Se connecterSA kabila ng malamig na buga ng aircon sa reception hall ng hotel, pinagpawisan si Gracie sa mga nangyayari sa birthday party ng kanyang step-father. Isang malaking iskandalo ang sumabog sa marangyang pagtitipon na iyon at siya mismo ang involve.
“Miss, ikaw ba ‘yung nasa video?” tanong ng katabi niyang guest sa okupadong table. Isang babae na nasa kalagitnaan ang edad na titig na titig sa mukha niya. “Hawig na hawig kayo eh.” “Oo tama ka Mrs. Royales, ang laki ng resemblance niya sa babaeng nasa video,” segunda ng isang babaeng guest na mas bata. Napatitig sa kanya ang lahat ng naroon sa table. Isang komosyon ang nangyayari sa paligid. Hindi niya malaman kung paano kikilos sa mga oras na iyon na ibinababad na siya sa suka ng kahihiyan. Gusto na niyang magpalamon sa lupa kung pwede nga lang. Narinig niya ang pagsigaw ni Lucia para ipatigil ang nagpi-play na video. Sa stage nakita niya si Oliver na pilit na nagpapaliwanag kay Tatiana pero sinampal ito ng huli. Kita naman sa mukha ni Armando ang pinipigil na galit. “Miss ikaw ba talaga ‘yung nasa video?” untag kay Gracie ng isang male guest na naroon din sa table. Tila iisang mata na nakatingin sa kanya na hinihintay ang sasabihin niya. Ramdam niya ang matinding pangangatog ng tuhod niya na inalisan siya ng lakas na ialis ang sarili sa lugar na iyon. “Ikaw! Ang lakas ng loob mo!” Natulig ang magkabilang tainga niya at pakiramdam niya ay naalog ang utak niya sa isang malakas na sampal na dumapo sa pisngi niya. sa pag-angat niya ng tingin ay tumambad sa kanya ang galit na mukha ni Tatiana. Hindi niya namalayan na nakalapit na sa kanya ang kapatid. Napaawang ang labi niya na hindi malaman ang sasabihin. “Ninakaw mo na nga ang business proposal ko at pati ba naman boyfriend ko ay aagawin mo rin. Isa kang malaking ahas na inalagaan ng pamilya naming. Mang-aagaw ka Gracie!” Singhal ni Tatiana. Mula sa katatapos na video ay sa kanilang dalawa naman ng kapatid nabaling ang atensyon ng mga bisita. Mang-aagaw ka Gracie! Nagpanting ang tainga niya sa sinabing iyon ng half-sister niya. Umahon ang dugo sa ulo niya saka napatayo siya. “At ano ang pakiramdam ang maagawan my dear sister?” Pinanindigan niya ang paghuhusga na tinatamasa niya. Binigyan niya ng sarkastikong ngiti si Tatiana na lalong ipinangalaiti nito. “Walang hiya ka! At talagang proud ka sa ginawa mo!” nadagdagang galit na sabi ni Tatiana. “Of course, total ikaw ang dahilan kung bakit naging ganito ako. In fairness ang galing ni Oliver.” Inilapit niya ang labi sa kaliwang tainga ng kapatid saka bumulong. “Sa kama.” Sa sumunod na sandali ay naramdaman niya na may sumaklit sa buhok niya at kulang na lang ay mapunit ang anit niya. Gumanti siya ng sabunot kay Tatiana kung saan nagtagumpay siyang mahila rin ang buhok nito. Pareho silang gumaganti ng malakas na pwersa sa isa’t isa. Tinitiis niya ang pisikal na sakit nadarama niya sa ulo. Hanggang sa may malakas na pwersa na pilit silang pinaghiwalay. “Enough of this!” ang galit na tinig ng isang lalaki. “Dinagdagan n’yo pa ang kahihiyan sa mismong birthday ko.” “It’s all because of her Pa.” nanlilisik ang mga mata na itinuro siya ni Tatiana. Namumula na ang mukha nito sa matinding galit. Sinapo ng sariling kamay ni Gracie ang kumikirot niyang anit. Naka- distanya na siya sa kapatid. Nanatiling malaking attraction sila sa maraming bisita habang ang iba ay kinukuhaan sila ng video. “I’m very much disappointed to you Gracie.” Naiiling na pagbaling sa kanya ni Armando. “Hindi ko akalain na ganito ang igaganti mo sa kabila ng pagkupkop ko sa’yo. Itinuring pa naman kitang kapamilya-” “Kahit kailan ay hindi ninyo ako itinuring na bahagi ng inyong pamilya,” mabilis na singit niya. “Ang lahat ng ibinigay ninyo sa akin ay binayaran ko ng pagtatrabaho sa kompanya ninyo. Kaya wala kayong karapatan na sumbatan ako ng ganyan.” Sa wakas ay nagkaroon din siya ng pagkakataon na maisatinig ang mga sama ng loob na naipon sa dibdib niya. iyon nga lang ay sa isang akward na