relatives at tingnan kung may available na matched unrelated donor. Depende rin sa resulta, maaari nating talakayin ang iba pang treatment options.”
Tahimik na nakinig ang dalawa.
“May isa pa akong gustong ipaliwanag sa inyo,” dagdag ng doktor. “Sa ilang sitwasyon, maaaring isaalang-alang ang isang biological sibling bilang potensyal na donor. Kung sakaling magpasya kayong magkaroon ng isa pang anak, maaari rin siyang masuri balang araw.”
Napatingin si Alex kay George.
“Isa pang anak?” ulit niya.
“Gusto kong maging malinaw,” patuloy ng doktor. “Hindi garantiya na magiging compatible ang magiging kapatid ni Noah. Kailangan pa rin ng HLA testing. Hindi rin natin maaaring ipagpalagay na ang pagbubuntis ang pinakamainam o tanging solusyon. May iba pa tayong mga opsyon na dapat pag-aralan. Ang magiging desisyon ninyo ay dapat nakabatay sa medikal na payo at sa kapakanan ng bawat batang sangkot.”
“Gaano katagal bago natin malaman kung compatible ang isang donor?” tanong ni George.
“Depende sa mga pagsusuring kailangan at sa uri ng donor. Gagawin natin ang mga hakbang nang maayos. Hindi natin kailangang magmadali sa isang desisyong may malaking epekto sa buhay ng pamilya ninyo.”
Napahawak si Alex sa folder.
“Doktor, ibig sabihin po ba nito, kailangan naming magkaroon ng isa pang anak para mailigtas si Noah?”
“Hindi,” mariing sagot nito. “Hindi ko sinasabing kailangan ninyong magkaanak ulit. Ang sinasabi ko ay isa lamang iyon sa mga posibleng bagay na maaaring talakayin sa tamang panahon. Hindi natin dapat gawing kondisyon ng kaligtasan ni Noah ang pagkakaroon ng panibagong anak.”
Tumango si Alex, ngunit hindi nawala ang bigat sa kanyang dibdib.
“Gusto ko lang pong gumaling ang anak ko.”
“At iyon din ang layunin natin,” sagot ng doktor.
Paglabas nila ng consultation room, agad na humakbang si Alex palayo. Huminto siya sa tapat ng malaking bintana sa pasilyo at matagal na nagmasid sa mga sasakyang dumaraan sa ibaba.
“Alex.”
Hindi siya lumingon.
“Hindi tayo kailangang magdesisyon ngayon,” sabi ni George.
“Alam ko.”
“Kung hindi ako compatible, maghahanap tayo ng ibang donor.”
“Paano kung wala tayong mahanap?”
“May iba pang treatment options.”
“Paano kung hindi rin iyon gumana?”
Lumapit si George. “Huwag mong pahirapan ang sarili mo sa mga bagay na hindi pa nangyayari.”
Doon siya humarap dito.
“Madali para sa iyo na sabihin iyan. Hindi ikaw ang nagbabantay sa kanya gabi-gabi. Hindi ikaw ang nakikinig sa bawat pag-ubo niya at nag-aalala kung may masamang mangyayari. Hindi ikaw ang unang nakakita sa mga pasa niya at nag-isip kung normal pa ba ang lahat.”
“Alam kong hindi ko naranasan ang lahat ng iyon.”
“Hindi mo alam, George. Hindi mo alam kung gaano kahirap maging magulang nang mag-isa.”
“Dahil hindi mo ako binigyan ng pagkakataon.”
Natigilan si Alex.
“Hindi mo ba naisip na baka gusto ko ring maranasan ang mga bagay na iyon? Na baka gusto kong ako ang unang humawak sa kanya, ang magturo sa kanya kung paano maglakad, at ang sumagot sa unang tanong niya tungkol sa mundo?”
“George…”
“Hindi ko hinihinging ibalik mo ang limang taon. Alam kong wala na iyon. Pero huwag mo akong ituring na estranghero sa buhay ng anak ko.”
Bago pa makasagot si Alex, narinig nila ang boses ni Noah mula sa dulo ng pasilyo.
“Mommy! Daddy!”
Magkahawak ang kamay ng bata at ng nurse na naghatid dito mula sa examination room. Nang makalapit, agad nitong inabot ang dalawang kamay sa mga magulang.
