CHAPTER 2

Bumakas ang gulat sa mukha ng lalaki bago nito ibinulsa ang hawak na cellphone.

“What's the matter, miss?”

“May lalaki pong humahabol sa akin,” nanginginig niyang sagot. “Balak niya po akong pagsamantalahan.”

Bahagyang nagsalubong ang mga kilay ng lalaki. “Where?”

Mabilis na nilibot ni Katya ang kaniyang paningin, ngunit wala na ang lalaking humahabol sa kaniya. Para bang bigla na lamang itong naglaho.

“W-Wala na po siya…” mahina niyang sambit. “P-Pasensya na po…”

Dahan-dahan niyang binitiwan ang braso ng lalaki bago nahihiyang yumuko. Pakiramdam niya'y naabala lamang niya ito.

Humakbang siya paatras upang sana'y umalis na. Ngunit bago pa man siya tuluyang makalayo, bigla niyang naramdaman ang isang matibay na brasong pumalibot sa kaniyang baywang.

Napasinghap siya bago marahang napatingala sa lalaki. Nagtagpo ang kanilang mga mata, at doon lamang niya namalayang halos magkadikit na pala ang kanilang mga mukha. Maging ang banayad at mabangong hininga nito ay malinaw niyang nasasamyo nang sandaling iyon.

“No worries, you're safe with me,” sambit nito bago siya marahang binitawan.

May sinenyasan ito sa loob ng restaurant. Hindi nagtagal, isang lalaki ang lumapit sa kanilang dalawa.

“Yes, Mr. Ferrerias?” magalang nitong tanong.

“Let's leave, Reginald.”

“Pero hindi pa po tapos ang me—” Bigla itong natigilan. “Masusunod po, Mr. Ferrerias. I'll let them know.”

Nang tumango ang lalaking nasa harap niya, agad namang bumalik sa loob ang kausap nito. Marahan siyang tiningnan nito sa mga mata bago maingat na inipit sa magkabilang tainga niya ang ilang hibla ng buhok na tumatabon sa kaniyang mukha.

“Sumunod ka sa akin, miss. Hindi mo kailangang mag-alala. Ligtas ka sa piling ko,” mahinahon nitong sambit bago tuluyang naglakad palayo.

Sandaling napatitig si Katya sa lalaki. Hindi niya alam kung dapat ba niya itong pagkatiwalaan matapos ang naranasan niya kanina. Ngunit dahil wala na rin siyang ibang mapagpipilian at tila wala naman itong masamang balak, nagpasya na siyang sumunod.

Pagdating sa isang mamahaling sasakyan, binuksan ng lalaki ang p***o para sa kaniya. Tahimik siyang sumakay, at ilang sandali pa'y sumunod din ang lalaking tinawag nitong Reginald sa driver's seat bago pinaandar ang sasakyan.

Tahimik lamang ang naging biyahe. Wala siyang ideya kung saan siya dadalhin ng lalaki. Nanalangin na lamang siya na sana'y tama ang naging desisyon niyang sumama rito.

“Nawawala ang isa mong sapatos,” mayamaya'y biglang sambit ng lalaki.

Napalingon siya rito at napansin niyang g nakatingin na ito sa kaniyang mga paa. Sa hiya, agad niya iyong itinago.

“Nahubad po kanina nang madapa ako. Hindi ko na po ‘yon nakuha dahil sa takot,” pag-amin niya.

“Paano ka napunta sa sitwasyong ‘yon, miss?”

Lumunok siya bago ito tinitigan sa mapupungay nitong mga mata. “G-Galing po akong airport, tapos sumakay po ako sa kaniya. Akala ko po mapagkakatiwalaan ko siya, p-pero hindi po pala. Kung hindi po ako nakatakas, b-baka nagalaw na niya po ako.”

Muli na namang namasa ang kaniyang mga mata. Umiling ang lalaki bago may dinukot sa bulsa ng pantalon nito. Nang ilahad nito ang kamay sa harap niya, may hawak na itong panyo. Kinuha iyon ni Katya at marahang pinunasan ang kaniyang mukha.

“S-Salamat po, sir.”

“Good thing you found me,” nakangiting sambit ng lalaki bago nilingon ang driver. “Reginald, you have to help Miss—” Bumaling ito sa kaniya. “What's your name?”

