LOGINBradleyNag-angat ng ulo si Mr. Ledesma at direkta itong tumingin kay Jenelyn.Sa loob lamang ng isang segundo ay nakita ko ang bahagyang pagkabigla sa mukha nito bago agad na napalitan ng respeto.Respect na hindi basta-basta ipinapakita ng isang COO.Respect na para lamang sa taong mas mataas ang posisyon kaysa sa kanya.At iyon ang eksaktong problema.Dahil bago pa man makapagsalita si Mr. Ledesma, bahagyang tumaas ang kilay ni Jenelyn at halos hindi mahahalatang umiling.Maliit na galaw lamang ngunit malinaw ang mensahe.Huwag mo akong tawaging boss.Napalunok si Mr. Ledesma.Kitang-kita ko iyon.Parang estudyanteng nahuling nangongopya ng kanyang principal.Sandaling naglihis ang tingin nito.Tila naghahanap ng tamang sasabihin.At sa unang pagkakataon mula nang dumating siya, mukhang hindi niya alam kung ano ang gagawin.Nagulat pa nga ito nang magsalita si Mr. Montez.“Mr. Ledesma,” tawag ng matandang lalaki. Halata ang tensyon sa boses nito. “Sinong boss ang sinasabi mo?”Tahim
BradleyKung maaari lamang akong tumawa nang malakas sa mismong sandaling iyon, baka ginawa ko na.Hindi dahil nakakatawa ang sitwasyon kundi dahil sa sobrang kabalintunaan ng lahat.Narito sina Clarabelle at Mr. Montez, buong kumpiyansang ipinagmamalaki ang koneksyon nila sa Zeus Air habang minamaliit ang babaeng nakatayo sa harapan nila. Para bang isa lamang siyang ordinaryong empleyado na desperadong kumapit sa trabaho niya sa Salazar Group.Samantalang ang babaeng iyon...Ay siya mismong chairwoman ng Zeus Air.At ang mas nakakainis pa, galit pa rin siya sa akin dahil sa nangyari sa sasakyan kanina.Kung hindi lang talaga siya nagtampo dahil sa usapin tungkol sa cellphone ko, baka matagal na niyang pinatigil ang mag-amang ito. Ngunit dahil kilala ko si Jenelyn, alam kong wala siyang balak magsalita agad.Kapag ganito siya katahimik, may dalawang posibilidad lamang.Maaaring wala siyang pakialam. O kaya naman ay hinahayaan niyang ibaon ng kausap niya ang sarili nito sa mas malalim n
BradleyTahimik kong pinagmasdan si Jenelyn na nakaupo sa tabi ko sa backseat ng sasakyan.Papunta kami sa isang restaurant para sa mahalagang meeting, ngunit sa halip na isipin ko ang kontratang pag-uusapan mamaya, ang atensyon ko ay paulit-ulit na bumabalik sa kanya.Partikular sa suot niya.Nakasuot siya ng high-waisted pants na bumabagay sa kanyang katawan at isang crop top na hindi naman masasabing sobrang revealing. Gayunpaman, sapat iyon para mapansin ko ang bahagyang paglitaw ng kanyang maputing baywang sa tuwing gagalaw siya.At gaya ng inaasahan, bago pa man ako makapagbigay ng kahit anong komento ay tinaasan na niya ako ng kilay.Parang alam na alam niya ang nasa isip ko.Parang nababasa niya ako.“Ano?” tanong niya.Bahagya akong umiling.“Wala.”“Sinungaling.”Napabuntong-hininga na lang ako.Hindi na ako nagtangkang makipagtalo dahil alam kong mauuwi lang iyon sa argumentong siya rin naman ang mananalo.Habang iniisip ko kung paano ko ipapaliwanag na ayaw ko lang na masya
JenelynCurious na curious ako sa dahilan ng pagpunta ni Mr. Montez sa opisina ni Bradley.Hindi ko rin masisisi ang sarili ko kung bakit interesado ako. Una, pamilyar ang apelyido niya. Pangalawa, kasama ang larawan niya sa mga dokumentong ibinigay sa akin ni Matt. Kahit pa hindi ko agad maalala kung saan ko nakita ang mukha niya, sigurado akong hindi ako nagkakamali.Habang iniisip ko iyon ay nakita kong nakapasok na si Mr. Montez sa opisina ni Bradley.Samantala, ako naman ay nanatiling nakaupo sa mesa ko.Ilang segundo akong nakatitig sa saradong pinto ng opisina bago tuluyang kinuha ang cellphone ko.Kung may makakasagot man sa tanong ko, si Matt iyon.Agad kong hinanap ang pangalan niya at pinindot ang call button.Hindi pa man umaabot sa ikatlong ring ay sinagot na niya ang tawag.“Baby Jen!”Napapikit agad ako.“Baby Jen!” ulit niya nang mas malakas.Pagkatapos ay narinig ko ang mahina niyang pagtawa.“Ay, Jen lang pala. Baka magalit ang future husband mo.”Napailing ako habang
