LOGIN“Beautiful, Kiara! Just like that! Give me that fierce gaze!”
Ang sunod-sunod na tunog ng shutter ng camera at ang nakasisilaw na flash ng mga ilaw ang pumuno sa buong studio rito sa Paris. I tilted my chin up, giving the French photographer a cold, sophisticated stare that had become my trademark across the fashion capitals of the world.
I was wearing a stunning, emerald green silk gown from a top luxury designer that hugged my curves perfectly, paired with diamonds that caught the light with every small movement I made.
It's been five years. Five long years have passed since I left the Philippines with nothing but a broken heart and a secret inside my womb.
Ni hindi na nalaman ni Elesio na buntis ako. Pagkarinig ko sa boses ng babae niya, I immediately know I will left the country.
At sinong mag-aakala na magiging sikat at high paid akong model with my disposition when I left the Philippines?
I was very pregnant and heart broken. I could imagine living a simple and private life, hiding from Eliseo but I just did the opposite.
Ang mukhang ko ay makikita sa mga naglalakihang billboard sa New York, Milan, at Tokyo, at sa cover ng mga prestihiyosong fashion magazines sa buong mundo.
Nang iwan ako ni Eliseo, I was too betrayed and too shattered. But I refused to let him destroy me. Paano ko siya pagsisissihin sa ginawa niya sa akin kung makikita niyang lugmok ako sa lungkot at hindi maka move on sa kanya?
That's why I left the country. I worked hard. I practiced my walks, built my brand from scratch, and endured sleepless nights in a foreign land until the name Kiara Cervantes became synonymous with global elegance and luxury.
“And... we’re done! Magnifique, Kiara! Perfect shot!” malakas na anunsyo ng photographer.
Agad na lumapit sa akin ang glam team ko para asikasuhin ako. My international manager, Peter, walked toward me holding a clipboard and a massive bouquet of red roses.
“Grabe ka talaga, girl! Worldwide ang ganda mo ngayon, umaapaw ang endorsement!” natutuwang sabi ni Peter sabay abot sa akin ng bouquet. “Anyway, galing ulit kay Billionaire Lorenzo galing Italy. Pang-limang bouquet na niya ito ngayong linggo. May kasama pang expensive necklace sa loob ng box.”
I rolled my eyes and let out a sigh. “Ibalik mo iyan, Peter. I don’t accept jewelry from them.”
“Sabi ko nga. Eh paano naman itong galing sa French hotel mogul? Susi ng isang penthouse malapit sa Eiffel Tower, pinapabigay niya.”
Umismid ako. “I can buy my own property. Isoli mo rin.”
That is what my life looks like every day. Because of my global success, hindi na nabibilang ang mga mayayaman, sikat, at makapangyarihang dayuhan na nagtatangkang makuha ang atensyon ko. Desperado silang lahat na pasayahin ako, nag-uunahan sa pagpapadala ng mga mamahaling regalo…designer bags, limited edition na sapatos, hanggang sa mga luhang hindi ko naman kailangan.
But because of my experience with Elesio, my heart remained cold and untouchable. For five years, no man has ever gotten close to me. Ginamit ko na ang lahat ng luha ko noon kay Eliseo, at isinumpa ko sa sarili ko na hinding-hindi na muli ako magpapaloko sa kahit na sino. Especially that vile man Eliseo De Alba.
Nang matapos akong magpalit ng simpleng white button-down shirt at tailored trousers, nagmamadali akong lumabas ng studio. I didn't care about the after-party or the elite suitors waiting outside. I just wanted to go home to my son.
The drive back to my luxury apartment was quiet. Pagkapasok ko pa lang sa pinto ng unit ko, agad kong naramdaman ang kapayapaan na matagal kong hinangad malayo sa Pilipinas. I kicked off my heels and dropped my designer bag on the couch.
“Mommy!”
Isang masiglang tinig ang bumasag sa katahimikan ng gabi. Agad na sumilay ang totoong ngiti sa aking mga labi.
My four years old son ran to me. Agad ko siyang sinalubong at binuhat. I closed my eyes as I smelled his familiar scent.
“Hey, my little prince. Did you miss Mommy?” malambing kong tanong at saka siya hinahalikan ang kanyang pisngi.
“Yes, Mommy! I watched your runway show on TV earlier. You look so pretty!” he giggled, wrapping his small arms around my neck.
Nang ibaba ko siya, nagtagal ang titig ko sa anak ko. I love my son with all my life. It's just that he looked so much like Eliseo.
The man I hated the most. My enemy!
It's just ironic how I love this little one and hate someone he looks like.
He was four years old now. And as he grew older, his features became even more sharper…mas lalo pa niyang nagiging kumukuha.
