Chapter 5 — The Man With No Name

Isang oras na biyahe mula sa maliit na paliparan ng probinsya papuntang San Isidro, at marami pa ring pagkakataon si Mara para pag-isipan ulit ang lahat ng ginagawa nila. Pero sa halip, ang naisip lamang niya ay ang wallet ni Adrian, nakabukas pa rin sa kandungan niya.

"Sandali," sabi niya, hinawakan ang isa sa mga cards. "Tignan natin ito nang mabuti."

Sinuri niya ang bawat isa sa liwanag ng ilaw sa loob ng jeep. Walang pangalan sa mga ito, tulad ng sinabi ni Adrian, pero may mga numero — sequence ng numero at titik na parang code — at sa isa sa mga card, isang maliit na logo na hindi niya nakilala: isang simpleng disenyo ng tatlong interlocking na linya, elegante at minimalist.

"Ano kaya ito?" tanong ni Mara, ipinakita ang logo kay Adrian.

Tumingin siya rito nang matagal, at sa loob ng saglit, may kumislap sa mga mata niya — parang halos naaalala niya. Pagkatapos, kasing bilis, nawala ito.

"Wala akong maalala," sabi niya, may bahagyang pagkabigo sa boses.

"Baka corporate card ito," sabi ni Mara, iniisip nang malakas. "Baka empleyado ka ng isang kumpanya. O baka may-ari ka ng isang negosyo. Ang mahal ng relo mo, Adrian. At ang amerikana mo — hindi ko naman eksperto sa fashion, pero alam kong hindi ito basta-basta lang binili sa mall."

Tumingin si Adrian sa kanyang sariling relo, na parang unang beses lang niyang napansin ito. "Sa tingin mo, mayaman ako?"

"Sa tingin ko, negosyante ka," sabi ni Mara, iniisip ang mga posibilidad. "Baka mula sa ibang bansa, dahil hindi ka masyadong maalam sa Tagalog. Baka nag-negosyo ka rito nung nangyari ang aksidente — kung meron mang aksidente."

"Kailangan kong pumunta sa ospital," sabi ni Adrian bigla, may pagkakalito sa boses niya. "Bakit ko iyon naisip biglang-bigla?"

Napalingon sa kanya si Mara. "May naaalala ka ba?"

Umiling siya, nagulat pa rin sa sarili. "Hindi tiyak. Pero parang… may bahagyang alaala. Puting kwarto. Ingay ng makina. Isang boses na nagsasabing—" Huminto siya, hinawakan ang kanyang ulo. "Wala na. Nawala na naman."

"Sige lang," sabi ni Mara, at hindi niya alam kung saan nanggaling ang lambing sa boses niya, para sa isang taong kararaan lang niyang nakilala. "Baka may fragments talaga. Mas maganda iyon kaysa wala."

Habang tumatakbo ang jeep sa daang liko-liko papunta sa bayan, dumaan sila sa mga bukid, mga karinderyang bukas pa kahit gabi na, mga batang naglalaro sa kalsada sa ilaw ng mga lampara ng kalye. Napansin ni Mara na si Adrian ay nakatingin sa lahat ng ito nang may kakaibang interes — hindi tulad ng isang turista, kundi tulad ng isang taong hindi niya alam kung kailan niya huling nakita ang ganito.

"Anong itsura ng probinsya mo?" tanong niya bigla.

"Simple," sabi ni Mara, ngumiti nang bahagya. "Walang traffic tulad ng Maynila. Lahat halos magkakakilala. Kailangan mong maging maingat sa mga sinasabi mo dahil aabot ito sa buong bayan bago pa sumapit ang umaga."

"Parang mahirap para sa akin," sabi ni Adrian, may bahagyang katatawanan.

"Bakit?"

"Kasi wala akong maikukuwento tungkol sa sarili ko."

Napatawa si Mara sa katotohanan ng punchline niya, kahit lubhang malungkot ang ibig sabihin nito. "Well, may kuwento ka na ngayon. Nakilala mo ako sa airport at agad kang umibig."

"Iyon ba ang kuwento natin?"

"Iyon ang kailangan nating sabihin sa lahat," sabi ni Mara, seryoso na ngayon. "Ang totoong kuwento — na ikaw ay biglang lumitaw sa buhay ko na wala man lang alaala ng sarili mo — mangangailangan ng mas mahabang paliwanag kaysa may oras tayo bago tayo makarating sa bahay ko."

Tumango si Adrian, tumahimik saglit, at pagkatapos, may bahagyang pagkabalisa sa boses niya, tinanong niya, "Mara — bago pa tayo dumating, gusto kitang tanungin ng isang bagay."

"Ano iyon?"

"Kung sakaling maalala ko ang sarili ko," sabi niya, "at kung sakaling — hindi maganda ang taong maalala ko — magbabago ba ang tingin mo sa akin?"

Naramdaman ni Mara ang bigat ng tanong niya, ang totoong takot sa likod nito. Iniisip niya kung paano niya sasagutin ito nang tapat, nang hindi rin nangangako ng imposible.

"Hindi ko alam," sabi niya sa wakas, dahil iyon lang ang totoo. "Pero alam ko ito — ang taong nakaupo sa tabi ko ngayon, ang taong sumang-ayon na tulungan ako kahit alam niyang kakaiba at mapanganib ang buong ideya ko, ay isang mabuting tao. Kahit anuman ang alaala mong bumalik, hindi mabubura iyan."

Tumingin sa kanya si Adrian nang matagal, at sa liwanag ng buwan na dumadaloy sa bintana ng jeep, nakita ni Mara ang isang bagay sa mukha niya na hindi niya pa nakikita mula nang magkakilala sila — hindi na pagkalito, hindi na takot, kundi isang bagay na malapit sa pasasalamat.

"Salamat," sabi niya lang, at doon na nagtapos ang usapan, dahil dumating na sila sa unang liko papunta sa bahay ng pamilya Villanueva.