LOGIN“Beautiful, Kiara! Just like that! Give me that fierce gaze!”
Ang sunod-sunod na tunog ng shutter ng camera at ang nakasisilaw na flash ng mga ilaw ang pumuno sa buong studio rito sa Paris. I tilted my chin up, giving the French photographer a cold, sophisticated stare that had become my trademark across the fashion capitals of the world.
I was wearing a stunning, emerald green silk gown from a top luxury designer that hugged my curves perfectly, paired with diamonds that caught the light with every small movement I made.
It's been five years. Five long years have passed since I left the Philippines with nothing but a broken heart and a secret inside my womb.
Ni hindi na nalaman ni Elesio na buntis ako. Pagkarinig ko sa boses ng babae niya, I immediately know I will left the country.
At sinong mag-aakala na magiging sikat at high paid akong model with my disposition when I left the Philippines?
I was very pregnant and heart broken. I could imagine living a simple and private life, hiding from Eliseo but I just did the opposite.
Ang mukhang ko ay makikita sa mga naglalakihang billboard sa New York, Milan, at Tokyo, at sa cover ng mga prestihiyosong fashion magazines sa buong mundo.
Nang iwan ako ni Eliseo, I was too betrayed and too shattered. But I refused to let him destroy me. Paano ko siya pagsisissihin sa ginawa niya sa akin kung makikita niyang lugmok ako sa lungkot at hindi maka move on sa kanya?
That's why I left the country. I worked hard. I practiced my walks, built my brand from scratch, and endured sleepless nights in a foreign land until the name Kiara Cervantes became synonymous with global elegance and luxury.
“And... we’re done! Magnifique, Kiara! Perfect shot!” malakas na anunsyo ng photographer.
Agad na lumapit sa akin ang glam team ko para asikasuhin ako. My international manager, Peter, walked toward me holding a clipboard and a massive bouquet of red roses.
“Grabe ka talaga, girl! Worldwide ang ganda mo ngayon, umaapaw ang endorsement!” natutuwang sabi ni Peter sabay abot sa akin ng bouquet. “Anyway, galing ulit kay Billionaire Lorenzo galing Italy. Pang-limang bouquet na niya ito ngayong linggo. May kasama pang expensive necklace sa loob ng box.”
I rolled my eyes and let out a sigh. “Ibalik mo iyan, Peter. I don’t accept jewelry from them.”
“Sabi ko nga. Eh paano naman itong galing sa French hotel mogul? Susi ng isang penthouse malapit sa Eiffel Tower, pinapabigay niya.”
Umismid ako. “I can buy my own property. Isoli mo rin.”
That is what my life looks like every day. Because of my global success, hindi na nabibilang ang mga mayayaman, sikat, at makapangyarihang dayuhan na nagtatangkang makuha ang atensyon ko. Desperado silang lahat na pasayahin ako, nag-uunahan sa pagpapadala ng mga mamahaling regalo…designer bags, limited edition na sapatos, hanggang sa mga luhang hindi ko naman kailangan.
But because of my experience with Elesio, my heart remained cold and untouchable. For five years, no man has ever gotten close to me. Ginamit ko na ang lahat ng luha ko noon kay Eliseo, at isinumpa ko sa sarili ko na hinding-hindi na muli ako magpapaloko sa kahit na sino. Especially that vile man Eliseo De Alba.
Nang matapos akong magpalit ng simpleng white button-down shirt at tailored trousers, nagmamadali akong lumabas ng studio. I didn't care about the after-party or the elite suitors waiting outside. I just wanted to go home to my son.
The drive back to my luxury apartment was quiet. Pagkapasok ko pa lang sa pinto ng unit ko, agad kong naramdaman ang kapayapaan na matagal kong hinangad malayo sa Pilipinas. I kicked off my heels and dropped my designer bag on the couch.
“Mommy!”
Isang masiglang tinig ang bumasag sa katahimikan ng gabi. Agad na sumilay ang totoong ngiti sa aking mga labi.
My four years old son ran to me. Agad ko siyang sinalubong at binuhat. I closed my eyes as I smelled his familiar scent.
“Hey, my little prince. Did you miss Mommy?” malambing kong tanong at saka siya hinahalikan ang kanyang pisngi.
“Yes, Mommy! I watched your runway show on TV earlier. You look so pretty!” he giggled, wrapping his small arms around my neck.
