FAZER LOGINMula sa kusina, narinig naming nagsalita si Magnus. “Everything okay?”Napalingon ako sa kaniya at ngumiti. “Oo.”Tumingin siya kay Drevin. “Sure?”Tumango si Drevin. “Okay lang.”Hindi na nagtanong pa si Magnus, at nagpapasalamat ako roon—dahil may mga usapang hindi kailangang ipaliwanag sa lahat, may mga bagay na kailangang harapin ng dalawang taong direktang sangkot, at may mga pagkakataong sapat na ang presensiya ng isang kaibigan upang malaman mong hindi mo kailangang dalhin nang mag-isa ang lahat.Muli kong hinila ang kumot sa aking katawan at sumandal sa sofa. Sa labas, unti-unti nang lumalamig ang paligid, ngunit sa loob, patuloy na nagbibigay ng init ang fireplace.At sa gitna ng katahimikan, may isang bagay akong tuluyang tinanggap: hindi ko na kailangang bumalik sa dating Belle—ang Belle na laging naghihintay, ang Belle na laging umaasa, at ang Belle na laging handang ibigay ang lahat kahit walang kasiguruhan kung may matitira pa para sa sarili niya.Maaari akong maging iba
Makalipas ang ilang minuto, tumayo si Magnus upang magligpit ng mga plato at tasa.“Hayaan mo na ako,” sabi ko habang inaalis ang kumot sa katawan ko.“Stay there,” sagot niya. “Nagpapahinga ka pa.”“Pero ako ang dapat maghugas.”“Belle, ako ang gumawa ng sandwich. Si Drevin ang gumawa ng hot chocolate. Ikaw ang nag-supervise. Fair na ako ang magligpit.”Napangiti ako. “Hindi ko naman kailangang mag-supervise.”“Pero ginawa mo.”“Fine.”Tumayo si Drevin at kinuha ang mga tasa. “Ako na ang magdadala nito sa kusina.”Napatingin ako sa kaniya. “Drevin, hindi mo kailangang tumulong.”Tumingin siya sa akin. “Alam ko.”“Kung ganoon, bakit?”Bahagya siyang ngumiti. “Dahil gusto ko.”Natigilan ako—hindi dahil may kakaiba sa sinabi niya, kundi dahil may mga bagay talagang mas magaan kapag kusa itong ginagawa ng isang tao. Hindi ko siya hinilingang magdala ng tasa, at hindi ko rin siya pinilit na tumulong sa kusina; ginawa niya iyon dahil gusto niya.At iyon ang isang bagay na matagal ko nang k
Hindi ko namalayang tumagal na pala kami sa harap ng fireplace. Nang matapos kong kainin ang sandwich ko, muli kong ibinalot ang sarili ko sa kumot at sumandal sa sofa.“Belle,” tawag ni Magnus.“Hmm?”“Hindi ka ba inaantok?”“Medyo.”“Puwede kang matulog muna kung gusto mo.”Umiling ako. “Hindi. Gusto ko lang magpahinga.”“Okay.”Sa kabilang sofa, si Drevin ay tahimik na umiinom ng hot chocolate habang may tinitingnang mga sketch sa kaniyang cellphone.Napatingin ako sa kaniya. “Drevin.”“Ano?”“Trabaho pa rin ba ang iniisip mo?”“Hindi naman.”“Pero may tinitingnan kang sketch.”“Dahil gusto ko.”Napangiti ako. “Hindi ka ba puwedeng magpahinga?”“I'm resting.”“Habang nagtatrabaho?”“Belle, hindi naman lahat ng iniisip ko ay trabaho.”“Talaga?”“Oo.”“Anong iniisip mo ngayon?”Tumingin siya sa akin, sandaling natahimik, bago ngumiti nang bahagya. “Kung paano kita mapapatahimik.”Napanganga ako. “Drevin!”Natawa si Magnus. “That's a good one.”“Hindi nakakatawa!” reklamo ko.“Sa akin
Pagkatapos naming ayusin ang mga gulay, napagpasyahan naming magpahinga muna. Hindi na namin itinuloy ang pamimili o paglalakad sa ibang lugar; pagod din ang mga binti namin sa pag-akyat at pagbaba sa taniman, at ramdam naming unti-unting bumibigat ang katawan namin dahil sa lamig.Sa labas ng bintana, nagsisimula nang dumilim ang kalangitan. Ang hamog ay tila unti-unting bumabalik sa ibabaw ng mga taniman, at ang hangin ay mas lumalamig habang lumilipas ang oras.Napatingin ako sa fireplace sa sala. “Puwede ba nating sindihan iyan?”Nilingon ako ni Magnus. “May kahoy doon sa tabi, pero kailangan nating tingnan kung paano gamitin nang maayos.”Tumayo si Drevin at lumapit sa fireplace. “Hayaan ninyo ako.”Napatingin ako sa kaniya. “Marunong ka?”“Belle, hindi lahat ng bagay ay kailangang maging komplikado.”“Hindi naman iyan sagot.”“Marunong akong magsindi ng apoy.”“Sure?”“Do you want me to show you my credentials?”Napatawa ako. “Fine. Ikaw na.”Maingat niyang inayos ang kahoy sa l
Habang naglalakad kami pabalik sa transient house, napansin kong tila hindi na gaanong nagrereklamo si Drevin sa lamig: maingat niyang dinadala ang basket ng gulay habang nakasunod sa amin si Magnus, samantalang ako naman ay may hawak na maliit na supot ng strawberry at ang gunting na ibinalik ko sa lalagyan nito.“Drevin,” tawag ko.“Ano?”“Hindi ka na ba nilalamig?”“Nilalamig pa rin.”“Pero hindi ka na nagrereklamo.”“Dahil pagod na akong magreklamo.”Napatawa ako. “Progress!”“Belle, huwag mong gawing achievement ang pagtigil ko sa pagsasalita.”“Achievement iyon.”“Kung ganoon, gusto kong makatanggap ng certificate.”“Puwede. Gagawa ako mamaya.”“Dapat may frame.”“Dapat may ribbon din,” singit ni Magnus.“Exactly,” sagot ni Drevin. “At gusto kong may nakasulat na Best Friend Who Survived the Coldest Vegetable Expedition.”Napahalakhak ako. “Ang haba!”“Deserve ko iyan.”“Fine. Pero ako ang gagawa ng certificate, kaya ako ang magdedesisyon sa design.”“Hindi. Ako ang designer.”“
Nang matapos kaming mamitas ng carrots, cabbage, at iba pang gulay, halos mapuno na ang mga basket na dala nina Magnus at Drevin. Hindi ko akalaing ganoon karami ang makukuha namin: may ilang carrots na mahahaba at makakapal, may mga cabbage na malalaki at mabigat, at may ilang bungkos ng lettuce at iba pang gulay na pinili namin dahil sariwa ang mga dahon.“Belle,” sabi ni Magnus habang inaangat ang basket, “sigurado ka bang hindi ka nagbabalak magtayo ng vegetable shop?”Napangiti ako. “Hindi naman.”“Kung ganoon, bakit parang pang-isang linggong pagkain ng isang pamilya ang binili natin?”“Dahil mura!”“Hindi iyan sapat na dahilan.”“Pero may isa pa akong dahilan.”Napatingin siya sa akin. “Ano?”“Pasalubong.”“Para kanino?”“Sa mga co-teachers ko.”Agad akong napaisip sa mga kasamahan ko sa paaralan, at naalala ko ang mga pagkakataong may dala silang pagkain mula sa bahay at ipinapamigay sa faculty room. May isang guro na mahilig magdala ng mga prutas, samantalang ang isa naman ay
“Tumawag kayo ng ambulansya! Ngayon na!”Ang pasigaw na utos ni Nathaniel ay umalingawngaw sa buong bahay. Rinig ko ang taranta at takot sa kanyang boses, pero parang napakalayo na nito sa pandinig ko. Parang may makapal na pader na biglang humarang sa akin at sa mundo. Ang tanging nararamdaman ko
Hindi ko na nilingon si Nathaniel kahit anong lakas ng sigaw niya sa likod ko.Wala nang espasyo sa dibdib ko para sa mga paliwanag niya—masyadong masikip, masyadong masakit. Para akong unti-unting nilalamon ng pait habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang tagpong iyon.Ang babaeng halos yaka
POV: KhendraIlang taon na ang nakalipas simula nung malaman kong may PCOS ako. Dahil doon, nasanay na akong hindi regular ang dalaw ko. Minsan buwan ang binibilang bago ako muling duguin. Kaya nung mapansin kong tatlong buwan na akong walang dalaw, hindi ako natakot. Sanay na ako.Ngunit sa pagkak
"SALAMAT, Attorney."Nakipagkamay ako sa abogado na nag-asikaso ng tuluyang paghihiwalay namin ni Nathaniel."Anytime, Khendra. Kung may kailangan ka pa, tawagan mo lang ako," nakangiting sagot niya bago inayos ang mga papeles at lumabas ng pribadong silid sa coffee shop.Naiwan akong mag-isa. Daha