JenelynNaging maayos ang mga sumunod na araw.Sa katunayan, mas maayos pa kaysa sa inaasahan ko.Hindi ko akalaing talagang tutuparin ni Bradley ang sinabi niya noong gabing sinundo niya ako sa police station.Sinibak niya si Clarabelle.Hanggang ngayon ay medyo hindi pa rin ako makapaniwala.I mean, kahit paano ay kilala ito ni Lolo Ruel. Medyo malapit din sila at alam kong may koneksyon pa rin ang pamilya nito sa ilang taong malapit sa pamilya Salazar. Kung ibang tao siguro ang nasa posisyon ni Bradley, baka nagdalawang-isip pa.Pero hindi si Bradley.Kapag nakapagdesisyon na siya, mahirap na siyang baguhin.At ayon sa kanya, mas lalo lamang siyang nagalit nang makita niya ang CCTV footage mula sa bar.Hindi na niya sinabi ang lahat ng detalye sa akin, pero base sa ekspresyon niya nang mapanood iyon, alam kong mas marami siyang nakita kaysa sa mga naikwento namin sa police station.Sa huli, wala na rin naman akong pakialam.Matagal nang nakakaabala si Clarabelle sa buhay ko.Sa opis
JenelynTahimik kaming dalawa sa loob ng sasakyan habang binabagtas ni Bradley ang daan pauwi.Matagal nang naihatid sina Denise at ang iba pa. Sa katunayan, halos kalahati ng biyahe ay wala ni isa sa amin ang nagsasalita. Tanging ang mahinang ugong ng makina at ang ilaw ng mga sasakyang kasalubong namin ang nagsisilbing kasama sa katahimikan.Paminsan-minsan ay pasimple akong sumusulyap kay Bradley.Pareho pa rin ang ekspresyon niya mula nang sunduin niya ako sa police station.Seryoso.Tahimik.At iyon ang mas nakakatakot.Mas gugustuhin ko pang magalit siya nang diretsahan kaysa sa ganitong hindi ko mabasa ang iniisip niya.Sa huli ay hindi ko na kinaya ang katahimikan.“Wala si Denver?” tanong ko, naghahanap lamang ng kahit anong pwedeng pag-usapan.Hindi man lang siya lumingon. Nanatili ang mga mata niya sa kalsada.“Gusto mo pang mang-abala ng natutulog na tao?”Agad akong napakurap.Well...Mali yata ang napili kong topic.Napakagat ako sa loob ng pisngi ko.Sabi ko nga sa saril
Bradley“Anyway, Lo. Hindi mo naman siguro ako pinapunta rito dahil kay Jenelyn, right?” tanong ko matapos ang ilang sandaling katahimikan. Kanina pa namin pinag-uusapan si Jen, ngunit pakiramdam ko ay hindi iyon ang tunay na dahilan kung bakit niya ako pinauwi agad sa mansyon.Napansin kong huminga
Bradley“Charles, is that—”Hindi ko naituloy ang sasabihin ko nang maramdaman kong nag-vibrate ang cellphone sa inner pocket ng suot kong coat. Agad kong kinuha iyon at tinignan ng walang pag-aatubili.Sa totoo lang, inaasahan kong si Jenelyn ang makikita kong tumatawag. Hindi ko alam kung bakit, n
Bradley“Sir, everything’s ready.”Nag-angat ako ng tingin mula sa dokumentong nasa harapan ko at tumingin kay Charles. Tahimik siyang nakatayo sa kabilang bahagi ng mesa habang hawak ang tablet na naglalaman ng schedule ko para sa buong araw. Tumango ako bilang tugon bago isinara ang folder na bina
JenelynNai-schedule ang operasyon ng Daddy ni Marie limang araw matapos kaming dumalaw sa ospital. Dahil natapat iyon sa araw ng pasok, agad ko nang sinabi sa kanila na pupunta ako pagkatapos ng klase. Half-day lang naman ang schedule ko kaya walang magiging problema. Nang marinig iyon ni Denise ay







