Normal

Alice’s POV

Maganda ang mood ni Wenner pagkagising niya. Iba sa mga nakaraang umaga kung saan hindi pa namin nahahanap ang solusyon sa problema niya. Binati niya ako nang nakangiti, humalik sa noo ko, mabilis na nagbihis, at nagpaalam na aalis na. "I have early meetings. Don’t wait for me," sabi niya nang magaan ang boses, parang walang pakialam sa nararamdaman ko. Hindi niya nahalat ang bigat na dinadala ko pagita At iniwan niya ako na mag-isa sa malawak, tahimik na mansyon, kung saan bawat sulok ay nagpapaalala kung gaano kalayo siya sa akin kahit magkasama kami Araw-araw.

Hindi ko na napigilan. Nakakaburyong na mag-isa dito sa manyon kaya kinuha ko agad ang cellphone ko sa ibabaw ng vanity mirror at tinawagan si Mariel. "Pwede ka bang pumunta dito? Please… kailangan kita."

Makalipas ang ilang oras, narinig ko na ang pamilyar na tunog ng sasakyan niya. Pagpasok pa lang niya sa p***o, nakita ko agad ang mukha ng tanging taong kilala ako mula high school. Ang best friend ko at siya ring nakakita sa akin noong simpleng estudyante lang ako, bago pa ako nakilala ni Wenner, bago pa naging Mrs. Sterling. Halos kalahati ng buhay ko alam niya. 30 years Old na ako at 15 years na kaming magkaibigan. Siya lang ang takbuhan ko sa lahat ng bagay na hindi ko kayang sabihin sa iba.

Pagbaba niya ng bag sa sofa, tinaasan niya ako agad ng kilay, may halong pag-aalala pero pati na rin ang pamilyar na pagbibiro.

"Oh, kumusta naman ang kaibigan kong Disney Princess?" panimula niya, umupo sa tabi ko at hinawakan ang kamay ko. "Ikwekwento mo ba ulit na binigo ka na naman ng asawa mo? Hay, sinabi ko naman sa ’yo noon pa eh — hindi lahat ibibigay sa ’yo ni Lord. He gave you a handsome billionaire husband — mayaman, guwapo, pinangarap mo siya noon pa — tapos ineexpect mo pa na pati sa kama jackpot ka? Walang ganun, sis!! Kung yung isa naman ang pinili mo — yung guwapo, matipuno, pero mahirap — siguro masarap sa kama, pero araw-araw kayong maghahabol sa pambayad ng bills, sa upa, sa lahat ng gastusin. Hindi rin madali ’yon."

Napayuko ako at pinisil ang mga daliri ko. "Ito naman, huwag mo na ngang isingit dito si Louie. Pinapunta kita dito kasi gusto kong may mailabasan ng problema, hindi para sisihin pa ako. Saka si Wenner talaga ang mahal ko. Alam mo ’yan. Kahit ano pa ang mangyari, siya pa rin."

Bumuntong-hininga siya at hinaplos ang likod ko nang malumanay. "Sige na nga, sige na. Pasensya ka na. Oh, ano nga ba ang totoo? May pagbabago ba? Nilabasan na ba siya? Tumatagal na ba siya sa kama?"

Umiling ako — mabagal, nahihiya. Pero sabi ko rin, "Oo."

Nakangiti siya nang bahagya. "Ano ’yun? Umiling ka pero ang sagot oo? Anong ibig sabihin niyan?"

"Eto na nga kasi…" kinagat ko ang ibabang labi ko, hindi alam kung paano ko sisimulan, kung paano ko ipapaliwanag ang sakit na hindi ko maipaliwanag sa iba. "Oo. Nilalabasan na siya ngayon. Pero… hindi lang basta ganun."

"Ha? Anong ibig mong sabihin? May problema ba?"

"Kailangan… kailangan may hawak siyang cellphone. Bawat gabi. Bawat beses na magkasama kami… may pinapanood siya."

Nanlaki ang mata ni Mariel. "Ha? P**n? Habang… habang kayong dalawa?"