He inherited his father's thick, dark brows and those piercing, almond-shaped eyes that could effortlessly command a room. Maging ang hugis ng kanyang ilong at ang paraan ng pagkurba ng kanyang labi kapag ngumingiti…lahat nakuha niya kay Eliseo. It was a cruel play of fate.
Kung sana ako ang naging kamukha ng anak ko.
“Have you eaten your dinner, Kian?” I asked softly.
He nodded dynamically, his eyes shining with pure innocence. “Yes, Mommy. Nanny helped me.”
I smiled and caressed his hair.
“Mommy will just take a bath, okay? I will go to your room after.”
Tumango siya at saka tumakbo sa living area. Ipinagpatuloy niya ang ginagawa niya kanina.
Pagod din akong tumuloy sa kwarto ko. Nagugutom ako pero wala akong gana kaya tumuloy na ako sa bathroom para maligo.
I took my time. The warm water calmed my stiff and tired body. Halos wala na akong pahinga ngayon araw sa sunod-sunod kong schedule.
Minsan, gusto ko nalang tumigil ang mundo at bigyan ako ng ilang araw para magpahinga.
But who am I kidding.
Isa ako sa mga sikat na modelo. I won't get enough rest because I will always have endorsements and other offers. And if I want to remain on top, I shouldn't be lazy.
Magaan ang pakiramdam ko ng lumabas ako ng bathroom. Pero bumungad din sa akin ang nagri-ring kong cellphone.
Nanliit ang mata ko dahil akala ko, ang manager ko ang tumawag. Kakauwi ko lang!
Pero nang makita kong si mama lang pala, sinagot ko.
“Mama, napatawag ka?”
“Kiara, you have to go back to the Philippines.”
There's no way in hell I would go back to the Philippines!
…
Natauhan ako at mabilis na sumunod sa kanila."You can't just take my son away like that!" galit kong akusa habang hinahabol ang mga hakbang nila. I was right. Palabas sila ng bahay. "I'm coming with you! Who knows what you're planning!"Eliseo stopped dead in his tracks. Dahan-dahan siyang humarap sa akin habang kalong pa rin si Kian sa isang braso niya. He faced me darkly."You can't come," malamig niyang sabi.I scoffed in disbelief. "It's not for you to decide!" sabi ko pabalik. "Anak ko 'yan!"Naningkit ang mga mata niya sa akin. Slowly, his eyes swept down, looking at my outfit from head to toe. Bumaba ang tingin niya sa manipis kong loungewear top. Umigting ang panga niya at saka humakbang pabalik sa akin. Iniyuko ang ulo niya papunta sa tainga ko."You are not leaving this house in those clothes," he whispered dangerously against my ear, his deep voice sending unwanted chills down my spine. "Are you even wearing a bra, Kiara? I could see your nipples through that thin fabric."
Tahimik na tumitig sa akin si Eliseo. His eyes were dark, dangerous, and completely unreadable.Mabagal siyang humakbang palapit sa akin hanggang sa halos magdikit na ang mga dibdib namin. Ramdam ko ang init na nanggagaling sa katawan niya, kasabay ng pamilyar na amoy ng mahal niyang perfume na dati-rati ay nagpapakalma sa akin, pero ngayon ay nagdudulot lang ng matinding kaba sa dibdib ko."You really love pushing my buttons, don't you, Kiara?" he whispered in a dangerously low voice. Iniyuko niya ang ulo niya para magpantay ang mga mata namin. "Do you honestly think a fake Italian model is enough to make me stop? You think I'm that easily fooled?""It's not a fake story, Eliseo," matapang kong sagot, kahit na sa loob-loob ko ay kinakabahan na ako. "Look him up yourself. Pagkatapos niyon, umalis ka na sa bahay na 'to. Busy yourself with your woman!” I spat. Pero bago pa siya makapagsalita ulit, bigla naming narinig ang mabilis at maliliit na tapak ng paa patungo sa kinaroroonan nami
A few seconds later, my phone buzzed with an email notification. Binuksan ko agad iyon at tiningnan ang mga litrato ni Marco. Vanessa was right. May matinding pagkakahawig nga ito kay Eliseo, lalo na sa hulma ng mukha at sa tindig. It was believable enough to plant a seed of doubt in anyone’s mind.I saved the files, deleted the digital trail, and finally let out a long, exhausted sigh.Sa sobrang tindi ng tensyon sa katawan ko nitong mga nakaraang araw, biglang bumigat ang mga mata ko. The constant paranoia and anxiety were completely draining my energy.Tinipon ko ang natitira kong lakas para lumapit sa kama. I collapsed onto the bed. At kalaunan din ay hindi ko na napigilan, nakatulog ako. Nang magising ako, madilim-dilim na ang paligid ng kwarto. Hapon na at papalubog na ang araw, base sa kulay kahel na ilaw na tumatagos sa kurtina.Inabot ko ang phone ko sa tabi para tingnan ang oras. Past 5:00 PM na pala. Nakatulog ako nang halos dalawang oras.Bumangon ako habang inaayos ang
