ตอนที่ 2 ธีร์ธวัช

ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ตระกูลเตชะวงศ์วรากุล...

โถงรับแขกของคฤหาสน์หลังใหญ่เงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงเข็มนาฬิกาโบราณกระทบกันเบาๆ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านโปร่งสีงาช้าง

บนโซฟาหนังสีเข้มกลางห้อง…

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งนั่งเอนกายอย่างสบาย ท่วงท่าของเขาผ่อนคลายแต่สง่างาม กล้ามเนื้อช่วงต้นขาและหน้าท้องแน่นตึงจนผ้ากางเกงสแลคสีดำเข้ารูปแนบลำตัวอย่างพอดี เผยสัดส่วนได้รูป

เสื้อเชิ้ตสีขาวแบรนด์หรูถูกปลดกระดุมช่วงอกออกหลายเม็ด ผ้าเนื้อดีแย้มออกเป็นแผง เผยผิวขาวสะอาดและแผงอกกว้างที่ไล่ลงสู่แนวซิกซ์แพ็กคมชัด เส้นกล้ามเนื้อทอดตัวเป็นเงานุ่มตามแรงแสงที่ตกกระทบ ลำคอได้รูปและกระดูกไหปลาร้าคมชัด ยิ่งขับให้บุคลิกของเขาดูทั้งแข็งแรงและเย้ายวนในคราวเดียว

ปลายนิ้วยาวเรียวของเขาเขี่ยหน้าจอสมาร์ทโฟนเล่นอย่างไร้จุดหมาย แสงจากจอส่องสะท้อนดวงตาคมเข้มที่ก้มมองลงอย่างครุ่นคิด เส้นผมสีดำสนิทถูกจัดทรงอย่างตั้งใจแต่ยังคงความเป็นธรรมชาติ เพิ่มความหล่อเหลาราวกับเทพบุตรที่หลุดมาจากเทพนิยาย

“วันนี้ไม่เข้าบริษัทเหรอลูก”

‘คุณหญิงแพรพรรณ’ เอ่ยถามบุตรคนกลาง ซึ่งเวลาปกติ ลูกชายคนนี้ จะต้องไปเรียนรู้งานกับพี่ชายที่บริษัทแล้ว

“ธีร์พึ่งกลับมาครับแม่”

‘ธีร์ธวัช’ เอ่ยตอบผู้เป็นแม่เพียงสั้นๆ ราวกับว่า มันเป็นคำตอบที่เขาจะต้องตอบอยู่แบบนี้เป็นประจำ

“แล้วทำไมถึงรีบกลับล่ะ พี่ทิมของลูก ก็ยังไม่กลับนี่”

“ธีร์เหนื่อยครับแม่”

“เหนื่อยอะไร? แค่ไปเรียนรู้งานจากพี่เขา แค่นี้ จะเหนื่อยได้ยังไง พี่ทิมลูกซะอีกที่ต้องเหนื่อย”

“ธีร์เหนื่อย ธีร์ก็กลับบ้าน แม่จะให้ธีร์ไปที่ไหนล่ะครับ”

“งั้น ถ้าธีร์เหนื่อย ก็ไปอาบน้ำ กินข้าว พักผ่อนสิลูก หรือไปว่ายน้ำก็ได้นะ จะได้ผ่อนคลาย”

“ครับ...”

ธีร์ธวัชกำลังจะลุกจากโซฟา เพื่อทำตามที่แม่เขาแนะนำ วิธีประจำของเขาในการหลบหลีกแม่ของเขาก็คือ การเดินขึ้นห้องนอน ปิดประตูเงียบ

“เดี๋ยวนะธีร์ ทำไมสีหน้าของลูกแปลกไป เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่าลูก...”

