LOGINHindi mapakali si George habang paulit-ulit na tinitingnan ang litratong ipinadala sa kanya. Hindi niya maunawaan kung bakit naroon si Nathalie sa hotel noong gabing nakilala niya si Alex. Ayon sa naaalala niya, hindi niya sinabi kaninuman ang tungkol sa babaeng nakasama niya. Isa lamang iyong gabing hindi niya inaasahang magiging mahalaga sa kanyang buhay.
Ngunit ngayon, limang taon ang lumipas, may isang batang may dugo niya na nakahiga sa ospital, may babaeng pilit niyang kinalimutan, at may litrato na nagpapahiwatig na hindi aksidente ang pagkawala ni Alex.
Tinawagan niya ang numerong nagpadala ng mensahe.
Hindi ito sumagot.
Muli siyang tumawag. Sa ikatlong pagkakataon, tuluyan nang namatay ang linya.
“Damn it!”
Inilapag niya ang cellphone sa mesa at napahawak sa batok. Kung may alam si Nathalie, kailangan niyang marinig iyon mula mismo sa kanya. Ngunit hindi niya rin alam kung kaya niyang harapin ang posibilidad na ang babaeng ilang taon niyang pinagkatiwalaan ay may kinalaman sa pagkawala ni Alex.
Kinabukasan, maagang dumating si George sa ospital. Nasa silid si Alex at tinutulungan si Noah na kumain ng almusal. Nang makita siya ng bata, agad itong ngumiti.
“Daddy!”
Napahinto si George sa pintuan. Hindi pa rin siya sanay marinig ang tawag na iyon, ngunit sa tuwing binibigkas iyon ni Noah, may kakaibang init na pumupuno sa kanyang dibdib.
“Good morning, champ.”
“May dala po ba kayo?”
Napangiti si George at inilabas ang isang maliit na kahon.
“May regalo ako sa iyo.”
Nagliwanag ang mukha ni Noah nang makita ang laruang kotse sa loob. Agad niya itong kinuha at pinaglaruan.
“Thank you, Daddy!”
“Walang anuman.”
Tahimik na pinagmamasdan ni Alex ang dalawa. Hindi niya inaasahang magiging ganoon kadali para kay Noah na tanggapin si George. Marahil, matagal na ring may puwang sa puso ng bata para sa isang amang hindi pa niya nakikilala.
“May schedule na ako para sa initial testing,” sabi ni George nang makalabas si Noah kasama ang nurse para sa isang procedure. “Gusto kong malaman kung maaari akong maging donor.”
“Salamat,” mahinang tugon ni Alex.
“Hindi mo kailangang magpasalamat. Anak ko siya.”
“Alam ko. Pero hindi ko rin makakalimutan na dumating ka.”
Tumingin si George sa kanya. May kung anong gustong sabihin sa kanyang mga mata, ngunit pinili muna niyang manahimik.
“May itatanong ako sa iyo,” sabi niya pagkaraan.
“Ano iyon?”
“Noong gabing nagkakilala tayo, may nakausap ka bang ibang tao bago ka umalis sa hotel?”
Nakunot ang noo ni Alex.
“Bakit mo naitanong?”
“May nakita akong litrato. Nandoon si Nathalie.”
Biglang namutla si Alex.
“Hindi maaari,” bulong niya.
“Bakit?”
Dahan-dahang ibinaba ni Alex ang kutsarang hawak niya. Ilang sandali siyang hindi nakapagsalita, tila nag-aalinlangan kung dapat ba niyang buksan ang isang sugat na matagal na niyang pinilit paghilumin.
“May babaeng lumapit sa akin bago ako umalis sa hotel,” sagot niya. “Hindi ko alam kung sino siya noon. Sinabi niyang kailangan kong lumayo sa iyo.”
“Anong sinabi niya?”
“Na engaged ka na. Na hindi ako dapat umasa sa isang gabing walang kahulugan para sa iyo. Sinabi rin niyang kapag sinubukan kitang hanapin, sisiguraduhin niyang hindi magiging maganda ang kahihinatnan ko.”
Nanigas ang panga ni George.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Paano? Wala akong numero mo. Hindi ko alam kung saan kita mahahanap. At nang makita ko ang announcement tungkol sa engagement ninyo, naniwala akong totoo ang lahat ng sinabi niya.”
“Na wala akong pakialam sa iyo?”