Hindi ko alam kung bakit o kung sino ang nagdesisyon para maiba ang plano! Ang unang plano naman ay sa private estate kami ni Tita Diana at doon kami mananatili habang hindi pa nahahanap kung sino ang nagpapadala ng threat sa pamilya namin.Bakit kay Eliseo na kami nagpapatulong? Where is Tita Diana's help?Sa nagdaang araw, hindi matapos-tapos ang galit ko sa mga magulang ko dahil sa ginawa nila.“Mama! Ang sabi mo si Tita Diana ang tutulong sa atin! Sa private villa nila tayo. Bakit hindi iyon ang ginawa niyo? Bakit si Eliseo pa? You know he's my ex-husband and I despise him!” iritado kong sabi.Bumuntong-hininga si Mama sa panibagong outburst ko na naman. Hindi ako umuubra kay Papa kaya kay Mama lang ako nakakapaglabas ng frustration.“He talked to your father. Isa pa, sila ang may-ari ng isa sa pinakaprestihiyosong private security firms sa Pilipinas. Mas pinili ng Papa mo ang proteksyon ni Eliseo kaysa sa Tita mo.”I groaned in annoyance.“But he's my ex-husband? Paano kung malam
I couldn't believe what Papa was saying right now. Of all people?“What? Why him? Marami naman tayong sariling tao, ah!” hindi ko napigilan at tumataas na ang boses ko.Eliseo didn't react to my outburst. Imbes na sagutin ang galit ko, pumasok siya nang tuluyan sa silid at dahan-dahang isinara ang pinto. His presence immediately swallowed the remaining air in the room, making it feel ten times smaller than it actually was.“The mall’s head of security is under the De Alba corporate umbrella, Kiara,” Eliseo explained smoothly, his voice deep and completely calm compared to my agitated tone. “Your father called me the moment he heard about the shooting. Since the mall's security falls under one of our subsidiaries, I was able to coordinate directly with the security team and take charge of the initial investigation.”Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa may mesa ni Papa. But as he passed by me, his dark, sharp eyes shifted focus.Hindi sa akin.Tumingin siya sa dulo ng silid, kung saa
I turned my back on Eliseo, not wanting to see whatever pathetic look was left on his face. Ayoko nang pahabain pa ang usapan naming dalawa dahil baka mamaya ay madulas pa ako sa mga sasabihin ko. Kumakalabog pa ang dibdib ko dahil sa pagsisinungaling kaya mabilis akong tumalikod at umalis.Dire-diretso ako patungo sa study room ni Papa. I knew that’s where he usually stayed whenever he had serious matters to talk about. Pagkahawi ko sa pinto, nandoon nga si Papa, nakaupo sa likod ng malaki niyang table habang may binabasang mga papeles. Sa gilid ng silid, sa may carpeted area, nandoon si Kian na tahimik na naglalaro ng kanyang toy cars.Napabuntong-hininga ako.“Papa,” tawag ko nang makapasok ako. Humalukipkip ako at saka sumandal sa gilid ng pinto. “Pinapababa ako ni Mama. Gusto mo raw akong kausapin.”Ibinaba ni Papa ang eyeglasses niya at saka tumingin sa akin nang seryoso. Wala ang karaniwang lambing ng tingin niya sa akin ngayon. He was just looking at me in full corporate mode,
“Kian, anak... wake up,” nanlalambing kong gising sa anak ko. Sa sobrang pagkabalisa ko kagabi, hindi ko nasabi sa kanya na aalis kami ngayon. By the time I left my room, he was already sleeping.My baby stirred slightly, annoyed because I'm waking him up. I pursed my lips and kissed him on the che
Bahagya akong tumawa. “Mama, you know I will never go back to the Philippines. Ano pa bang babalikan ko diyan?” I said in a tone like the place disgusted me. “Kiara, kailangan mong umuwi,” rinig kong nanginig ang boses ni Mama mula sa kabilang linya. Kumunot ang noo ko habang pinatutuyo ng tuwaly
Panay ang tulo ng luha ko. Hindi ako makapaniwala na umasa lang ako at hindi pala ako minahal ni Eliseo. Akala ko, nahulog na siya sa akin.Bakit niya ba ako inaalagaan kapag may sakit ako? I know I'm a bit mean and a bit bratty, pero malaki ang pasensya niya sa akin. He never gets mad at me!“Pags
Kiara Cervantes “Congratulations, Mrs. De Alba. You're seven weeks pregnant,” nakangiting sabi ng doctor sa akin. My hand immediately flew to my lips, nanlaki ang mata ko sa doctor. Kaya pala palagi akong nahihilo nitong mga nakaraang araw dahil buntis na ako?Napahawak ako sa tiyan kong flat p