พฤติกรรม การกระทำ ของลูกๆ ทั้งสามจะต้องอยู่ในสายตาของแพรพรรณทุกอย่าง เพราะฉะนั้น ถ้าพฤติกรรมของลูกแปลกไปเพียงนิดเดียว แพรพรรณจะรู้ได้ในทันที

“ไม่ได้เป็นอะไรครับ แม่บอกให้ธีร์ไปอาบน้ำ กินข้าว หรือถ้าอยากผ่อนคลายก็ไปว่ายน้ำ ธีร์แปลกตรงไหนครับ”

“ธีร์แสดงความไม่พอใจใส่แม่ นี่ยังไม่แปลกอีกเหรอ”

“ธีร์โตแล้วนะครับแม่”

วัย 25 ปีของเขาไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย เขาควรจะได้เที่ยวบ้างตามประสาวัยรุ่น พ่อที่เข้มงวด แม่ที่คอยจัดการทุกอย่าง มีใครบ้างที่จะไม่เบื่อ แต่ที่ธีรธวัชยอมให้พ่อแม่ควบคุมแบบนี้ นั่นก็เป็นเพราะ เขาสงสารพี่ชาย ‘พี่ทิมหนักกว่าเขามาก’ ถ้าเขาไม่ช่วยพี่ชายแบ่งเบาเรื่องพวกนี้ล่ะก็ ชีวิตของพี่ชาย คงหาความสงบสุขได้ยากแน่ๆ

“ธีร์!”

“หรือไม่จริงครับแม่ ธีร์ 25แล้วนะครับ จะต้องให้ธีร์เป็นลูกแหง่ติดแม่ตลอดเวลาเลยหรือไงครับ”

“แต่ที่แม่พูด แม่บอก คือแม่หวังดีกับธีร์นะ มันสมควรที่ธีร์จะแสดงกิริยาไม่ดีใส่แม่มั้ย”

“งั้น ธีร์ขอโทษครับ”

ธีร์ธวัชยกมือไหว้ผู้เป็นแม่ ท้ายที่สุดแล้ว แม่ของเขาก็ต้องงัดประโยคเดิมๆ มาพูดกับเขา ‘เพราะความรัก เพราะความหวังดีและความเป็นห่วง’ มันเลยทำให้ธีร์ธวัชต้องยอมจำนน เพราะไม่อยากให้บุพการีต้องเสียใจ

“งั้น ก็ไปเถอะ...”

แพรพรรณไม่ได้คิดอะไรเลย นอกจากความรักและหวังดีกับผู้เป็นลูกเท่านั้น เมื่อไหร่ที่ลูกทั้งสามของเธอเป็นฝั่งเป็นฝา และเมื่อนั้น แพรพรรณก็จะเลิกบงการชีวิตของลูกเสียที เธอเหนื่อยเหมือนกัน ที่ต้องคอยจัดการทุกเรื่องของลูกๆ

“เฮ้อ...”

.....................

          ณ บ้านเช่าหลังเล็กกลางซอย...

          เวลา 21.30น.

          แกร๊ก!

เสียงกุญแจกระทบกันเบาๆ ดังขึ้นในความเงียบ เด็กสาวผลักประตูไม้สีซีดที่บวมจากความชื้นเข้าไปอย่างระมัดระวัง บานพับเก่าครางเอี๊ยดเบาๆ ราวกับบอกให้รู้ว่าบ้านเช่าหลังเล็กนี้ผ่านการใช้งานมานานเพียงใด

          “...” แสงไฟจากหลอดนีออนดวงเดียวกลางเพดานส่องสว่างจางๆ ภายในห้องโถงเล็กที่ทำหน้าที่ทั้งห้องนั่งเล่นและห้องกินข้าว พื้นกระเบื้องลายเก่าถูกปูด้วยเสื่อพลาสติกบางๆ โต๊ะไม้เตี้ยๆ ตัวหนึ่งตั้งชิดผนัง ข้างๆ มีพัดลมตั้งพื้นหมุนเอื่อย ส่งเสียงครืดคราดเป็นจังหวะคุ้นเคยของบ้านหลังเก่านี้มานาน

นลินญาถอดรองเท้าผ้าใบเก่าไว้หน้าประตู ไหล่ที่แบกรับความเหนื่อยมาทั้งวันตกลงเล็กน้อย กระเป๋าผ้าสะพายข้างเลื่อนหลุดจากบ่าเมื่อเธอก้าวเข้าไปด้านใน กลิ่นอาหารลอยแตะจมูก ทำให้รู้ว่ามีคนเตรียมมื้อค่ำรอเธอไว้แล้ว สายตาของเธอหยุดชะงัก