“Puwede po ba tayong umuwi na nang sabay?”
Nagkatinginan sina Alex at George.
“Bakit mo naman naisip iyan?” tanong ni Alex.
“Kasi kapag magkasama kayo, masaya ako.”
Napangiti si George at binuhat ang anak.
“Hindi pa tayo puwedeng umuwi ngayon, champ. Kailangan ka pang bantayan ng mga doktor.”
“Kapag gumaling na po ako, sasama tayo sa bahay ni Daddy?”
Tumingin si George kay Alex bago sumagot.
“Kung papayag si Mommy.”
Hindi agad nakasagot ang babae. Hindi niya gustong magbigay ng pangakong maaaring maging dahilan ng panibagong sakit. Ngunit nang makita niya ang pag-asang nagniningning sa mga mata ng anak, hindi niya nagawang tanggihan ang simpleng kahilingan nito.
“Pag-uusapan natin, anak.”
Nang gabing iyon, nagpasya si George na samahan muna si Alex at Noah sa ospital. Nasa maliit na sofa siya habang nagkukuwento si Noah tungkol sa mga laruan at cartoon na gusto nito.
“Daddy, marunong po ba kayong magluto?”
“Kaunti lang.”
“Marunong po ba kayong gumawa ng pancake?”
“Hindi pa.”
“Turuan ko po kayo.”
Napatawa si George.
“Sigurado ka bang ikaw ang magtuturo sa akin?”
“Opo. Si Mommy kasi ang gumagawa. Minsan nasusunog.”
“Hoy!” kunwaring protesta ni Alex. “Hindi naman palaging nasusunog.”
Nagtawanan silang tatlo.
Sa ilang minutong iyon, tila nakalimutan nilang nasa ospital sila. Ngunit nang mapansin ni Alex na napapadalas ang paghinga ni Noah, agad siyang tumayo at lumapit sa anak.
“Baby, okay ka lang?”
Tumango si Noah, ngunit nang sandaling iyon ay napansin ni Alex ang kaunting dugo sa gilagid nito.
“George, tawagin mo ang nurse!”
Agad itong tumayo at pinindot ang call button. Mabilis na dumating ang medical team upang suriin si Noah. Pinakiusapan silang lumabas muna habang inaasikaso ang bata.
Nanginginig ang mga kamay ni Alex.
“Please, huwag naman,” paulit-ulit niyang bulong.
Hinawakan ni George ang kanyang mga balikat.
“Alex, huminga ka. Nandito ako.”
“Paano kung may mangyari sa kanya?”
“Hindi natin hahayaang sumuko siya.”
“Hindi mo naiintindihan. Siya na lang ang meron ako.”
Tumingin si George sa kanya.
“Hindi na siya nag-iisa, Alex. Hindi na rin ikaw.”
Napaluha siya. Hindi niya alam kung paano tatanggapin ang mga salitang iyon mula sa lalaking minsang naging pinakamalaking bahagi ng kanyang kahinaan.
Makalipas ang ilang minuto, lumabas ang doktor at ipinaliwanag na kailangan munang bantayan ang pagdurugo ni Noah. Dahil mababa ang platelet count nito, maselan ang anumang pagdurugo at kailangan ng agarang pag-aalaga.
Nang payagan silang muling makita ang bata, nakatulog na ito.
Umupo si Alex sa tabi ng kama at hinawakan ang maliit nitong kamay. Si George naman ay nanatiling nakatayo sa kabilang panig.
“Hindi ko kayang mawala siya,” bulong ni Alex.
“Hindi siya mawawala.”
“Hindi mo puwedeng ipangako iyan.”
“Kung gayon, ito ang kaya kong ipangako. Hindi ko na kayo iiwan sa bawat laban na kailangan ninyong harapin.”
Tumingin si Alex sa kanya.
“Paano si Nathalie?”
Nawala ang ngiti ni George.
“Ano ang tungkol sa kanya?”
“Fiancée mo siya. Hindi mo ba kailangang bumalik sa kanya?”
“Hindi ko pa alam kung ano ang mangyayari sa amin.”
“Hindi puwedeng basta mawala ang limang taon ninyong pagsasama.”