Tumango ako, naramdaman kong nangingilid ang luha ko. "Oo. Manonood siya, tapos gagayahin ko yung babae sa video. Kailangan kong gayahin ang bawat galaw niya, bawat haplos, bawat paraan ng paghalik. Kailangan magaya ko siya para lang… para lang maramdaman ni Wenner ang gusto niya. Para lang labasan siya,"

Napaisip si Mariel sandali, tapos kumaway siya nang parang walang problema sa mga sinabi ko. "Ay, ganoon lang ba? Normal lang naman ’yon, sis! Maraming lalaki ang ganon. Lalo pa sa asawa mong may diperensya — hindi ba’t sinabi ng doktor na kailangan niyong mag-explore? Kailangan niyang mag-adjust? Ito lang ’yon, nagagamit niya ang mga videos bilang gabay. Wala namang masama doon."

Tumingin ako sa kaniya, mas lalong bumigat ang dibdib ko. "Anong normal doon, Mariel? Bakit naging normal na manood siya ng ibang babae habang nasa tabi niya ako? Bakit kailangang iba ang tinitingnan niya, imbes na ako? Ako ang asawa niya. Ako ang nasa harap niya. Pero parang… parang wala akong halaga. Parang hindi sapat ang sarili ko. Kailangan ko palitan ang sarili ko para magustuhan niya ako." Gusto kong maintindihan ni Mariel ang side ko. Sinasabi niyang normal yun pero sa akin kasi hindi, eh.

"Man is man, sis!" sabi niya, hinawakan ang balikat ko. "Lahat ng lalaki nanonood ng p**n para ganahan. Lalo na sa sitwasyon niya — hirap siya. Kailangan niya ng tulong. Hindi niya ito ginagawa para saktan ka. Ginagawa niya ito para magawa ninyo ang dapat gawin ng mag-asawa. Ano ka ba! Iyon lang ba ang problema mo?"

"Hindi lang ’yon!" tumaas nang kaunti ang boses ko, napahinto ako at huminga nang malalim. "Feeling ko… feeling ko, Kung hindi ako magiging katulad nung babae, wala akong kwenta sa kaniya. Araw-araw kong sinusubukan maging iba. Araw-araw kong pinapanood, ginagaya, pinipilit… pero sa loob-loob ko, alam ko — hindi ako ang gusto niya. Siya. Yung nasa screen."

Tumahimik sandali si Mariel, tapos hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit. "Sige, naiintindihan ko kung bakit nasasaktan ka. Pero isipin mo ito — kung wala kang kwenta, edi sana hiniwalayan ka na niya at pinuntahan na lang niya yung babae. Sa yaman ni Wenner, sa kapangyarihan niya, hindi imposibleng hanapin niya kung sino man ’yon. Pero hindi niya ginawa. Ikaw ang pinili niya. Ikaw ang asawa niya. Kasal kayo. May sakit siya, kaya kailangan niya ng ganitong paraan para makayanan. Hindi ibig sabihin non ay hindi ka niya mahal. Ibig sabihin lang, naghahanap siya ng paraan para maging maayos kayo. Huwag kang masyadong mag-isip ng masama. Huwag kang OA."

Tumahimik ako. Pinag-isipan ko ang sinabi niya. Tama ba siya? Siguro nga masyado akong nagpapalaki ng bagay. Siguro nga tulad ng sabi niya — paraan lang ito ni Wenner, at hindi ibig sabihin ay hindi ako sapat.

Unti-unting gumaan ang pakiramdam ko. Sa wakas, may nagsabi sa akin na hindi ako nawawala sa sarili ko, na may katwiran din ang ginagawa ng asawa ko.

"Ganun ba?" bulong ko, nakangiti nang bahagya. "Salamat, Mariel… buti na lang pumunta ka. Ito yung kailangan kong marinig. Minsan kasi… kailangan ko lang talaga ng makikinig at magpapaalala sa akin na hindi sa lahat ng oras tama ako."

Yumakap siya sa akin nang mahigpit. "Nandito lang ako palagi, ’di ba? Anuman ang mangyari, kaibigan mo ako. At huwag kang mag-alala — magiging maayos din ang lahat. Tiwala lang."

Tumango ako, at sa sandaling iyon, naniwala ako. Siguro nga tama siya. Siguro nga magiging okay kami.

Pero sa kaibuturan ng puso ko… may maliit na tinig na nagsasabi — hanggang kailan ko ba kailangang maging iba para manatili sa kaniya?