บนโต๊ะเล็กๆ กลางห้อง แม่ของเธอนั่งอยู่ตรงนั้น เงาร่างผอมบางในเสื้อคอกลมสีซีด มือสองข้างวางทับกันบนตักอย่างสงบ แสงนีออนสีขาวทำให้ใบหน้าที่มีรอยเหนื่อยล้าดูซีดกว่าปกติ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจ้องมาที่เธอตั้งแต่ก่อนที่เธอจะก้าวเข้ามาเสียอีก

“กลับมาแล้วเหรอลูก…”

เสียงเรียบเบาเอ่ยขึ้นก่อนที่ผู้เป็นลูกจะทันพูดอะไร ‘มีนา’ มองภาพเดิมๆ ซ้ำๆ ทุกวัน เป็นเวลาเกือบสองปีแล้ว ที่ลูกสาววัย 19 ปีของเธอ ต้องทำงานพาร์ทไทม์ ตื่นเช้าไปเรียน เย็นก็ไปทำงาน กลับบ้านก็ดึก กว่าจะได้พักผ่อน วนเวียนแบบนี้ทุกวัน

“ค่ะแม่ ทำไมแม่ยังไม่นอนอีกคะ?”

นลินญาก็ยังถามคำถามเดิม ที่เธอเคยถามแม่ทุกวัน เธอรู้ว่าแม่ต้องนั่งรอนลินญาแบบนี้เป็นประจำ

“แม่รอจูนน่ะลูก อืม รีบไปล้างไม้ล้างมือและมากินข้าวก่อนสิลูก จะได้อาบน้ำ และเข้านอน”

“ตาเก้านอนแล้วเหรอคะ?”

นลินญาถามถึงน้องชายวัย 8 ขวบของเธอ บ้านเช่าหลังนี้ มีเธอ แม่ และน้องอาศัยอยู่มาเกือบ 10 ปีแล้ว ตั้งแต่พ่อเธอ ทิ้งแม่ไปมีเมียใหม่ ทั้งสามแม่ลูกก็อยู่บ้านเช่านี้มาตลอด ค่าเช่าเดือนละสี่พัน ถ้านลินญาไม่ทำงานช่วยผู้เป็นแม่ล่ะก็ แม่คงลำบากในการหาเงินแน่ ลำพังเงินเดือนหมื่นห้าคงไม่พอ

“เข้านอนตั้งแต่หัววันแล้ว น้องมีไข้น่ะ ไปเล่นฟุตบอลตากแดดมาเมื่อวันก่อน วันนี้เลยไข้ขึ้น สงสัยพรุ่งนี้คงต้องหยุดเรียน และพาน้องไปหาหมอ...เออ...แล้วจูนจ่ายค่าเทอมหรือยังล่ะลูก สรุปเบิกล่วงหน้าจากเถ้าแก่เขาก่อนได้มั้ย”

“ไม่ได้ค่ะแม่ เถ้าแก่บอกจูนว่า เดือนนี้ทำยังไม่ถึงครึ่งเดือนเลยค่ะ ก็เลยไม่ได้ให้จูนเบิกล่วงหน้าก่อน”

“อ่าว...แล้วจูนเอาเงินจากไหนล่ะลูก แล้วได้ไปจ่ายค่าเทอมมั้ย วันนี้มันเป็นวันสุดท้ายแล้วนะลูก”

“จูนจ่ายแล้วค่ะแม่ เงินจากทิชาให้ยืมค่ะ”

“ตายแล้ว! ทำไมไปรับเงินจากหนูทิชาอีกล่ะลูก”

“จูนหาไม่ได้จริงๆ ค่ะแม่ คือ จูนแค่ยืมจากทิชา เดี๋ยวเงินเดือนออกแล้วก็จะเอาไปคืนค่ะ”

“ถ้าคุณหญิงแพรพรรณท่านรู้...”

มีนามีเรื่องกังวลใจเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว เธอทำงานเป็นแม่บ้านให้กับคุณหญิงแพรพรรณมาเกือบ 20ปี

‘ลูกสาวของเธอ คงไม่คิดที่จะขึ้นมาเสมอกับลูกสาวฉันหรอกนะมีนา...ที่ฉันยังให้งานเธอทำ ก็เพราะเห็นว่า เธอทำงานดีและไว้ใจได้...ยัยทิชาลูกสาวฉัน...ควรคบเพื่อนที่ฐานะเท่าเทียมกับเขา ถึงจะเหมาะสม...หวังว่าเธอคงเข้าใจฉันนะมีนา...’

..........................