Tumango si Alex.
“Hindi ko alam kung ano ang naramdaman mo pagkatapos ng gabing iyon, George. Ang alam ko lang, ayokong maging dahilan ng gulo sa buhay mo. Kaya umalis ako.”
“Naalala mo ba ang mukha niya?”
“Hindi ko makakalimutan.”
“Si Nathalie ba iyon?”
Hindi agad sumagot si Alex. Tumingin siya sa pintuan, tinitiyak na hindi pa bumabalik si Noah.
“Sa litrato mo, siya nga.”
Napapikit si George. Hindi niya alam kung alin ang mas masakit: ang malaman na may taong nagbanta kay Alex o ang malaman na maaaring ang babaeng pakakasalan niya ang nasa likod nito.
“May iba ka pa bang naaalala?”
“May sinabi siya bago ako umalis. Sabi niya, kung mahal ko raw talaga ang sarili ko, hindi ko na dapat subukang makita ka ulit.”
“Hindi niya ako kilala nang ganoon.”
“Siguro mas kilala niya ang pamilya mo kaysa sa iniisip mo.”
Napatingin si George sa kanya.
“Ano'ng ibig mong sabihin?”
“Hindi ko alam. Pero parang sigurado siya na wala akong laban sa mundong ginagalawan mo.”
Bago pa makapagsalita si George, bumalik si Noah kasama ang nurse. May maliit itong benda sa braso at halatang pagod.
“Mommy, tapos na po ba?”
“Oo, anak. Halika rito.”
Inalalayan ni Alex ang bata papunta sa kama. Lumapit din si George at inayos ang unan nito.
“Masakit po ba?” tanong niya.
“Konti lang po. Pero hindi ako umiyak.”
“Ang tapang mo naman.”
“Mas matapang po ako kapag nandiyan kayo ni Mommy.”
Napatingin si George kay Alex. May kung anong biglang bumigat sa kanyang dibdib. Sa isang simpleng pangungusap, ipinakita ni Noah ang pamilyang matagal na sana nilang nabuo kung hindi sila pinaglayo ng mga pangyayari.
“Puwede po ba kayong manatili muna?” tanong ng bata.
“Of course,” sagot ni George.
Naupo siya sa tabi ng kama at hinayaan si Noah na ikuwento ang mga bagay na gusto nitong gawin kapag gumaling na. Gusto nitong pumunta sa dagat, bumili ng bisikleta, at matutong magmaneho ng laruang kotse. Sa bawat pangarap na binabanggit ng bata, isang tahimik na pangako ang nabubuo sa isip ni George: hindi na niya hahayaang lumaki itong walang ama.
Samantala, sa isang mamahaling restaurant, halos hindi nagalaw ni Nathalie ang kanyang pagkain. Nasa harap niya ang isang tasa ng kape nang tumunog ang cellphone niya.
Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Alam na ni George ang tungkol sa litrato.
Nanlamig ang kanyang mga daliri.
Agad niyang tinawagan ang nagpadala, ngunit hindi ito sumagot. Muli niyang binasa ang mensahe bago mabilis na binura ang conversation.
“Ma'am?”
Napatingin siya sa lalaking nakatayo sa tabi ng mesa.
“May problema po ba?”
“Wala,” malamig niyang sagot. “May hinihintay lang ako.”
“Mayroon po kayong bisita.”
Bago pa siya makapagtanong kung sino iyon, lumapit ang isang lalaking nakasuot ng kulay-abong suit. Nasa edad singkuwenta na ito, ngunit nanatiling matikas ang tindig.
“Matagal na tayong hindi nagkikita, Nathalie.”
Napalunok siya.
“Bakit ka nandito?”
Umupo ang lalaki sa tapat niya nang hindi hinihintay ang pahintulot nito.
“Nabalitaan kong may anak na pala si George.”
“Wala kang pakialam doon.”
“Talaga? Akala ko ba matagal mo nang sinisigurong hindi malalaman ni George ang tungkol sa batang iyon?”
“Manahimik ka.”
Ngumisi ang lalaki.
“Limang taon mong iningatan ang sikretong iyon. Isang tawag lang pala ni Alex, mawawala na ang lahat ng pinaghirapan mo.”
“Hindi mo alam ang pinag-uusapan mo.”
“Mas marami akong alam kaysa sa iniisip mo.”