“Alex, may mga bagay akong kailangang ayusin. Pero ayokong gamitin mo ang pangalan niya para itulak ako palayo sa anak ko.”
Hindi na siya sumagot.
Samantala, sa bahay ni Nathalie, nakatanggap ito ng tawag mula sa lalaking nakipagkita sa kanya sa restaurant.
“May problema tayo,” bungad ng lalaki.
“Ano na naman?”
“May nakita si George.”
“Anong nakita niya?”
“Ang litrato. At mukhang nagsisimula na siyang magtanong tungkol sa nangyari noong gabing iyon.”
Napapikit si Nathalie.
“Hindi niya dapat malaman.”
“Hindi mo na kontrolado ang sitwasyon. Kung ako sa iyo, aamin ka na bago pa may ibang magsabi.”
“Hindi ako aamin.”
“Kung gayon, siguraduhin mong hindi niya makikita ang dokumentong iyon.”
Napatingin si Nathalie sa maliit na kahon na nakapatong sa ibabaw ng kanyang aparador. Nandoon ang ilang lumang papel, isang sobre, at ang kopya ng dokumentong matagal na niyang itinatago.
“Wala na akong pakialam sa dokumento,” sagot niya. “Ang gusto ko lang ay pigilan si George na bumalik kay Alex.”
“Paano kung mas mahal pa rin niya ang babae?”
Natahimik si Nathalie.
Hindi niya kailangang marinig ang sagot. Matagal na niyang alam iyon.
Makalipas ang dalawang araw, dumating ang resulta ng unang pagsusuri ni George. Pinatawag siya ng doktor upang ipaliwanag ang findings.
“May magandang balita at may kailangan pa tayong pag-aralan,” sabi ni Dr. Villanueva.
Agad siyang napatuwid ng upo.
“Ano po iyon?”
“Batay sa initial evaluation, hindi kayo angkop na full match para sa hinahanap nating donor compatibility. Pero hindi ibig sabihin nito ay wala nang ibang paraan. Kailangan pa nating kumpletuhin ang assessment at pag-aralan ang iba pang donor options.”
Napahawak si George sa mesa.
“Hindi ako puwedeng maging donor?”
“Sa ngayon, hindi kayo ang nakitang angkop na full match para sa transplant na isinasaalang-alang natin. Ipapaliwanag pa namin ang iba pang posibleng paraan ng paggamot at donor search.”
“Kung magkakaroon kami ng isa pang anak ni Alex, may posibilidad bang maging compatible siya?”
“May posibilidad, pero walang garantiya. Kailangan pa ring masuri ang bata sa tamang panahon. Hindi rin dapat ipagpalagay na magiging solusyon iyon sa kondisyon ni Noah.”
Tumango si George. Hindi niya alam kung ano ang dapat maramdaman. Umaasa siyang magiging siya ang sagot sa pangangailangan ng anak, ngunit ngayon ay kailangan niyang harapin ang katotohanang hindi sapat ang kagustuhan niyang tumulong.
Paglabas niya ng silid, nakita niya si Alex na nakaupo sa bench sa tapat ng nursery.
“Ano ang sabi ng doktor?” tanong nito.
“Hindi ako angkop na full match.”
Napayuko si Alex.
“I'm sorry.”
“Wala kang dapat ikasorry.”
“Alam kong gusto mong makatulong.”
“Gusto kong maging ama niya. At hindi magbabago iyon kahit ano pa ang resulta ng pagsusuri.”
Tahimik silang nagkatitigan.
Pagkaraan ng ilang sandali, umupo si George sa tabi niya.
“Alex, may gusto akong itanong.”
“Ano?”
“Kung sakaling dumating ang panahon na kailangan nating pag-usapan ang posibilidad ng isa pang anak, kaya mo ba akong harapin nang hindi iniisip ang nangyari sa atin noon?”
Napalingon siya.
“Hindi ko alam, George.”
“Hindi rin ako sigurado. Pero ayokong gumawa tayo ng desisyon dahil lamang sa takot.”
“Kung magkakaroon man tayo ng isa pang anak, gusto kong maging malinaw na hindi siya dapat ipanganak para lamang maging donor. Karapatan din niyang magkaroon ng sariling buhay, sariling pangarap, at sariling pagkatao.”
