Chapter 2

Alessia Rae's Pov.

Hingal na hingal ako habang naglalakad sa gilid ng kalsada. Panay ang tingin ko sa paligid at umaasang may makita akong pwedeng mapasukang trabaho. Ramdam ko na talaga ang pagod ko ngayon. Kanina pa kasi akong umagang naglalakad, eh. 

Oo! 

Naglalakad lang ako. Kasi naman wala akong perarets mga beshy bells! Wala akong pam-pamasahe sa jeep. 

Naisipan ko nga kanina na magnakaw, eh. Pero jusko! 'Di ata kayanin ng konsensiya ko kapag ginawa ko 'yon.

Hindi ko rin kayang gawin ang gano'ng mga bagay.

Mabait kaya ako! Kaya nga hindi ko kinalbuhan at sinabuyan ng mainit na tubig ang mukhang petrang kabayo na kalaguyo ng animels kong ex-boyfriend!

Hmp!

Bigla akong napatingin sa paligid. Pinagtitinginan ako ng mga dumadaan. Tiningnan ko kung nasaan ako. Halos mapahiya ako sa gulat nang makitang nakaupo na pala ako sa tabi ng kalsada.

Shemay!

Dahil sa kakaisip ko sa lintik na bakletang ex ko at tungkol sa love love na iyan ay hindi ko na namamalayang kanina pa pala ako nakaupo rito dahil sa pagod.

Sabayan mo pa na gutom na gutom na ako. Huhuhu. Wala pa naman akong pera pambili ng pagkain.

Napabuntong-hininga na lang ako. Kumukulo na ang tiyan ko dahil sa gutom. Nakaupo pa rin ako rito sa gilid ng kalsada.

Napatingin ako sa cellphone ko. Napamura na lang ako sa isip ko ng maubusan na pala ng baterya ang phone ko.

"Hayst! Bakit ba ang malas ko nitong mga nakaraan?" nanghihinang bulong ko bago napayuko.

Kundi lang sana ako nag-resign sa kompanyang pinagtrabahuan ko, eh! Pero nando'n din naman kasi ang ex ko. Ayaw ko siyang makita!

Nasusuka ako at kumukulo ang dugo ko tuwing nakikita ko ang pagmumukha niya. Dagdagan mo pang kinukulit din niya ako.

Kaya nag-resign na lang ako sa pagiging editor sa isang magazine.

Huhuhu. 

Kailangan ko talaga makahanap ng bagong trabaho. Dahil wala na akong pera. Kahit nga pambili ng makakain ko mamaya wala na.

Hayst.

Tiningnan ko ang wallet ko. Nanlumo ako ng makita kong beinte pesos lang ang meron ako.

Aanhin ko ang beinte?

Hayst!

Pasado alas-kwatro na ng hapon. Naisipan ko na lang na umuwi na muna sa maliit na apartment namin ni Milo.

***

"Exhausted!" bulalas ko pa at pasalampak na umupo sa maliit naming sofa ng makauwi ako.

Ramdam ko ang pananakit ng binti at paa ko. Halos tatlong araw na akong naghahanap ng trabaho pero wala pa rin akong napapasukan.

Wala naman na kasing vacant position sa mga pinag-aplayan ko. Isa akong college graduate at isa akong editor sa isang magazine sa pinag-trabahuan ko dati.

Kundi ko lang iniiwasan ang ex ko hindi sana ako magre-resign. May trabaho pa sana ako ngayon at hindi maghihirap ng ganito.

Wala na rin akong perang ipapadala sa pamilya ko. Naipadala ko na kasi ang huling sahod ko noong sabado kaya wala na akong pera ngayon.

Hayst!

Biglang tumunog ang cellphone ko kaya pagod na tumayo ako at tinanggal ang pagkakasaksak ng charger.

Lobat kasi kaya naicharge ko pagdating kanina.

“Hello, Nay?” sagot ko pa.

Si Inay kasi ang tumatawag. 

"Hello, anak. May pera ka ba ngayon?" tanong pa ni Inay sa kabilang linya.

"Po? Bakit po ba?" tanong ko habang napasapo ako sa noo ko.

Rinig ko ang pagbuntong-hininga ni Inay sa kabilang linya. Parang problemado si Inay, ah!

"Inay, may nangyari po ba?" tanong ko pa uli.

"Anak, nandito kasi ako sa hospital ngayon. Inatake ng hika ang kapatid mo kaya dinala ko rito. Alam mo namang may sakit ang kapatid mo 'di ba?" sabi pa ni Inay.

Nanlulumong napaupo ako sa maliit na sofa. Wala akong trabaho ngayon tapos kailangan ni Inay ng pera.

Paano na 'to? Napapikit na lang ako bago bumuntong-hininga. Manghiram na lang ako ng pera kay Milo mamaya. Sana nga lang may pera pa siya.

Ginigipit pa naman din ang isang 'yon.

"Hello, anak? Nandiyan ka pa ba?" tanong pa ni Inay.

"Ah, opo. Kamusta na po ba si Ally, Nay?" tanong ko.

"Okay naman na siya sa awa ng diyos, anak. Kaya lang hindi pa kami makalabas dahil walang pambayad sa bill. Naubos na rin iyong ipinadala mo noong sabado. Tapos may gamot pang ipinapabili ang doctor para sa kapatid mo." Napapabuntong-hiningang sabi pa ni Inay.

"Sige po, Inay. Magpapadala na lang po ako riyan. Wala pa kasing sahod ngayon kaya manghihiram na lang ako sa kasama ko rito." Pinapalakas ang loob na sabi ko pa.

Napabuntong-hininga uli si Inay bago nagsalita.

"Salamat anak, ah. Pasensya ka na rin at ikaw pa ang nagigipit d'yan." Paumanhin pa ni Inay.

"Nay, ayos lang po. Responsibilidad ko rin namang tugunan ang pangangailangan niyo riyan. Ang mahalaga ay ayos na si bunso." Nakangiting sabi ko pa.

"Ang bait mo talaga, anak. Ang swerte namin sa 'yo kahit ganito lang tayo. Pero tandaan mo ang lahat ng bilin ko?" 

"Huwag kang mag-alala, Inay. Lagi ko pong tandaan iyon. Mag-ingat po kayo riyan, ah. Huwag niyong pabayaan ang sarili niyo," nakangiting sabi ko kasabay ng pagpatak ng luha ko.

Minsan talaga nagiging emotional ako. Lalo na pagdating sa pamilya ko. 

"Ikaw ang mag-ingat d'yan, anak. Marami pa namang loko-loko riyan sa Maynila. Ingatan mo ang sarili mo. Mahal na mahal ka namin ng kapatid mo." Halatang umiiyak na sabi pa ni Inay.

Napakagat labi na lang ako upang pigilan ang paghikbi ko. Ayaw kong marinig ni Inay na umiiyak ako.

Baka mag-aalala lang siya sa akin.

"Sige po, Inay. Magpapadala na lang po ako kapag nakahanap na ako ng pera. Ingat kayo," huling sabi ko bago ibinaba ang tawag.

Pinunasan ko na lang ang luha ko. Dapat hindi ako iiyak. Dapat lagi lang akong matapang at lumalaban tulad ng nakasanayan ko.

Hindi dapat ako panghinaan ng loob. Bukas na bukas ay maghahanap uli ako ng trabaho. Hindi ako titigil hangga't hindi ako makakahanap ng trabaho.

"Fighting!" sabi ko pa bago tumayo.