FAZER LOGINInangat niya ang kanyang mukha, ang kanyang baba at labi ay nakalubog sa kanya. Tiningnan niya ang mukha ng kanyang asawa—ang mga luha, ang pawis, ang buhok na nakadikit sa kanyang noo, ang mga labi na namumula mula sa pagpipigil sa kanyang mga daing. "Wala na siya," bulong ni Romano, ang kanyang boses ay magaspang mula sa paggamit. "Ngayon, ituloy na natin." At bago pa makasagot si Aurelia, bago pa siya makahinga nang malalim, ibinaba na niya ang kanyang mukha at muling kinain siya, ang kanyang mga daliri ay bumalik sa paggalaw sa loob niya, mas mabilis ngayon, mas determinado. "Huwag!" sumigaw si Aurelia, ang kanyang mga kamay ay bumalik sa kanyang buhok, hindi upang itulak siya palayo kundi upang hilahin siya nang mas malapit. "Huwag na, Romano, sobra na... ayoko na... ayokong labasan ulit... masyadong masakit pa.. nakailan pa tayo kagabi" uminit ang pisngi niya. Pero ang kanyang katawan ay nagsisinungaling. Ang kanyang kiffy ay kumapit sa kanyang mga daliri, basa pa rin at n
Ang unang liwanag ng umaga ay isang banayad na pilak na sumisilip sa pagitan ng mga blinds na dumadampi sa hubad na balikat ni Aurelia na nakahilig sa kanyang dibdib. Gising na si Romano nang ilang minuto at hindi siya gumagalaw at pinagmamasdan lamang ang natutulog na asawa. Ang kanyang asawa sa pagtulog ay isang bagay na banal.Ang kanyang buhok na maitim at mala-seda, ay nagkakalat sa puting unan tulad ng tinta sa niyebe. Ang kanyang mga pilikmata, mahaba at maitim, ay naglalagay ng mga anino sa kanyang mga pisngi. Ang kanyang mga labi, bahagyang nakabukas, ay kulay-rosas at malambot. Ang bawat paghinga ay isang banayad, umaayon na pag-angat ng kanyang dibdib laban sa kanyang sarili—isang ritmo na pumupuno sa silid ng buhay.Pero higit pa sa pisikal na kagandahan. Mayroong isang kapayapaan sa kanyang mukha, isang malalim, hindi nag-aalala na pahinga na tila nagpapalabas ng isang malambot na liwanag mula sa loob. Sa ganitong mga sandali, siya ay parang isang diyosa na nagpahinga
Ang mahinang tawa ni Aurelia at ang pagod na pagkapi nito kay Romano ay parang isang maliit na apoy na dumampi sa natitirang gasolina sa loob ni Romano.Gusto mo pa ba?Ang tanong ay hindi isang tanong. Ito ay isang matinding pangangailangan na kanyang dapat tugunan.Hindi siya gumalaw nang ilang segundo. Hinihigop ang pakiramdam ng kanyang asawang malambot, nagpapahinga, na nasisiyahan na nakayakap sa kanya nang mahigpit.Pagkatapos, dahan-dahang inalis ni Romano ang kanyang bisig mula sa ilalim niya. Ang kanyang mga mata, na nakatuon sa kisame na may mga anino ng mga sanga ng puno mula sa bintana, ay nagningning ng isang mas malamig, mas determinadong liwanag kaysa sa buwan.Tumalikod siya."Hmm?" ungol ni Aurelia, nag-aangat ng ulo nang bahagya, ang kanyang mga mata ay puno ng pagkalito at pagkapagod.Hindi sumagot si Romano. Sa halip, hinawakan ng kanyang asawa ang kanyang balikat at mahigpit na itinulak siya pababa sa kama, na ipinatong siya nang nakadapa. "Romano, ano—" nagsimu
Ang bulong ni Aurelia ay nawala sa hangin nang maramdaman niya ang isang matigas, mainit na kamay na humila sa kanyang balakang at igulong siya nang bahagya patungo sa gitna ng kama.Ang kanyang mga mata ay biglang nagdilat, natagpuan ang madilim na silweta ng kanyang asawa sa itaas niya, ang liwanag ng buwan ay nagbubunga ng isang maputlang outline sa kanyang malawak na mga balikat at bisig."Romano, ano—" nagsalita siya, ngunit ang kanyang mga salita ay naputol sa isang mahinang sigaw nang maramdaman niya ang kanyang mga kamay.Ang magaspang, kilalang mga palad na iyon na para bang isang manggagawa sa konstruksyon na hinila pababa ang kanyang pantulog na shorts at ang manipis na lace ng kanyang panty nang sabay, isang mabilis at determinadong pagkilos na walang pasubali."Shut up, wife," ang boses ni Romano ay isang magaspang, mababang kulog na pumuno sa silid. Wala na ang pagod mula sa kanyang mukha. Ito ay pinalitan ng isang matinding, nakatuong dilim na pinasisinayaan ni Aurelia
Ang ulan ay walang tigil na bumubuhos mula sa isang galit na langit, parang mga luha ng mga anghel na hinampas ang mga bubong at bintana ng malaking mansyon. Ang tunog nito ay isang malakas, tuluy-tuloy na himig na pumuno sa bawat sulok ng tahimik na tahanan. Sa labas, ang mundo ay naglaho sa isang kulay-abong hamog. Sa loob, ang mga lampara ay naka-dim, nagpapadala ng malalamlong anino sa kahabaan ng mga koridor. Sa kanyang silid, natutulog si Aurelia nang mahimbing, sa pagod na katawan. Ang pagdating ng kambal, ang tensyon, ang mahirap na pagsisikap na panatilihing normal ang lahat para sa kanyang anak. Ay nagdala sa kanya sa isang malalim, walang-malay na pagpapahinga.Nakahimlay siya sa gitna ng malaking kama, nakatalikod sa pintuan, ang katawan ay nakabaluktot sa isang natural, malambing na kurba. Ang kanyang maitim na buhok ay nakakalat sa puting unan tulad ng isang silk fan, ang kanyang mga labi ay bahagyang nakahiwalay, ang paghinga ay mabagal at pantay. Isang manipis na st
Kinabukasan, kasama niya ang kanilang limang taong gulang na anak nang marinig nila ang pagbukas ng pangunahing pinto.Pumasok si Romano kasama si Victoria at ang kambal na walong taong gulang."Welcome home, boys! Did you miss Papa?" masayang bati ni Romano habang yumuyuko upang salubungin ang dalawang anak."Yes, Papa!" sabay na sagot ng kambal habang mahigpit na yumayakap sa kanya.Agad na lumapit ang ilang kasambahay upang kunin ang mga gamit ng bagong dating."Good morning, Ma'am Victoria. Welcome back!" masiglang bati ng isa sa mga ito habang inaasikaso ang kanilang mga bagahe. Nakatayo si Aurelia sa may hagdan habang hawak ang kamay ng kanyang anak. "Papa!" masayang tawag ng batang babae habang itinataas ang isang kamay. Napalingon si Romano at ngumiti. "Good morning, sweetheart. Come here, anak," malambing nitong tawag habang inaabot ang kamay ng anak. Ngunit bago pa makalapit ang bata, muling yumakap sa kanya ang kambal. Napangiti si Romano habang niyayakap silang dalaw