Inilapag nito sa mesa ang isang maliit na sobre.
“Buksan mo.”
Hindi gumalaw si Nathalie.
“Ano iyan?”
“Isang bagay na matagal mo nang gustong mawala.”
Dahan-dahan niyang kinuha ang sobre. Nang buksan niya iyon, isang lumang dokumento ang bumungad sa kanya. May pirma sa ibaba at petsang limang taon na ang nakalipas.
Hindi niya napigilang mapahawak sa bibig.
“Paano mo nakuha ito?”
“Hindi mahalaga. Ang mahalaga, nasa akin ang orihinal.”
“Anong gusto mo?”
“Simple lang. Ayokong masira ang lahat dahil sa isang batang hindi naman dapat naging bahagi ng plano.”
Biglang tumayo si Nathalie.
“Huwag mong idamay ang bata.”
Napangiti ang lalaki.
“Ngayon ka pa magkakaroon ng konsensiya?”
Nanginginig ang mga kamay ni Nathalie habang ibinabalik ang dokumento sa sobre.
“Hindi ko hahayaang sirain mo ang buhay ko.”
“Hindi ako ang sumira sa buhay mo, Nathalie. Ikaw ang gumawa niyan.”
Tumayo ang lalaki at inayos ang kanyang suit.
“Magkita tayo ulit. At sa susunod, siguraduhin mong hindi na makakakuha si George ng anumang dahilan para magduda.”
Naiwan si Nathalie na nakatitig sa sobre. Sa loob nito ay isang kopya ng dokumentong matagal niyang inakalang tuluyan nang nawala.
Isang dokumentong nagpapatunay na may nangyaring hindi dapat nangyari noong gabing nagkakilala sina George at Alex.
Pagsapit ng hapon, lumabas si George mula sa silid ni Noah upang sagutin ang tawag ng kanyang assistant. May natanggap siyang update tungkol sa schedule ng pagsusuri at sa mga kailangang dokumento para sa donor evaluation.
Nang matapos ang tawag, nakita niyang may isang babae sa dulo ng pasilyo. Nakatayo ito sa tabi ng elevator at tila may hinihintay.
“Nathalie?”
Napalingon ang babae.
“George.”
“Anong ginagawa mo rito?”
“Dinalhan ko sana kayo ng pagkain.”
Hindi niya tinanggap ang bag na iniaabot nito.
“May kailangan akong itanong sa iyo.”
Bahagyang nagbago ang mukha ni Nathalie.
“Anong tungkol?”
“Limang taon na ang nakalipas. Noong gabing nagkakilala kami ni Alex sa hotel, naroon ka ba?”
Natahimik ito.
“George, hindi ko alam kung saan nanggagaling ang mga tanong mo.”
“Simple lang ang tanong ko. Naroon ka ba?”
“Bakit mo ako pinaghihinalaan?”
“Dahil may litrato ako.”
Napatingin si Nathalie sa kanya. Sa isang saglit, nabura ang mahinahon nitong ekspresyon.
“May nagsasabi sa iyo ng mga kasinungalingan.”
“Kung gayon, sabihin mo ang totoo.”
Lumapit si Nathalie at hinawakan ang braso niya.
“George, mahal kita. Alam mo iyan.”
“Hindi iyon ang tinatanong ko.”
“Hindi mo ba naiisip na baka ginagamit ka lang ni Alex? Bumalik siya sa buhay mo dahil may sakit ang anak niya. Baka pera mo ang kailangan niya.”
Biglang inalis ni George ang kamay nito.
“Huwag mong gamitin ang anak ko para siraan ang ina niya.”
“Anak mo rin siya, pero hindi mo alam kung ano ang totoong nangyari sa limang taon na wala siya sa buhay mo.”
“Dahil may mga taong humadlang para hindi ko siya malaman.”
Napaatras si Nathalie.
“George…”
“May huling pagkakataon ka para sabihin sa akin ang totoo.”
Matagal siyang tinitigan ni Nathalie bago tuluyang nagsalita.
“Kung sasabihin ko sa iyo ang lahat, nangangako ka bang hindi mo ako iiwan?”
Hindi sumagot si George.
At sa katahimikang iyon, tuluyan nang nagbago ang mukha ni Nathalie.
“Kung ganoon, wala na akong dapat sabihin.”
Tumalikod ito at naglakad patungo sa elevator.