Tumango si George.
“Sumasang-ayon ako.”
“Kung gayon, huwag muna nating pag-usapan ang bagay na iyan.”
“Okay.”
Sa unang pagkakataon, nagkasundo silang dalawa nang walang pagtatalo.
Ngunit bago pa sila makatayo, tumunog ang cellphone ni George. Isang mensahe ang natanggap niya mula sa hindi kilalang numero.
May kalakip itong larawan ng isang lumang dokumento.
Binuksan niya iyon.
Sa itaas ay nakasulat ang pangalan ni Alex. Sa ibaba naman ay ang pangalan ng isang babaeng hindi niya inaasahang makikita sa dokumentong iyon.
Nathalie.
May petsa ang papel na eksaktong araw matapos ang gabing nagkakilala sila ni Alex.
At sa pinakailalim, may nakasulat na pahayag na nagpahinto sa paghinga ni George:
“Ako ang sasagot sa lahat ng gastusin kapalit ng hindi na muling paglapit ni Alex sa pamilya Alejo.”
Napatingin siya kay Alex.
“May alam ka ba tungkol dito?”
Nang makita ng babae ang dokumento, biglang namutla ang kanyang mukha.
“Akala ko… itinapon na nila iyon.”
“Sinong sila?”
Hindi agad nakasagot si Alex. Tumulo ang luha sa kanyang pisngi bago niya tuluyang binigkas ang pangalan.
“Ang mama mo, George.”
Napatayo siya.
“Anong ibig mong sabihin?”
Huminga nang malalim si Alex.
“Siya ang unang nag-alok na bayaran ang lahat ng gastusin ko noong buntis ako kay Noah. Pero hindi niya iyon ginawa dahil gusto niya akong tulungan.”
Tinitigan siya ni George, naghihintay ng karugtong.
“May kondisyon siya.”
“Ano?”
“Hindi ko dapat sabihin sa iyo na nagkaroon tayo ng anak.”
Sa pagkakataong iyon, tuluyang naunawaan ni George na mas malalim pa sa simpleng paninira ni Nathalie ang lahat ng nangyari.
At ang pinakamalaking pagtataksil ay maaaring nagmula mismo sa taong buong buhay niyang pinagkatiwalaan.
Ngunit kung ang kanyang ina ang nagbayad para manahimik si Alex, bakit naman siya ang nagpakalat ng balitang patay na ito?
Hindi inaasahan ni Alex na darating ang araw na muli siyang makauupo sa tabi ni George sa loob ng isang silid ng ospital, hindi bilang babaeng minsang nakasama nito sa isang gabi, kundi bilang ina ng batang pareho nilang minamahal.Magkatabi silang nakaupo sa labas ng consultation room. Hawak ni Alex ang isang folder na naglalaman ng mga resulta ng pagsusuri ni Noah. Samantala, tahimik na nakasandal si George sa upuan, halatang maraming iniisip.“Hindi ka ba kinakabahan?” tanong ni Alex.“Kinakabahan ako,” sagot niya. “Pero mas natatakot akong malaman na wala akong magagawa para sa anak ko.”Napayuko si Alex. Sa kabila ng lahat ng nangyari, ngayon lamang niya nakita ang ganitong bahagi ni George. Hindi ito ang mayamang negosyanteng laging kontrolado ang sitwasyon. Isa lamang itong ama na natatakot mawalan ng anak na ngayon pa lamang niya nakikilala.“Hindi mo kailangang akuin ang lahat,” sabi niya.“Hindi ko kailangang akuin ang lahat?” Napatingin si George sa kanya. “Alex, limang tao
Hindi mapakali si George habang paulit-ulit na tinitingnan ang litratong ipinadala sa kanya. Hindi niya maunawaan kung bakit naroon si Nathalie sa hotel noong gabing nakilala niya si Alex. Ayon sa naaalala niya, hindi niya sinabi kaninuman ang tungkol sa babaeng nakasama niya. Isa lamang iyong gabing hindi niya inaasahang magiging mahalaga sa kanyang buhay.Ngunit ngayon, limang taon ang lumipas, may isang batang may dugo niya na nakahiga sa ospital, may babaeng pilit niyang kinalimutan, at may litrato na nagpapahiwatig na hindi aksidente ang pagkawala ni Alex.Tinawagan niya ang numerong nagpadala ng mensahe.Hindi ito sumagot.Muli siyang tumawag. Sa ikatlong pagkakataon, tuluyan nang namatay ang linya.“Damn it!”Inilapag niya ang cellphone sa mesa at napahawak sa batok. Kung may alam si Nathalie, kailangan niyang marinig iyon mula mismo sa kanya. Ngunit hindi niya rin alam kung kaya niyang harapin ang posibilidad na ang babaeng ilang taon niyang pinagkatiwalaan ay may kinalaman sa
