Chapter 2

Jenelyn

“Ay napakaganda mo, apo…” Lumapad ang pagkakangiti ko dahil sa sinabi ni Lolo Ruel. 

Yes. Lumuwas na ako, sinundo ng driver ng mga Salazar sa terminal ng bus sa Cubao at nandito na nga ako sa mansyon nila sa Wack Wack.

“Naku, maliit na bagay ho. Kayo naman masyadong honest…” Bahagya ko pang hinampas ang kanyang braso at tumawa kami ng malakas. 

Napansin ko ang tingin na binibigay sa akin ng iba pang kaharap namin. Ayaw kong pansinin dahil obvious naman na hindi nila ako gusto. 

“Siya nga pala apo,” sabi ng matanda kaya seryoso na akong humarap sa kanya. “Siya si Alfonso, ang aking anak.”

Tinuro ni Lolo Ruel ang may edad ng lalaki bago sinunod ang may edad na babae na nasa tabi nito. “Siya naman si Mildred ang aking manugang.”

“Kamusta po,” magalang kong sabi kahit na ayaw kong gawin. Paano ba naman, ni hindi manlang ngumiti ang mga ito.

“Ang katabi naman niya ay si Calvin, pangatlo sa apat na magkakapatid. At ang nasa kaliwa niya ay si Christine na anak ni Mando, ang driver na nagsundo sayo.” Napansin ko ang bahagyang pagyuko ng babae, siguro ay dahil nahihiya siya.

“Malapit siya kay Mildred dahil sabik sa anak na babae at alam mo naman na puro lalaki nga ang aking mga apo,” patuloy pa ng matanda.

Gusto ko sanang pigilan si Lolo Ruel sa mga salita niya dahil kahit papaano ay naiintindihan ko naman ang hiyang dulot non kay Christine. Kaya lang, bakit kasi nandito siya at nakikiupo sa amin?

Hindi ako matapobre, pero kung anak si Christine ni Mando na driver, ano nga ang ginagawa niya dito?

Ah! Bahala na nga sila, hindi ko naman bahay ito.

“Dad, bakit naman ganon ang pakilala nyo kay Christine?” tanong ni Mildred. Mahina lang ang boses niya pero ramdam ko na hindi niya talaga gusto ang ginawa ng matanda.

“Eh paano ko ba dapat siyang ipakilala?” tanong ni Lolo Ruel. “Mali ba ako?”

“Okay lang po, Mommy. Naiintindihan ko po si Lolo,” sabi ni Christine, mababa ang tinig. Hindi ko alam kung totoo ba sa kanya ang sinabi, pero as of the moment ay wala pa naman akong nakita na kahit na anong emosyon sa mukha niya maliban sa hiya.

“Dad, alam mo naman na sa atin na lumaki itong si Christine.” Si Tito Alfonso na ang sumagot.

“Yun na nga,” tugon ni Lolo. “Paulit-ulit kong pinapaalala dahil baka makalimutan niya. Nakita mo naman, Mommy na ang tawag sa asawa mo at Lolo sa akin. Hindi na nga siya nauutusan dito sa bahay at higit sa lahat, anong ginagawa niya dito sa usapang pampamilya?”

Halata ang galit sa tinig ni Lolo Ruel at ewan ko lang ha, bakit hindi pa tumayo si Christine para umalis. Wala ba siyang pakiramdam?

“P-Pasensya na po, S-Sir Ruel.”

“Nakita mo, hindi na sanay tumawag ng Sir. Nauutal na!” tugon ng matanda na nakatingin kay Tito Alfonso.

“Dad, nasa harapan kayo ng bisita. Baka mamaya ay isipin niya na matapobre tayo,” singit ni Tita Mildred. Pansin ko na parang pinipilit lang niya ang sinabi kaya nagsalitan ang tingin ko sa kanila ni Christine.

“Apo, wag mo na lang pansinin itong Lolo mo na ito. Minsan lang talaga ay kailangan natin paalalahanan ang mga taong parang nakakalimot na,” sabi ni Lolo Ruel ng bumaling sa akin.

Ngumiti ako bago tumugon. “Wala po kayong dapat alalahanin, naiintindihan ko.”

“Lo, ang mabuti pa ay pagpahingahin nyo muna si Jenelyn. Galing siya sa mahabang byahe sigurado akong pagod pa siya.” Napabaling ang tingin namin sa nagsalitang si Calvin na seryoso pa rin ang mukha.

“Oo nga pala. Pasensya ka na apo at matanda na ako,” aligagang sabi ni Lolo Ruel. “Christine, nandyan ka na rin lang. Samahan mo sa kanyang silid ang Ma'am Jenelyn mo.”

Malinaw sa salita ng matanda na pinapaalam niya hindi lang sa akin kung hindi maging kay Christine na bisita ako at kailangang ituring na amo.

“O-Opo,” tugon ni Christine sabay tayo.

“No need, Lo. Ako na ang maghahatid kay Jenelyn,” awat ni Calvin na tumingin na sa akin.

“Lolo Ruel, magpapahinga lang po muna ako.” Ngumiti pa ako sa matanda pagkasabi ko non. Mas gusto ko rin yon kaysa ang makisali sa usapang sa palagay ko ay wala naman akong kinalaman.

Masakit ang buong katawan ko dahil ang sarili kong Lolo na nagsabing mahal na mahal ako ay pinag-bus ba naman ako.

Hindi lang basta bus, ordinary!

Ang sakit ng buong katawan ko, parang sa bawat kaldag ng bus ay naaalog din ang kaluluwa ko at pansamantalang humuhiwalay sa katawan ko.

Nakakaloka, extension yata ng buwan ang Quezon sa dami ng butas at lubak!

“Ay sige lang apo,” tugon niya kaya dinampot ko na ang duffel bag ko at sumunod kay Calvin papunta sa hagdanan.

Hindi ko na tinapunan ng tingin ang mga naiwan dahil natutok na ang atensyon ko kay Calvin.

Isa siya sa apat na magkakapatid na Salazar na pagpipilian ko bilang asawa. Mukhang masungit, baka mahawa ako at kumulubot agad ang noo ko.

“Dito ang magiging silid mo,” sabi ni Calvin ng tumigil kami sa tapat ng isang nakasaradong pintuan. Binuksan niya iyon at inumang ang kamay na tila ba sinasabing pwede ba akong pumasok. “Yan lang ang dala mo?”

Sinundan ko ang tingin niya sa duffel bag ba hawak ko.

“Mmm..” simpleng tugon ko na may kasamang tango.

“Look, pwede mo na akong ibawas sa pagpipilian mo para hindi ka mahirapan. I am not into a serious relationship at nag-aalala ako na baka masaktan ka lang. Galing ka ng probinsya, hindi ka pa sanay dito sa lungsod kaya mas mabuti na mag-enjoy ka lang muna at mag-aral ng mabuti.”

Ang haba ng sinabi eh.

“Mmm…” tugon ko na lang ulit habang nililibot ang tingin sa paligid. Narinig ko ang lahat ng sinabi niya at naintindihan ko ang punto niya. Kaya lang, hindi ako makapaniwala sa nakikita ko ngayon.

Napapaisip ako kung natural na design ba ng silid ang nakikita ko o inisip lang nila na dahil babae ako ay magugustuhan ko ang pink?

Nakakaloka! Pink lahat!

Anong akala nila sa akin, seven years old!!