Ngunit bago tuluyang magsara ang p***o, lumingon siya.
“George, mag-ingat ka sa mga taong pinagkakatiwalaan mo. Hindi lahat ng taong mukhang biktima ay walang kasalanan.”
Naiwan si George sa pasilyo, mas lalong naguguluhan.
Pagbalik niya sa silid, nadatnan niyang gising si Noah. May hawak itong papel at krayola habang nakatingin sa pintuan.
“Daddy!”
Lumapit siya at naupo sa tabi ng bata.
“Ano iyan?”
“Drawing po natin.”
Ipinakita ni Noah ang larawan. Naroon si Alex, si George, at siya. Ngunit may isa pang maliit na pigura sa likod ng kanilang pamilya.
“Sino naman iyan?” tanong ni George.
“Si Lola po.”
“Lola?”
“Opo. Sabi ni Mommy, may Lola raw ako pero hindi ko pa siya nakikita.”
Napatingin si George sa papel. Hindi niya alam kung bakit biglang naging mahalaga sa kanya ang simpleng impormasyong iyon.
“Anong pangalan ng Lola mo?”
“Hindi ko po alam. Pero may picture siya sa bag ni Mommy.”
Nang marinig iyon ni Alex, mabilis siyang napalingon.
“Noah, bakit mo sinasabi iyan?”
“Dahil gusto ko pong makita si Lola.”
Napansin ni George ang biglang pagbabago sa mukha ni Alex.
“Alex,” mahinahon niyang tanong, “sino ang tinutukoy niya?”
Hindi agad sumagot ang babae. Binuksan niya ang kanyang bag at inilabas ang isang lumang litrato. Isang babaeng nasa edad singkuwenta ang makikita roon, nakangiti habang nakayakap sa isang batang babae.
Kinuha iyon ni George.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
Kilala niya ang babaeng nasa larawan.
Hindi iyon maaaring magkamali.
Dahil ang babaeng tinatawag ni Noah na Lola ay ang kanyang sariling ina—ang babaeng ipinagbigay-alam sa kanya ng pamilya niya na namatay na limang taon na ang nakalipas.
“Alex,” halos pabulong niyang sabi, “saan mo nakuha ang litrato na ito?”
Napaluha si Alex.
“Siya ang huling taong tumulong sa akin noong buntis ako kay Noah.”
Napaatras si George.
“Pero… patay na ang mama ko.”
Umiling si Alex.
“Hindi, George. Buhay siya noong huli ko siyang makita.”
Tumingin siya sa litrato, saka kay Alex.
At sa unang pagkakataon, naisip niyang baka hindi lamang ang kanilang anak ang inilayo sa kanya.
Hindi inaasahan ni Alex na darating ang araw na muli siyang makauupo sa tabi ni George sa loob ng isang silid ng ospital, hindi bilang babaeng minsang nakasama nito sa isang gabi, kundi bilang ina ng batang pareho nilang minamahal.Magkatabi silang nakaupo sa labas ng consultation room. Hawak ni Alex ang isang folder na naglalaman ng mga resulta ng pagsusuri ni Noah. Samantala, tahimik na nakasandal si George sa upuan, halatang maraming iniisip.“Hindi ka ba kinakabahan?” tanong ni Alex.“Kinakabahan ako,” sagot niya. “Pero mas natatakot akong malaman na wala akong magagawa para sa anak ko.”Napayuko si Alex. Sa kabila ng lahat ng nangyari, ngayon lamang niya nakita ang ganitong bahagi ni George. Hindi ito ang mayamang negosyanteng laging kontrolado ang sitwasyon. Isa lamang itong ama na natatakot mawalan ng anak na ngayon pa lamang niya nakikilala.“Hindi mo kailangang akuin ang lahat,” sabi niya.“Hindi ko kailangang akuin ang lahat?” Napatingin si George sa kanya. “Alex, limang tao
