Kabanata 2

Panay ang tulo ng luha ko. Hindi ako makapaniwala na umasa lang ako at hindi pala ako minahal ni Eliseo. Akala ko, nahulog na siya sa akin.

Bakit niya ba ako inaalagaan kapag may sakit ako? I know I'm a bit mean and a bit bratty, pero malaki ang pasensya niya sa akin. He never gets mad at me!

“Pagsisisihan mo ito, Eliseo!” umiiyak kong sabi sa kanya.

I already signed the divorce papers. Pero para ring dinudurog ang puso ko. I've learned to trust him and to depend on him. I've learned to love him despite knowing it was just a contract.

He laughed at me.

“I won't regret this, Kiara. This is what I want,” nakangisi niyang sabi.

Kinuha niya ang cellphone niya nang may tumawag doon.

“Hi,” he answered huskily.

Humikbi ako nang makita kong ngumiti siya sa kausap niya.

“I'm coming. May inasikaso lang ako. Just wait for me,” he said, sounding affectionate toward whoever he was talking to.

May dumaang sakit sa puso ko nang marinig kung gaano kalambing ang boses niya. 

May sinabi ang kausap niya sa kabilang linya kaya napangiti siya. I saw him sexily run his tongue over his lips.

Nang ibaba niya ang tawag, naging mariin ang tingin niya sa akin.

“Ikaw na ang bahala kung kukunin mo ang mga gamit mo o ipapatapon ko. I want them out before Natasha comes here,” seryoso niyang sabi. Wala na iyong kaninang mga ngisi niya.

“Oh, so Natasha ang pangalan ng nagugustuhan mo?” I said sarcastically. Hindi ko matanggap na may nagugustuhan siya.

He massaged his temple. His jaw clenched.

“Wala akong oras sa'yo, Kiara. You already signed the divorce paper. Now be a good girl and leave. I want some peace.”

Buntis ako pero ito ang ibubungad niya sa akin?

Tumungo ako at saka sunod-sunod na pinakawalan ang mga hikbi.

“You will regret this, Eliseo,” umiiyak kong sabi. “I will make sure you regret doing this to me!”

Ang hirap umalis pero pinilit ko ang sarili ko. Pumasok ako sa kwarto namin at saka nag-impake ng iilang gamit ko.

Nang masigurado kong nakuha ko ang lahat ng importanteng bagay sa akin ay saka ko nilisan ang bahay.

Masaya ako nang bumabalik ako kanina galing sa hospital, umiiyak naman ako nang umalis ako.

Gusto akong ihatid ng driver ni Eliseo nang makita niyang may dala akong dalawang maleta pero hindi na ako pumayag. Nag-taxi ako pauwi sa bahay namin.

The taxi was filled with my sobs. Hindi ko magawang tumahan. Iyong araw na dapat masaya ako kasi magkakaanak na kami, siya rin ang araw na pinapirma niya ako ng divorce.

He was so cruel. I will make sure he regrets this! I will never forgive him for doing this to me!

Nang dumating ang taxi sa tapat ng bahay namin, mabilis akong lumabas ng kotse. Gulat ang guard nang makita niya akong umiiyak na pumapasok.

“Pakikuha ang maleta ko sa taxi,” utos ko bago tumuloy sa loob.

Derederetso ang lakad ko papasok. Kasabay noon ang pagtulo ng luha ko. Pagpasok ko, natigilan ang mga tao sa living area namin nang marinig nila ang mga hikbi ko.

Nakilala ko si Mama at Tita na nag-uusap. Nanlalabo ang mata ko pero nakita ko ang pagkagulat nila nang makita ako.

“Kiara!” gulat na tawag ni Mama sa akin.

Hindi ko sila pinagtuunan ng pansin. I was too tired and too hurt to even spare them any attention. Agad akong pumanhik sa taas.

“Kiara, hija. Anong nangyari?” si Tita.

Sunod-sunod lang ang hikbi ko. Rinig ko sa likod ko na nakasunod na sa sila sa akin.

Nang dumating ako sa landing sa taas, mabilis akong naglakad papunta sa kwarto ko. Gusto kong magkulong pero naabutan ako nina Mama. Hindi ko nagawang isara ang pintuan ko.

“Sinong kasama mo? Bakit ka umiiyak?” Sunod-sunod na tanong ni Mama. Rinig sa boses niya ang pagkabahala.

Umupo ako sa kama ko at saka mariing sinapo ang mukha ko.

“Mama, hihiwalayan ako ni Eliseo,” garalgal kong sabi.

Nagsinghapan si Mama at Tita.

“Ano?” gulantang na sabi ni Mama. “Bakit niya gagawin iyon?”

Umiling ako, hindi matanggap ang mga nangyayari.

“H-Hindi maganda ang pakiramdam ko kaninang umaga. Nagpapasama ako sa kanya sa hospital pero ang sabi niya may meeting siya.” Tumigil ako at saka malalim na huminga. “Pero may natanggap akong text nang pauwi ako galing sa hospital. May sinundo siyang babae sa airport. Pagdating ko sa bahay, pinapirma niya ako ng divorce namin. Hihiwalayan niya ako, Mama!”

“Ano, Kiara?” hindi makapaniwalang sabi ni Tita. “Sa una pa lang, hindi na maganda ang tingin ko sa lalaking iyan, Amora!” baling ni Tita kay Mama.

“I will not forgive him for doing this to me!” galit kong sabi.

Suminghap si Mama.

“Baka pwede n'yo pang pag-usapan iyan, Kiara.”

“Amora! Hiniwalayan niya si Kiara para sa isang babae! You still want her to fix this?” 

“Malaki ang tulong niya sa Papa mo. Kung nag-aaway kayo, baka itigil niya ang pagsuporta sa atin,” mariing sabi ni Mama.

Sunod-sunod akong umiling.

“Akala mo ba, Mama, na basta-basta na lang akong umalis? Pinaalis niya ako! He wants me out of his damn house!”

“I will talk to him. Baka matauhan siya.” Mama sounded so desperate. Mas lalo akong namumuhi kay Eliseo dahil doon.

“I don’t want you to fix this!” sigaw ko. “I don’t want you to look desperate to him!”

Sandaling natigilan si Mama sa gagawin niya. Nasa kamay na niya ang cellphone para tawagan si Eliseo.

“At ano, Kiara? Mawalan tayo ng suporta sa kanya?” sigaw rin ni Mama.

Itinuloy niya ang tawag. Iritadong tinignan siya ni Tita bago niya ako nilapitan at saka niyakap. Humagulgol ako kay Tita.

“He didn’t love me, Tita. Pinaglalaruan niya lang pala ako sa nakaraang taon. I thought he loved me,” bigong-bigong sabi ko.

I don’t know what got into Mama. Nilagay niya sa loudspeaker ang tawag nang sagutin siya ni Eliseo. Akala niya siguro rerespetihin siya ni Eliseo. 

“Hijo, kumusta ka na?” marahang tanong ni Mama.

I heard him sigh. “Mabuti po, Tita.”

Natigilan si Mama nang marinig niyang Tita ang itinawag ni Eliseo sa kanya at hindi na Mama.

“Umuwi ngayon si Kiara sa bahay. May problema ba kayo?” tanong niya.

May narinig kaming tumawa na babae sa linya ni Eliseo.

“Baby, ikaw na ang maligo. Tapos na ako,” malambing na sabi ng babae.

Narinig ko ang mababang tawa ni Eliseo bago nagsalita. 

“I divorced your daughter, Mrs. Cervantes.”

And the call ended there. Mas nadagdagan pa ang bigat ng pakiramdam ko.