登入ZAICA’S POVSa loob ng mahigit tatlong taon, ang buhay dito sa baryo ay naging mas matatag at mas payapa kaysa sa inaakala ko noong una. Every morning, I wake up to the sound of nature, and for a moment, I can almost forget that there is a whole different world out there filled with noise, lies, and painful memories. Dito, ang oras ay tila gumagalaw nang dahan-dahan, sapat para mahalin ang bawat sandali kasama ang aking pamilya at ang aking anak, nang walang pangamba na may darating na aabala o sisira sa aming kapayapaan.Ang mga plano at pagtatakip sa aming tunay na pagkatao ay nananatiling matibay at walang puwang na natuklasan. Xander and Elaine continue to play their roles perfectly—every report, every conversation, and every financial record they show to the outside world only reinforces the story that they are drowning in problems and debts in the United States. People in business circles even feel sorry for them, saying that their once-great empire is slowly crumbling down, not
ZAICA’S POVLumilipas ang panahon, at tila lalong tumitibay ang pader ng katahimikan at kaligtasan na itinayo namin sa paligid ng aming buhay. Every day that passes without any sign of being found feels like another confirmation that our plan is working perfectly. Sa baryong ito, walang nakakaalam kung sino talaga kami o kung ano ang tunay na mayroon kami, at iyon ang nagbibigay sa akin ng kapanatagan ng loob na hindi ko naramdaman noong nasa siyudad pa ako. We walk freely, we smile genuinely, and we live without looking over our shoulders in fear that someone from the past might suddenly appear.Ang mga balita mula sa labas ay dumarating pa rin paminsan-minsan, pero sinisigurado naming pili lang ang impormasyong nakakarating sa amin. Xander and Elaine update us every few weeks, but they always make sure to filter out anything that might cause me unnecessary worry or bring back painful memories. They tell me only that the cover story remains strong, that everyone still believes they a
ZAICA’S POVSa loob ng mahabang panahon, nasanay na ang lahat sa paligid namin na makita kaming namumuhay nang simple at payapa, at iyon ang eksaktong imaheng gusto naming ipakita sa mundo. To the neighbors, the teachers, the traders at the market, and even the local officials, we are just a quiet, humble family who chose to settle down in the province to enjoy a slower life away from the busy city. They never suspect that behind this ordinary appearance lies a family with vast wealth, extensive properties, and connections that reach far beyond this small town. We keep everything hidden not out of shame, but because we know that the less attention we draw, the safer we will be from anyone who might try to find us.Ang mga negosyo at ari-arian ng pamilya ay patuloy pa ring umuunlad at lumalago, kahit na wala kaming direktang pakikialam dito sa ngayon. Xander and Elaine have a whole team of trusted lawyers, accountants, and managers who handle everything for us, making sure that our ass
ZAICA’S POVMadalas tinitingnan ng mga tao dito sa baryo ang aming pamumuhay bilang simple at payak, at iyon mismo ang gusto naming ipakita sa lahat. They see us waking up early to tend to our small garden, buying only what we need at the market, and living in a house that looks just like any other home in the area—but what they do not know is that behind this quiet and modest life, our family actually holds great wealth and resources that most people here could never imagine. We chose to live this way not because we lack anything, but because it is the best way to stay hidden, safe, and far away from the eyes of those who might still be looking for us.My parents, Mang Kiko and Aling Marta, come from a long line of successful business owners and landowners with properties and investments not just here in the country but also abroad. We have enough money to live in luxury anywhere we want, but we decided to leave all that behind for now, because we know that wealth also attracts atten
ZAICA’S POVAng buhay dito sa baryo ay hindi lang basta tahimik—ito ay naging takbuhan ko mula sa ingay at sakit na iniwan ng nakaraan, at sa bawat araw na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman na ito ang tamang lugar para sa amin ni Zio. Even though we live simply and do not have all the luxuries that were so common back in the city, we have something far more valuable: genuine peace of mind and the freedom to live without fear or suspicion. Dito, ang bawat galaw ay walang halong pagkukunwari, ang bawat ngiti ay galing sa puso, at ang bawat sandali ay inilalaan sa mga bagay na tunay na mahalaga.Ilang linggo na ang nakalipas mula noong tanungin ako ni Zio tungkol sa kaniyang ama, at napansin kong hindi na niya ito muling binanggit nang madalas, pero nakikita ko pa rin sa kaniyang mga mata na may mga pagkakataong tumatakbo pa rin iyon sa kaniyang isipan. He is growing up to be a very observant and thoughtful child, and even at his young age, he already understands that there are thing
ZAICA’S POVAng takbo ng buhay dito sa probinsya ay dahan-dahan at payapa, at natutunan ko nang pahalagahan ang bawat sandali nang higit pa kaysa sa mabilis at magulong pamumuhay ko noon sa siyudad. Every morning, gumigising ako hindi sa ingay ng mga sasakyan o sa sunod-sunod na tawag para sa trabaho, kundi sa mahinang huni ng mga ibon at sa preskong hangin na may dalang amoy ng lupa at mga namumulaklak na halaman mula sa paligid. It feels as if this place is wrapping us in a warm blanket, keeping us safe and far away from all the problems and chaos that exist outside this little world we have built for ourselves.Tatlong taon na ang lumipas mula noong nagdesisyon akong iwan ang lahat, at kapag bumabalik ang alaala noon, masasabi kong iyon ang pinakamahirap pero pinakamagandang desisyong nagawa ko. May mga pagkakataong pilit pa ring bumabalik sa isip ko ang mga pangyayaring dati’y nagpabigat sa dibdib ko at nagpapatulo ng luha, pero ngayon, those memories no longer bring the same shar
𝚉𝙰𝙸𝙲𝙰 𝙿𝙾𝚅__"Tignan mo 'to, hindi makasagot sa mga itinatanong ko!!Siguro niloloko lang talaga ako nito!!"naiinis kong bulong sa aking sareli saka siya tinaliman ng tingin ng siya ay nag lalakad na palayu sakin𝚉𝚎𝚞𝚜 𝚙𝚘𝚟__Natawa ako at napailing
𝚉𝚊𝚒𝚌𝚊 𝚙𝚘𝚟___"It's okay Baby, huwag kang kabahan, kasama mo ako at hindi kita pababayaan."Sambit niya kaya ako'y tumango saka huminga ng malalimHabang kami ay nasa elevator ay nakailang lunok at at buntong hininga kasi hindi kayang ipakita sa ibang tao kung pa
𝚉𝙴𝚄𝚂 𝙿𝙾𝚅__"Baka nakakalimutan mo din Mr. Villanueva?! Ang anak mo ang nanloko sakin! Ang anak mo ang sumira sa kung anong meron kami noon! Pero anong ginawa mo?! Hindi ba't kinunsinte mo lang ang mga ginawa niya noon sakin?! Nanahimik ako, ni hindi ko sinira ang anak mo sa mga ta
𝚉𝚊𝚒𝚌𝚊 𝙿𝙾𝚅__Nang matapus ang araw na yun ay ginawa nga niya ang kaniyang sinabi na liligawan daw niya ako at lagi naren siyang malambing sakin hindi ko tuloy maiwasang magulohan ang aking sareliUnti unti ng nahuhulog ang aking loob sa kaniya, lagi niya ren akong pinag l