Hindi mapakali si George habang paulit-ulit na tinitingnan ang litratong ipinadala sa kanya. Hindi niya maunawaan kung bakit naroon si Nathalie sa hotel noong gabing nakilala niya si Alex. Ayon sa naaalala niya, hindi niya sinabi kaninuman ang tungkol sa babaeng nakasama niya. Isa lamang iyong gabing hindi niya inaasahang magiging mahalaga sa kanyang buhay.Ngunit ngayon, limang taon ang lumipas, may isang batang may dugo niya na nakahiga sa ospital, may babaeng pilit niyang kinalimutan, at may litrato na nagpapahiwatig na hindi aksidente ang pagkawala ni Alex.Tinawagan niya ang numerong nagpadala ng mensahe.Hindi ito sumagot.Muli siyang tumawag. Sa ikatlong pagkakataon, tuluyan nang namatay ang linya.“Damn it!”Inilapag niya ang cellphone sa mesa at napahawak sa batok. Kung may alam si Nathalie, kailangan niyang marinig iyon mula mismo sa kanya. Ngunit hindi niya rin alam kung kaya niyang harapin ang posibilidad na ang babaeng ilang taon niyang pinagkatiwalaan ay may kinalaman sa
Hindi nakatulog si Alex nang gabing iyon. Ilang beses niyang sinilip ang cellphone, umaasang may mensaheng manggagaling kay George. Nangako itong pupunta sa ospital, ngunit lumipas ang halos isang oras at wala pa rin siyang natatanggap na tawag.Sa kabilang kama, mahimbing na natutulog si Noah. Nakakabit sa maliit nitong kamay ang dextrose line habang mahinang pumipintig ang ilaw ng monitor sa tabi nito. Sa kabila ng mga karayom at gamot, nanatiling payapa ang mukha ng bata. Paminsan-minsan ay gumagalaw ang mga labi nito na para bang may kinakausap sa panaginip.Hinaplos ni Alex ang buhok ng anak.“Patawarin mo ako, anak,” bulong niya. “Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa kong ilayo sa iyo ang Daddy mo. Pero ipinapangako kong hindi kita susukuan.”Biglang bumukas ang pinto.“Alex?”Napalingon siya.Nakatayo roon ang isang lalaking nakasuot ng itim na polo at mamahaling relo. Bahagyang magulo ang buhok nito, tila nagmamadaling umalis sa kung saan. Hindi na ito ang lalaking nakilala n
Limang taon ang lumipas, ngunit may mga alaalang hindi kayang burahin ng panahon. Para kay Alex, ang gabing nakilala niya si George ay matagal na niyang ikinulong sa pinakalikod ng kanyang isipan. Hindi dahil pinagsisihan niya ang nangyari, kundi dahil iyon ang naging simula ng pinakamagandang regalong natanggap niya sa buhay—si Noah.“Mommy, tapos na po ako!”Napalingon si Alex sa maliit na mesa sa tabi ng bintana. Nakaupo roon ang limang taong gulang niyang anak, nakangiting ipinagmamalaki ang iginuhit na larawan. Isang lalaki, isang babae, at isang batang may hawak na pulang lobo ang makikita sa papel.“Ang ganda naman niyan, anak. Sino-sino sila?”“Ikaw po, ako, at si Daddy.”Bahagyang natigilan si Alex. Ilang beses na niyang narinig ang tanong tungkol sa ama ni Noah, ngunit hindi pa rin siya nasasanay sa bigat na dulot nito.“Bakit may Daddy ka na sa drawing mo?” maingat niyang tanong.“Para po kapag nakita ko siya, alam na niya kung saan siya puwedeng pumuwesto.”Napangiti si Al
May mga gabing akala mo'y lilipas lamang na parang isang panaginip. Ngunit paano kung ang gabing iyon ang maging simula ng isang lihim na habambuhay mong dadalhin?Hindi dapat siya naroroon.Ilang beses nang sinabi ni Alex sa sarili na umuwi na lamang siya, ngunit tila hindi siya kayang pakawalan ng musikang nagmumula sa ballroom ng marangyang hotel. Hawak ang isang baso ng champagne, nakatayo siya sa tabi ng malaking salaming bintana habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod. Hindi niya kilala ang halos lahat ng taong naroroon. Napilitan lamang siyang dumalo sa isang business celebration bilang kasama ng kaniyang kaibigan."Alex, hindi ka ba magsasawa sa pagtunganga diyan?" natatawang tanong ni Carla habang lumalapit sa kaniya."Mas gusto ko rito kaysa makipag-usap sa mga taong hindi ko naman kilala.""At least, enjoy the night. Hindi araw-araw nakakapasok tayo sa ganitong klaseng event."Ngumiti lamang si Alex. Hindi niya talaga hilig ang mga ganitong pagtitipon. Mas gusto niyang