“K-K-Kat…” Bahagya siyang natigilan. “Mayumi po. Mayumi Santos.”

Narito siya sa Maynila upang magbagong-buhay at tiyaking walang makaaalam ng kaniyang tunay na pagkatao. Kaya naman nagsinungaling siya.

“Your name just suits you, Miss Mayumi. You're beautiful… and innocent.”

“Hindi naman po.”

“Believe me, I'm telling the truth.” Ibinalik nito ang atensyon kay Reginald. “Let's go home. When we get there, hingin mo kay Miss Mayumi ang detalye ng lalaking muntik nang manamantala sa kaniya. Alam mo na ang gagawin mo pagkatapos.”

“Yes, Mr. Ferrerias.”

Napakunot-noo si Katya. “Ano pong gagawin mo?” nagtataka niyang tanong.

Mahina itong natawa. “Kanina ko pang napapansin na nagpo-po ka sa akin. Mukha na ba akong matanda para igalang mo ako, Miss Mayumi? Ilang taon ka na ba?”

“21 po,” tugon niya.

“That's why you look innocent. You're just 21 years old. I'm 32, by the way. And…” Muli nitong inilahad ang kamay sa harap niya. “I'm Keegan Damon Ferrerias. Nice meeting you, Miss Mayumi.”

Tinanggap niya ang kamay nito at tahimik na nakipagkamay.

“Sa probinsya po kasi namin, kapag mas matanda ang kausap, dapat pong igalang.”

Natawa si Keegan. “I don't want respect, especially from you, Miss Mayumi. Call me Kee. I'd love that.”

“Bawal po bang Kuya Kee?”

“Baduy,” maktol nito. “First, I'm not old enough for you to call me 'kuya.' Second, I don't like being called 'kuya.' And third, hindi tayo magkapatid para tawagin mo akong kuya. Kee is enough, Miss Mayumi.”

Wala na siyang nagawa. Napatango na lamang siya.

“Ano po'ng gagawin niyo sa lalaking muntik nang manamantala sa akin?”

Ngumisi si Keegan bago bahagyang inilapit ang mukha sa kaniya. “We will teach him a lesson.”

Napayuko si Katya. Bagama't nagulat siya sa sinabi nito, wala na siyang naisalitang kahit ano. Tahimik na lamang siya buong biyahe hanggang sa makarating sila sa harap ng isang matayog na gusali—ang Coco Tower, isang luxury residential skyscraper.

Pagkababa nila ng sasakyan, pinabuhat siya ni Keegan kay Reginald. Sa halip na tumutol, hinayaan na lamang niya ito.

Pumasok sila sa gusali at nagtungo sa elevator. Pagkabukas ng p***o nito, lumabas sila at naglakad patungo sa isang matayog na p***o. Binuksan iyon ni Keegan gamit ang fingerprint scanner. Pagkapasok nila sa loob, agad na bumakas ang gulat sa mukha ni Katya nang makita kung gaano kalawak at karangya ang kabuuan ng lugar.

“Take her some fresh clothes, Reginald,” utos ni Keegan.

Tumango si Reginald bago siya marahang ibinaba sa sofa. Nang makaalis ito, umupo naman si Keegan sa tabi niya, may banayad na ngiti sa mga labi.

“Welcome to my home, Miss Mayumi.”

“Bakit mo ako rito dinala, Kee?” naguguluhan niyang tanong habang hinuhubad ang natitira niyang sapatos.

“Because I think you deserve to be with me after what happened to you. Hindi mo pa rin ba ako pinagkakatiwalaan?”

Umiling siya. “Hindi naman sa ganoon. Hindi ko lang lubos maisip na may taong kagaya mo na handang tumulong sa akin.” Tumayo siya at tumingin sa salaming pader. “Sa kabila ng lalaking nakasama ko kanina, heto ka... sobrang bait mo sa akin.”

Naglakad siya hanggang sa tuluyang makatayo sa harap ng salamin. Mula roon, tanaw niya ang buong lungsod na naliliwanagan ng makukulay na ilaw.

Unti-unting namalisbis ang ilang butil ng luha sa kaniyang mga mata habang taimtim siyang nanunumpa. Simula ngayong gabi, hindi na siya si Katya Santos.

Siya na si Mayumi Santos.