Nang ibaba ko siya, nagtagal ang titig ko sa anak ko. I love my son with all my life. It's just that he looked so much like Eliseo.
The man I hated the most. My enemy!
It's just ironic how I love this little one and hate someone he looks like.
He was four years old now. And as he grew older, his features became even more sharper…mas lalo pa niyang nagiging kumukuha.
He inherited his father's thick, dark brows and those piercing, almond-shaped eyes that could effortlessly command a room. Maging ang hugis ng kanyang ilong at ang paraan ng pagkurba ng kanyang labi kapag ngumingiti…lahat nakuha niya kay Eliseo. It was a cruel play of fate.
Kung sana ako ang naging kamukha ng anak ko.
“Have you eaten your dinner, Kian?” I asked softly.
He nodded dynamically, his eyes shining with pure innocence. “Yes, Mommy. Nanny helped me.”
I smiled and caressed his hair.
“Mommy will just take a bath, okay? I will go to your room after.”
Tumango siya at saka tumakbo sa living area. Ipinagpatuloy niya ang ginagawa niya kanina.
Pagod din akong tumuloy sa kwarto ko. Nagugutom ako pero wala akong gana kaya tumuloy na ako sa bathroom para maligo.
I took my time. The warm water calmed my stiff and tired body. Halos wala na akong pahinga ngayon araw sa sunod-sunod kong schedule.
Minsan, gusto ko nalang tumigil ang mundo at bigyan ako ng ilang araw para magpahinga.
But who am I kidding.
Isa ako sa mga sikat na modelo. I won't get enough rest because I will always have endorsements and other offers. And if I want to remain on top, I shouldn't be lazy.
Magaan ang pakiramdam ko ng lumabas ako ng bathroom. Pero bumungad din sa akin ang nagri-ring kong cellphone.
Nanliit ang mata ko dahil akala ko, ang manager ko ang tumawag. Kakauwi ko lang!
Pero nang makita kong si mama lang pala, sinagot ko.
“Mama, napatawag ka?”
“Kiara, you have to go back to the Philippines.”
There's no way in hell I would go back to the Philippines!
…
“What is this man doing here?” tanong ko sa iritadong boses.Naabutan ako ni Mama at narinig niya ang tanong ko.“Kiara, he's helping us,” ani Mama. Hindi na siya nagagalit ngayon na nandito kami sa presensya ni Eliseo.Sarkastiko akong tumawa.“Help? For what? After everything he’s done, tinatanggap n’yo pa rin ang tulong niya?” Hindi nakatakas sa boses ko ang tono ng pagkabigo at pagkadismaya.I saw Eliseo smirk for a second before he turned cold and serious.“Watch your mouth, Kiara. Eliseo is helping us with the threat. You should be thankful to him,” ani Papa. “Set aside your past.”I groaned in annoyance.“Ano bang tulong niya?” Tumaas ang isang kilay ko. “Pera? I have money, Papa. We don't need this asshole who thinks…”“That's enough!” Umalingawngaw ang boses ni Papa. “Sit down and let's have dinner in peace.”Tahimik na umupo si Mama sa right side ni Papa. Eliseo sat on the left. Sa kabisera si Papa.Natagalan ako mag-isip kung saan ako uupo. I wanted to sit at the far end of
“Kian, anak... wake up,” nanlalambing kong gising sa anak ko. Sa sobrang pagkabalisa ko kagabi, hindi ko nasabi sa kanya na aalis kami ngayon. By the time I left my room, he was already sleeping.My baby stirred slightly, annoyed because I'm waking him up. I pursed my lips and kissed him on the cheek.“Kian, wake up,” marahan kong sabi. Marahan kong hinaplos ang mukha niya.Unti-unti siyang dumilat at saka tumingin sa akin gamit ang namumungay niyang mga mata.“Mommy?”Agad akong ngumiti sa kanya.“Wake up now. We have a flight today.”Kita ko ang pagkislap ng excitement sa mata niya.There were times when I brought him with me during work. Kapag magtatagal ako sa isang bansa, sinasama ko siya. Hindi ako makapag-concentrate kung matagal akong mawawala at maiiwan siya.“Kasama ako, Mommy?” excited niyang sabi.Tumawa ako. “We are going to visit your lola in the Philippines. Go on. Take a bath. We'll be late for our flight.”Mas lalo pa siyang natuwa dahil doon. Agad siyang tumayo para