sitwasyon. “Inggrata!” Isang malakas na sampal ang natanggap niya mula kay Lucia. “Mana ka talaga sa walang hiya mong ama. Ikinakahiya kita na naging anak kita.” Sa butil ng pawis sa mukha niya ay sinabayan ng likido ng mga luhang bumalong sa mata niya. Tila tinarakan ng punyal ang puso niya. matapang na sinalubong niya ang titig ng sariling ina. “You never been a mother to me. Dahil sarili mo lang ang iniisip mo.” Akmang sasampalin siyang muli ni Lucia pero mabilis na napigilan ito ni Armando. “Umalis ka ngayon Gracie hanggang kaya ko pang magtimpi ng galit ko sa’yo. Umalis ka na rin sa buhay namin at huwag na huwag ka nang babalik pa.” “Hindi pa tayo tapos Gracie, tandaan mo ‘yan,” pagbabanta ni Tatiana. Isang nanlilisik na tingin ang ipinukol niya sa tatlo at ganap na siyang lumakad paalis sa lugar na iyon. Sinadya niyang bungguin sa balikat nito si Tatiana saka nilagpasan na ito. Ramdam niya ang maraming mata na nakatingin pa rin sa kanya sa kanyang pag-alis. Ang ganap niyang paglaya sa marangyang mundo na bumilanggo sa kanyang buhay nang mahabang panahon. Sa paglabas niya ng hotel ay hindi na niya napigilang bumalong ng tuloy-tuloy ang luha niya. Naroong napahagulhol na rin siya. “KUNG may problema dito sa unit mo ay tawagan mo agad ako.” “Sige po Mrs. Paz, maraming Salamat po,” tugon ni Gracie sa kasera ng apartement na bagong tutuluyan niya. Ilang saglit ay umalis na rin si Mrs. Paz. Isinara na niya ang pinto ng unit niya. Napapatulala na napaupo siya sa sofang naroon. Nakalapag pa sa sahig ang mga bag na kinalalagyan ng gamit at damit niya. Nanghihina pa siyang ayusin iyon. Ngayong gabi ay ang daming nangyari sa buhay niya. pagkagaling niya sa hotel ay nagtungo siya sa mansion ng mga Luistro para kunin ang mga gamit niya. sa tulong ng kaibigan niyang nasa abroasd na si Anika ay nai-recommend siya sa apartment ng tita nito na siyang tinutuluyan ngayon. Kailangan na maging mas matatag ako ngayon. Ako na ang gagawa ng sarili kong buhay at sisiguradihin ko na magtatagumpay ako.Hindi bumitaw si Oliver. Kahit nang dumating ang mga nurse para palitan ang dextrose niya, kahit nang pumasok ang doktor para tingnan ang kanyang pupil dilation, nanatiling nakahawak ang kamay nito kay Gracie. Tila ba ang kamay ng dalaga ang nag-iisang angkla na pumipigil sa kanya para tangayin siya ng dagat ng kalituhan. Nakaupo si Gracie sa gilid ng kama, sa isang hindi komportableng posisyon para lang hindi mabitawan ang kamay ng binata. Ang init ng palad ni Oliver ay pamilyar na pamilyar—ang init na dati’y nagpapatahan sa kanya, pero ngayo’y nagpapasupla sa kanyang konsensya. "Mr. Wright, stable na ang vitals mo," wika ni Dr. Montero, ang chief neurologist ng ospital. "But the scans show significant bruising on your frontal lobe. Kaya ka nahihirapang alalahanin ang mga recent events. Ito ang tinatawag nating post-traumatic retrograde amnesia." Kumunot ang noo ni Oliver. Halatang hirap pa itong mag-process ng impormasyon. "Kaya pala... kaya pala ang huling naalala ko ay nasa L
Ang tilaok ng mga manok at ang ingay ng mga traysikel sa labas ang gumising kay Gracie. Ipinikit niya nang mariin ang kanyang mga mata, hinihiling na sana ay panaginip lang ang lahat. Hinihiling na sa pagdilat niya, ang kulay abong kisame ng bahay .ni Oliver ang makikita niya, at ang mabigat na braso nito ay nakayakap sa kanyang baywang.Ngunit nang tuluyan niyang imulat ang kanyang mga mata, ang nakita niya ay ang pamilyar na dingding na gawa sa plywood at ang lumang electric fan na maingay na umiikot sa sulok. Ang hangin ay hindi amoy air freshener ng hotel, kundi amoy ng sinangag na bawang at tuyo mula sa kusina ni Aling Vicky.Nasa Lopez siya. Nasa probinsya. Wala siya sa tabi ni Oliver. At higit sa lahat, wala na silang dalawa.Bumangon siya nang mabigat ang pakiramdam. Ang bawat kalamnan ng kanyang katawan ay nananakit, tila ba binugbog siya ng matinding pagod mula sa biyahe at sa walang humpay na pag-iyak kagabi. Mugto ang kanyang mga mata nang sumilip siya sa maliit na salamin
