EP.7

วายุ...

ผมนอนมองยัยเลขาตัวเล็กถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นทีละชิ้นขณะที่ตัวเองนอนอยู่ใต้ผ้าห่ม ใครจะคิดว่าเธอเข้ามาเวลานี้ล่ะครับไอ้เราก็คิดว่าป่วยน่าจะตื่นสายส่วนผมก็นอนเพลินจนลืมไปเลยว่านี่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง ให้ตายสินี่ผมไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูเธอนะเธอเข้ามาถอดเสื้อผ้าในนี้เอง

ผมกลัวเธอตกใจและไม่รู้ว่าจะแก้ตัวว่าอะไรดีเลยเอาผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ก่อนจะโผล่หน้าออกมานิดหนึ่งเพื่อสูดอากาศหายใจก็เท่านั้น... ตอนนี้ใบหน้าของผมมีเหงื่อเปียกชุ่มไปหมดแถมยังรู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วทั้งตัวและวายุน้อยของผมก็กำลังชูชันเหมือนจะประกาศว่าพร้อมที่จะออกรบแล้ว ผิวขาวนวลเนียนไร้ที่ติอกอวบอูมเอวคอดๆสะโพกที่ผายกลมนั่นซ่อนรูปจริงๆ ไม่ได้ๆผมจะไม่พลาดอีก!!

" เฮ้ออ!! ไปซักทียัยบ้าเอ้ยย!! " ผมพูดกับตัวเองอย่างอารมณ์เสียเมื่อใครบางคนที่ยืนแก้ผ้าอยู่ตรงหน้าเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว ก่อนจะจัดที่นอนให้อยู่ที่เดิมแล้วรีบเดินออกจากห้องนั้น ขืนอยู่ต่อมีหวังอกแตกตายแน่ๆ

" วันนี้คุณวายุมีประชุมช่วงบ่ายนะคะส่วนช่วงเช้ามีเอกสารด่วนให้เซ็นต์ค่ะ " ยัยเลขารายงานตารางงานของผมหลังจากที่เราทานอาหารเช้าเสร็จแล้วก่อนจะเริ่มเก็บโต๊ะอาหารไปด้วย

“ อืม ”

" งั้นฉันให้คนเตรียมรถรอเลยนะคะ " คนที่เก็บโต๊ะอาหารอยู่พูดต่อ

" อืม " ผมตอบรับสั้นๆพร้อมกับใบหน้าที่นิ่งเรียบก็ภาพเมื่อเช้ายังติดตาผมอยู่เลยไหนจะเรื่องเมื่อคืนอีก ตอนนี้ผมทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ยยิ่งเห็นยัยนี่ไม่พูดอะไรยิ่งรู้สึกไม่ดี ไม่รู้ว่ายัยนี่รู้แต่ไม่พูดหรือว่าไม่พูดเพราะไม่รู้กันแน่

.

.

.

บริษัท XXX

" วายุคะ!! " เสียงของใครบางคนทำให้ผมที่ยืนอยู่บริเวรล็อบบี้ใกล้ห้องทำงานถึงกับชะงัก มันเป็นเสียงของใครบางคนที่ผมไม่ได้ยินมานานเกือบห้าปีได้ดังขึ้นจากด้านหลังของผมพร้อมกับวงแขนเรียวยาวทั้งสองข้างเอื้อมมาโอบกอดผมจากด้านหลัง นีน่า...

.

.

.

เพียงฟ้า...

หลังจากที่ประชุมช่วงบ่ายเสร็จฉันกับคุณวายุก็รีบออกจากห้องประชุมทันทีเพราะอีกสามวันฉันกับคุณวายุต้องบินไปอาหรับเพราะงานด่วน เราสองคนตกลงกันว่าจะกลับไปเคลียร์เอกสารกันต่อที่ห้องและให้ฉันไปเตรียมของไว้เลย แต่ขณะที่ฉันเดินออกมาถึงล็อบบี้ออฟฟิศก็เห็นคุณวายุยืนกอดกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอสวยมากผิวขาวหน้าคมสูงหุ่นดี นางฟ้าชัดๆ!!

ว่าแต่เธอเป็นใครกันนะทำไมถึงมายืนกอดกับคุณวายุแบบนี้ แต่เธอจะเป็นใครก็ช่าง เพราะหน้าที่ของฉันคือเขี่ยผู้หญิงทุกคนให้ออกไปจากชีวิตคุณวายุตามคำสั่งของคุณย่า

" วายุ นีน่าคิดถึงวายุจังเลยค่ะตลอดเวลาที่ผ่านมานีน่ารู้สึกผิดกับวายุมาก วายุให้โอกาสนีน่านะคะนีน่าสัญญาว่าจะทำตัวให้ดีจะไม่ทำผิดกับวายุอีก ที่ผ่านมานีน่าขอโทษนะคะ " ผู้หญิงคนนั้นพูดกับคนตัวสูงที่ยืนหันหลังให้อยู่ทั้งๆที่วงแขนของเธอยังคงกอดคุณวายุเอาไว้จากด้านหลัง นีน่างั้นหรอ...

" ผมไม่มีอะไรจะพูดกับคุณอีกคุณเอามือของคุณออกไปจากตัวผมได้แล้ว แล้วก็อย่ามาที่นี่อีก " คุณพูดกับเธอแบบไม่หันมามอง แฟนคุณวายุหรอหรือใคร?

" นีน่ารู้ว่านีน่าผิดแต่ตอนนี้นีน่าสำนึกผิดแล้วนะคะ วายุให้โอกาสนีน่านะคะกลับมาคบกันนะคะวายุนีน่ารู้ว่าวายุยังรักนีน่าอยู่ทุกวันนี้ก็เลยไม่ยอมมีใค... "

" คุณวายุคะเราจะไปกันหรือยังคะ " ฉันไม่อาจทนฟังคำพูดของผู้หญิงคนนั้นได้อีกมันน่ารำคาญสิ้นดี เธอคงเป็นผู้หญิงคนนั้นสินะผู้หญิงที่คุณย่าเคยเล่าให้ฟังว่าเธอหักหลังคุณวายุ

" ไปสิ " เสียงคุณวายุหันมาพูดกับฉันก่อนจะแกะแขนทั้งสองข้างของยัยแฟนเก่านีน่านั่นออก แล้วเดินออกไปโดยที่ไม่หันมามองหน้ายัยแฟนเก่า

" ฉันจะไปดื่มที่ผับไอ้เอลฟ์ เธอไปกับฉันนะแต่ห้ามเมา แล้วพาฉันกลับห้องด้วย " คนที่เดินนำหน้าไปเอ่ยแบบไม่หันมามอง ก่อนจะสาวก้าวยาว ๆ ไปด้วยความเร่งรีบ

“ ค่ะ ” ฉันพยักหน้ารับคำก่อนจะวิ่งตามหลังไปติด ๆ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวคุณวายุเปลี่ยนไป มันดูอึมครึมแปลก ๆ