Hindi nakatulog si Alex nang gabing iyon. Ilang beses niyang sinilip ang cellphone, umaasang may mensaheng manggagaling kay George. Nangako itong pupunta sa ospital, ngunit lumipas ang halos isang oras at wala pa rin siyang natatanggap na tawag.Sa kabilang kama, mahimbing na natutulog si Noah. Nakakabit sa maliit nitong kamay ang dextrose line habang mahinang pumipintig ang ilaw ng monitor sa tabi nito. Sa kabila ng mga karayom at gamot, nanatiling payapa ang mukha ng bata. Paminsan-minsan ay gumagalaw ang mga labi nito na para bang may kinakausap sa panaginip.Hinaplos ni Alex ang buhok ng anak.“Patawarin mo ako, anak,” bulong niya. “Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa kong ilayo sa iyo ang Daddy mo. Pero ipinapangako kong hindi kita susukuan.”Biglang bumukas ang pinto.“Alex?”Napalingon siya.Nakatayo roon ang isang lalaking nakasuot ng itim na polo at mamahaling relo. Bahagyang magulo ang buhok nito, tila nagmamadaling umalis sa kung saan. Hindi na ito ang lalaking nakilala n
Limang taon ang lumipas, ngunit may mga alaalang hindi kayang burahin ng panahon. Para kay Alex, ang gabing nakilala niya si George ay matagal na niyang ikinulong sa pinakalikod ng kanyang isipan. Hindi dahil pinagsisihan niya ang nangyari, kundi dahil iyon ang naging simula ng pinakamagandang regalong natanggap niya sa buhay—si Noah.“Mommy, tapos na po ako!”Napalingon si Alex sa maliit na mesa sa tabi ng bintana. Nakaupo roon ang limang taong gulang niyang anak, nakangiting ipinagmamalaki ang iginuhit na larawan. Isang lalaki, isang babae, at isang batang may hawak na pulang lobo ang makikita sa papel.“Ang ganda naman niyan, anak. Sino-sino sila?”“Ikaw po, ako, at si Daddy.”Bahagyang natigilan si Alex. Ilang beses na niyang narinig ang tanong tungkol sa ama ni Noah, ngunit hindi pa rin siya nasasanay sa bigat na dulot nito.“Bakit may Daddy ka na sa drawing mo?” maingat niyang tanong.“Para po kapag nakita ko siya, alam na niya kung saan siya puwedeng pumuwesto.”Napangiti si Al
May mga gabing akala mo'y lilipas lamang na parang isang panaginip. Ngunit paano kung ang gabing iyon ang maging simula ng isang lihim na habambuhay mong dadalhin?Hindi dapat siya naroroon.Ilang beses nang sinabi ni Alex sa sarili na umuwi na lamang siya, ngunit tila hindi siya kayang pakawalan ng musikang nagmumula sa ballroom ng marangyang hotel. Hawak ang isang baso ng champagne, nakatayo siya sa tabi ng malaking salaming bintana habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod. Hindi niya kilala ang halos lahat ng taong naroroon. Napilitan lamang siyang dumalo sa isang business celebration bilang kasama ng kaniyang kaibigan."Alex, hindi ka ba magsasawa sa pagtunganga diyan?" natatawang tanong ni Carla habang lumalapit sa kaniya."Mas gusto ko rito kaysa makipag-usap sa mga taong hindi ko naman kilala.""At least, enjoy the night. Hindi araw-araw nakakapasok tayo sa ganitong klaseng event."Ngumiti lamang si Alex. Hindi niya talaga hilig ang mga ganitong pagtitipon. Mas gusto niyang