Bahagya akong tumawa.“Mama, you know I will never go back to the Philippines. Ano pa bang babalikan ko diyan?” I said in a tone like the place disgusted me.“Kiara, kailangan mong umuwi,” rinig kong nanginig ang boses ni Mama mula sa kabilang linya.Kumunot ang noo ko habang pinatutuyo ng tuwalya ang buhok ko. “Mama, stop this! Why are you even bothering? Alam mo namang imposible ang hinihingi mo. Nandito sa Europe ang buhay ko, ang trabaho ko, at si Kian.”Suminghap si Mama.“Makinig ka muna, Kiara. Nanganganib ang buhay natin! May nagbabanta sa papa mo, sa pamilya natin,” halos paiyak na saad niya. “May mga kahina-hinalang lalaki na laging umaaligid sa bahay natin noong nakaraang linggo. At kanina lang, may nag-iwan ng sulat sa labas ng gate. Direkta kang pinagbabantaan. Dahil sikat na sikat ka na, ikaw ang ginagawa nilang target para takutin ang papa mo!”Napatigil ako sa pagpupunas ng buhok. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Pero ayaw kong bumalik sa Pilipinas. There's just no way
“Beautiful, Kiara! Just like that! Give me that fierce gaze!”Ang sunod-sunod na tunog ng shutter ng camera at ang nakasisilaw na flash ng mga ilaw ang pumuno sa buong studio rito sa Paris. I tilted my chin up, giving the French photographer a cold, sophisticated stare that had become my trademark across the fashion capitals of the world. I was wearing a stunning, emerald green silk gown from a top luxury designer that hugged my curves perfectly, paired with diamonds that caught the light with every small movement I made.It's been five years. Five long years have passed since I left the Philippines with nothing but a broken heart and a secret inside my womb.Ni hindi na nalaman ni Elesio na buntis ako. Pagkarinig ko sa boses ng babae niya, I immediately know I will left the country.At sinong mag-aakala na magiging sikat at high paid akong model with my disposition when I left the Philippines?I was very pregnant and heart broken. I could imagine living a simple and private life, hi
Panay ang tulo ng luha ko. Hindi ako makapaniwala na umasa lang ako at hindi pala ako minahal ni Eliseo. Akala ko, nahulog na siya sa akin.Bakit niya ba ako inaalagaan kapag may sakit ako? I know I'm a bit mean and a bit bratty, pero malaki ang pasensya niya sa akin. He never gets mad at me!“Pagsisisihan mo ito, Eliseo!” umiiyak kong sabi sa kanya.I already signed the divorce papers. Pero para ring dinudurog ang puso ko. I've learned to trust him and to depend on him. I've learned to love him despite knowing it was just a contract.He laughed at me.“I won't regret this, Kiara. This is what I want,” nakangisi niyang sabi.Kinuha niya ang cellphone niya nang may tumawag doon.“Hi,” he answered huskily.Humikbi ako nang makita kong ngumiti siya sa kausap niya.“I'm coming. May inasikaso lang ako. Just wait for me,” he said, sounding affectionate toward whoever he was talking to.May dumaang sakit sa puso ko nang marinig kung gaano kalambing ang boses niya. May sinabi ang kausap niya
Kiara Cervantes “Congratulations, Mrs. De Alba. You're seven weeks pregnant,” nakangiting sabi ng doctor sa akin. My hand immediately flew to my lips, nanlaki ang mata ko sa doctor. Kaya pala palagi akong nahihilo nitong mga nakaraang araw dahil buntis na ako?Napahawak ako sa tiyan kong flat pa. Hindi ako gaanong makapaniwala na buntis ako. Hindi ito kasali sa plano. Hindi naman sa hindi ako handa, it's my husband. Matapos ang lahat ng test na ginawa, pinayuhan ako ng doctor sa mga dapat kong gawin. Matapos niyang magreseta ng gamot ay umuwi na ako. I was feeling better than when I was going to the hospital. Akala ko ay may sakit ako. I've been married to Eliseo De Alba for two years now. It's a contract marriage. Tinulungan niya sa campaign ang papa ko para sa election. In exchange, I would be his wife until he found the woman he would marry. Kailangan niyang makasal para makuha ang ibang mana niya sa lolo niya pero wala pa siyang gustong pakasalan. So we entered into a