Ang tunog ng ting mula sa elevator ang huling pumasok sa pandinig ni Gracie. Hudyat iyon na nakarating na si Oliver sa penthouse—sa tuktok ng mundo nito, habang siya ay naiwang nakadapa sa lupa.Ilang minuto siyang nanatiling nakaluhod. Ang mga litrato ng kanyang nakaraan ay nakapalibot sa kanya tila mga matatalim na tingin na humuhusga."Ma'am?"Napapitlag si Gracie. Sa gilid niya, nakatayo ang gwardya ng building. Si Manong Bert. Dati, masigla itong bumabati sa kanya tuwing umaga. Pero ngayon, bakas sa mukha ng matanda ang awa at pagka-ilang. Hawak nito ang radyo sa kabilang kamay."Ma'am... pasensya na po," mahina nitong sabi. "Tumawag po ang security head. Kailangan ko na daw po kayong... i-escort palabas ng premises. Bawal na daw po kayo dito."Isang sampal na naman. Hindi lang siya basta tinanggal. Itinuring siyang banta. Itinuring siyang basura na kailangang ilabas bago mangamoy.Dahan-dahang tumayo si Gracie. Ramdam niya ang panginginig ng kanyang mga tuhod. Mabilis niyang pin
Nang tuluyang magsara ang pinto, para bang hinugot lahat ng hangin sa loob ng kwarto.Nakatayo lang si Gracie, nakatingin sa seradura kung saan huling humawak ang kamay ni Oliver. Wala nang yabag. Wala nang boses. Tanging ang ugong ng aircon at ang malakas na kabog ng dibdib niya ang naririnig niya.“We’ll talk.”Paulit-ulit iyong umeco sa isip niya. Hindi sigaw, hindi galit. Pero iyon ang mas nakakatakot—ang kalmado at pormal na tono ni Oliver. Iyon ang tono ng isang negosyanteng nakatuklas ng lugi, o ng isang huwes na handa nang ibaba ang hatol.Napaupo si Gracie sa gilid ng kama. Nanginginig ang mga tuhod niya. Gusto niyang habulin si Oliver, gusto niyang magpaliwanag, pero alam niyang wala na ito. Nakaalis na ito. At ang paghabol dito ngayon ay parang pagdagdag lang ng gasolina sa apoy.Dumako ang tingin niya sa kanyang cellphone na nasa mesa. Umilaw ito muli. Ang mensaheng hindi niya binuksan kanina habang kasama si Oliver.Kinuha niya ito, mabigat ang kamay. Ang pangalan sa scre
May ilang segundo pang lumipas na puro haplos at hininga lamang ang umiiral sa pagitan nila. Hanggang sa tumunog ang cellphone. Isang maikling vibrate sa bedside table—sapat para basagin ang ritmo, sapat para gisingin ang bahaging matagal nang naka-alerto sa loob ni Oliver. Hindi niya agad pinansin. Hinayaan niyang manatili ang kamay ni Gracie sa kanya, ang init na kanina lang ay parang sapat na para kalimutan ang mundo. Ngunit muling tumunog ang cellphone. Mas mahaba ngayon. Mas mapilit. Napabuntong-hininga siya at marahang hinawakan ang pulso ni Gracie. Hindi para pigilan—kundi para ipahiwatig na kailangan niyang huminto. Agad namang umurong ang kamay nito, parang nahuli sa isang lihim na sandaling hindi dapat nakita. “Sorry,” bulong ni Gracie, bahagyang umatras. Umupo si Oliver, kinuha ang cellphone. Isang tingin lang sa screen, at agad nagbago ang ekspresyon niya. WORK CALL – BOARD SECRETARY Tumigil ang mundo niya sa isang iglap. Hindi ito simpleng tawag. Hindi ito maaa
Tahimik ang kwarto matapos ang init na unti-unting humupa. Hindi na iyon ang klaseng katahimikan na nakakailang—kundi ang katahimikang parang may sariling pulso, may sariling hininga. Magkatabi sila sa kama, magkadikit ang balat, at tila pareho pa ring inaayos ang kanilang paghinga—hindi na lang dahil sa pagod ng katawan, kundi dahil sa bigat ng damdaming unti-unting umaakyat sa pagitan nila.Nakahilig si Gracie sa dibdib ni Oliver, ang pisngi niya’y bahagyang nakadikit sa balat nito. Pinapakinggan niya ang pintig ng puso nito—malakas, matatag, halos nakakaaliw sa una. Ngunit habang tumatagal, bawat tibok ay tila may sinasabi. Parang may gustong ipaalala. Parang may babala.Sa bawat paghinga ni Oliver, ramdam ni Gracie ang init na bumabalot sa kanya, ang presensyang nagbibigay ng kakaibang pakiramdam ng seguridad—isang pakiramdam na matagal na niyang hindi nararanasan. Isang pakiramdam na hindi niya inaasahang hahanapin pa niya.Hinaplos ni Oliver ang buhok niya, marahan at paulit-uli







