EP.6

เพียงฟ้า

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยอยู่กลางอากาศและตกลงมาในพื้นนุ่มๆเมื่อลืมตาขึ้นมาก็ต้องตกใจเพราะมีใครบางคนกำลังคร่อมร่างฉันอยู่

" ขะคุณวายุเข้ามาได้ยังไงคะ " ฉันเอ่ยถามคนที่ค่อมร่างฉันอยู่และจ้องฉันอย่างไม่วางตาแล้วทำไมคุณวายุถึงเข้ามาในห้องฉันได้

" ห้องนอนฉัน " คนที่คร่อมร่างฉันอยู่ตอบ หรือว่าฉันจะเข้าห้องผิด!!

" อะเอ่อ... ฉันเข้าห้องผิดหรอคะจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ "

" เปล่า เธอเข้าถูกห้องแล้วเธอต้องการแบบนี้ไม่ใช่หรอ " หืม? คุณวายุพูดอะไรฉันไม่เข้าใจแต่ตอนนี้ฉันต้องออกไปจากห้องนี้ก่อนเพราะเหมือนคุณวายุจะเมา ฉันได้กลิ่นเหล้าคลุ้งไปหมดและเหมือนว่าคุณวายุจะไม่ค่อยมีสติด้วย

" อะอื้อออ " ยังไม่ทันที่ฉันจะมุดตัวออกจากคนที่คร่อมร่างฉันอยู่ริมฝีปากร้อนๆปนกลิ่นแอลกอฮอล์ก็ประกบริมฝีปากของฉันเอาไว้อย่างรวดเร็ว ฉันพยายามจะดันตัวคุณวายุออกแต่ก็สู้แรงไม่ได้ยิ่งลิ้นหนาที่สอดแทรกเข้ามาในโพรงปากฉันกำลังตวัดเกี่ยวดึงลิ้นของฉันอยู่ทำให้สติฉันไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มันทั้งมึนหัวทั้งเมื่อยสับสนไปหมดปลายลิ้นคุณวายุตวัดไปมาหยอกล้อกับเรียวลิ้นของฉันดูดดึงลิ้นและริมฝีปากสลับไปมาทำให้ฉันรู้สึกร้อนรุ่ม มือข้างนึงจับมือฉันรวบไว้เหนือหัวอีกข้างปลดกระดุมเสื้อฉันทีละเม็ดจนหมด ริมฝีปากคนที่คร่อมร่างฉันอยู่ลดระดับลงมาตรงซอกคอก่อนจะกดจูบและขบเม้มเนื้อคอฉันจนรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ

" อื้มหอมจังหอมทั้งตัวเลย " คนที่คร่อมร่างฉันอยู่เอ่ยเสียงกระเส่า มือทั้งสองข้างยังคงขย้ำหน้าอกฉันอย่างเอาแต่ใจและฉันก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืน ฉันรู้สึกเหมือนเปลือกตาทั้งสองข้างของฉันจะปิดลงทุกวินาที

" เต็มไม้เต็มมือจริงๆเพียงฟ้า " เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นเมื่อริมฝีปากลดระดับลงมาอยู่ที่เนินอก มือใหญ่สองข้างยังคงวุ่นวายกับเนินอกของฉันไม่เลิกไหนจะริมฝีปากร้อนๆที่กดจูบตรงนั้นทีตรงนี้ทีทำให้ฉันสั่นไปทั้งตัว

" หอมหอมจริงๆ " ใบหน้าแดงก่ำยังคงซุกไซร้ย้ายลงต่ำเรื่อยๆจนถึงแยกร่องสาวเผยให้เห็นดอกไม้งามกลีบชมพูที่ปิดสนิทเมื่อดอกไม้งามนั้นอยู่ข้างหน้า

คนตรงหน้าไม่รอช้ารีบไปตักตวงน้ำหวานจากดอกไม้งามทันที สองมือจับขาให้ชันขึ้นก่อนที่ลิ้นหนาสากจะตวัดขึ้นลงช้าๆไปมาซ้ำแล้วซ้ำอีก ริมฝีปากร้อนผ่าวเคลื่อนไปมาดูดดึงกลีบดอกไม้งามไปมาซ้ำๆความหอมหวานที่ได้รับนั้นยังไม่พอหากแต่สอดแทรกลิ้นเข้าไปแยกกลีบดอกไม้งามออกจากกันสอดเข้าไปลึกๆดึงเข้าดึงออกดูดกลีบดอกไม้สลับไปมาๆ

" อ่าส์ ไม่ไหวแล้วเพียงฟ้าคนของคุณย่าก็เถอะยอมแล้ว " เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับเคลื่อนตัวขึ้นมามองหน้าคนที่อยู่ใต้ร่างอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบรับใดๆ

" นี่เธอหลับหรอเนี่ย หลับได้ยังไง เฮ้!!! "

.

.

.

วายุ...

ผมนั่งร่างบางๆที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวบนเตียงของผมด้วยท่าทีเซ็งๆหลังจากที่เช็ดตัวให้เธอแล้ว ตอนนี้ผมหายเมาแล้วล่ะตาสว่างเลย

ก่อนหน้านี้ผมเกือบทำอะไรบ้าๆลงไปเพราะฤทธิ์ของแฮลกอฮอล์แต่แล้วสติผมก็กลับมาเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าหมดสติไป ตอนนั้นผมตกใจมากคิดว่าเธอเป็นอะไรซะอีกเลยให้คนของผมไปตามหมอมา หมอบอกว่าเธอไม่สบายมีไข้นิดหน่อยและเธอก็ไม่ได้หมดสติเพียงแต่ก่อนหน้านี้เธออาจจะกินยาลดไข้เข้าไปเลยทำให้เธอหลับ

ผมก็คิดว่าเธอช็อคหมดสติไปเพราะการเล้าโลมของผมซะอีกเฮ้อ!!หลังจากเช็ดตัวให้เธอเสร็จผมก็เข้าไปนอนในห้องเธอสลับห้องกันนอนแบบนี้ล่ะดีที่สุดเกิดผมพลาดทำอะไรเธอขึ้นมาอีกมีหวังคุณย่าได้จับผมแต่งงานแน่

.

.

.

เพียงฟ้า...

เช้านี้ฉันตื่นขึ้นมาด้วยอาการเพลียๆแต่ก็ต้องตกใจเมื่อห้องที่ฉันนอนอยู่ตั้งแต่เมื่อคืนไม่ใช่ห้องฉันแต่เป็นห้องของคุณวายุ!!

“ หรือว่าเมื่อคืนฉันมึนหัวจนเข้าห้องผิดให้ตายสิจำอะไรไม่ได้เลย “ ฉันพรึมพรำกับตัวเองไปด้วยพลางจัดที่นอนให้เข้าที่เข้าทางเหมือนเดิมก่อนจะรีบเดินเข้าห้องตัวเองไป ว่าแต่ไม่เห็นคุณวายุเลยแฮะเช้านี้สงสัยยังไม่กลับมา

" อาบน้ำก่อนดีกว่าจะได้เตรียมอาหารรอคุณวายุ " ฉันพรึมพรำกับตัวเองเมื่อเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้วก่อนจะมัดเผ้ามัดผมเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำ