Kabanata 5

“Kian, anak... wake up,” nanlalambing kong gising sa anak ko. Sa sobrang pagkabalisa ko kagabi, hindi ko nasabi sa kanya na aalis kami ngayon. By the time I left my room, he was already sleeping.

My baby stirred slightly, annoyed because I'm waking him up. I pursed my lips and kissed him on the cheek.

“Kian, wake up,” marahan kong sabi. Marahan kong hinaplos ang mukha niya.

Unti-unti siyang dumilat at saka tumingin sa akin gamit ang namumungay niyang mga mata.

“Mommy?”

Agad akong ngumiti sa kanya.

“Wake up now. We have a flight today.”

Kita ko ang pagkislap ng excitement sa mata niya.

There were times when I brought him with me during work. Kapag magtatagal ako sa isang bansa, sinasama ko siya. Hindi ako makapag-concentrate kung matagal akong mawawala at maiiwan siya.

“Kasama ako, Mommy?” excited niyang sabi.

Tumawa ako. “We are going to visit your lola in the Philippines. Go on. Take a bath. We'll be late for our flight.”

Mas lalo pa siyang natuwa dahil doon. Agad siyang tumayo para maligo. Sumunod ako sa kanya. Palagi niyang sinasabi na he's a big boy now and he can manage himself, like taking a bath alone, pero tinutulungan ko pa rin siya.

He's still a baby. He's still my baby. How I wish he'd stop growing.

I booked a VIP seat lalo na't matagal ang biyahe namin. I want our flight to be as smooth as possible ngayon na stress pa ang dadatnan namin sa Pilipinas.

Matapos naming magbihis pareho, mabilis na kaming umalis. I wore a disguise to blend in with people. Hindi na ako nahirapan sa airport kahit wala ang tulong ng team ko dahil dalawang luggage lang ang dala ko.

At kalaunan din, matapos naming mag-check in, we boarded our flight. Halos hindi ko namalayan ang oras dahil nakakatulog lang ako sa flight. Nagulat na lang ako nang magla-landing na ang eroplano sa NAIA.

My chest pounded rapidly as I watched the scene in front of me. Wala halos nagbago sa Pilipinas simula nang umalis ako limang taon na ang nakalipas. Parang naninibago pa ako sa lugar.

Hapon nang dumating kami sa NAIA. Hawak ko ang kamay ni Kian habang naglalakad kami sa airport. 

“Susunduin tayo nina Lola, Mommy?” tanong ni Kian.

“Yes,” sagot ko.

They know our arrival. Ipinakita ko kay Mama ang ticket at ang sabi niya, susunduin nila kami sa airport.

My son giggled with excitement. I let out a sigh because I couldn't find myself excited about this.

Nang makuha ko ang luggage namin ay dumiretso na kami ng anak ko palabas ng airport.

Sa dami ng tao, hindi mo agad makikita ang susundo sa'yo. Hinanap ko sina Mama sa lugar na sinabi niyang paghihintayan nila sa amin. Kaso hindi ko sila makita.

As I was about to call her again, bigla akong natigilan nang makita ko ang hindi ko inaasahang tao.

The last person I would want to see on this trip!

Eliseo De Alba. My damn ex-husband!

Bitterness spread in my gut like poison. Bakit siya nandito? May susunduin din siya?

Mas lalo akong nagalit nang makitang malapit siyang nakatayo sa kung saan sina Mama.

Are they with him? How dare they come here with him? Or is it just a coincidence? Alam ni Mama kung paanong kinasusuklaman ko na ang lalaking iyon. I would be mad at her if this is not a coincidence. What is she thinking, huh? Ibubuking niya ang anak ko?

Humigpit ang hawak ko sa anak ko.

“Kian baby, hindi na raw makakarating sina Lola mo. We will have to commute. Is that okay with you?” malambing kong sabi.

“It's alright, Mommy.”

Humalo kami sa maraming tao at saka nilampasan sina Mama. Kita kong panay ang tingin nila sa mga lumalabas.

My blood boiled even more when I saw Papa engaged in a conversation with Eliseo like they were okay!

I felt so betrayed! That man will have to suffer because of what he did to me!

Iritadong iritado ako nang makalabas kami ni Kian sa airport. Mabuti na lang at mabilis lang akong nakahanap ng taxi.

Tumawag si Mama nang umaalis na kami sa airport pero hindi ko siya sinagot. I set my phone to silent mode at saka pumikit nang mariin.

Who would have thought, the first person I would see after coming back is him? 

This is a joke! Gusto kong tumawa!

Matapos ang mahabang biyahe, dumating din kami ni Kian sa bahay. Palubog na ang araw.

May tumulong sa amin na tauhan nang makilala ako. Inasikaso nila ang luggage namin ni Kian.

Dumiretso na rin kami ni Kian sa loob.

“Welcome back home, Ma'am Kiara,” salubong sa akin ng ilang katulong.

Tumango lang ako sa kanila. Nagpatuloy kami sa taas dahil pagod na kami.

“Pakidalhan si Kian ng pagkain,” utos ko nang maalala na gutom na nga pala ang anak ko.

“Sige po, Ma'am Kiara.”

We settled in my room. Pagpasok namin sa dati kong kwarto, inaantok na ang anak ko.

“Kian, you have to eat first before you sleep.” Hinahaplos ko ang buhok niya para hindi siya tuluyang makatulog.

“Yes, Mommy,” sagot niya pero pumipikit na ang mga mata niya.

Kaya nang dumating ang pagkain niya, pinakain ko na siya bago pa siya makatulog. He's only eaten half of his food when he fell asleep already. Hindi na niya nakayanan ang antok.

I made him change into comfortable clothes bago ko siya kinumutan.

Matapos kong asikasuhin ang anak ko, saka pa lang ako naligo at nakapagpalit.

It was when I was done changing that Mama burst into my room. Kita ko ang pagkairita sa mukha niya.

“Nakauwi na pala kayo, hindi mo man lang sinabi sa akin!” mataas na boses niyang sabi.

“Mama! My son is sleeping!” saway ko.

Nakita niyang tulog na tulog si Kian kaya hinawakan niya ako sa braso at saka ako hinila palabas ng kwarto.

“Ang tagal naming naghintay sa airport, Kiara!” sigaw niya. Umalingawngaw sa buong pasilyo ang boses niya. “Akala namin may nangyaring masama sa inyo!”

“Oh please, Mama! I'm tired! I don't have time for this!”

As much as I want to bring up Eliseo, naaalibadbaran ako kung mag-aaway pa kami dahil sa kanya.

He's not significant enough for my attention. 

Nagmarcha ako pababa para makakain na ng dinner. Nakasunod si Mama sa likod ko, panay ang talak sa akin.

Hindi ko alam kung ilang beses akong napairap. Derederetso ang lakad ko papasok ng dining room kaya huli na nang mapagtanto ko kung sino ang kasama ni Papa sa hapag.

I saw Eliseo raise an eyebrow at me. His lips twisted when he saw me looking at him with a shocked expression.

What the hell is this?!

…