LOGINค่าจ้างพอที่จะเสี่ยงชีวิตไหม ได้แต่คิดเพราะตอนนี้ขี่หลังเสือแล้วจะทำอะไรได้นอกจากเดินหน้าต่อไป
“แล้วเธอเป็นใคร” ดูท่าทางสาวทรงอึ๋มจะไม่ยอมรามือง่าย ๆ คนต้นเหตุของปัญหาก็ดูไม่สนใจ นี่เขาคงต้องการให้เธอแสดงฝีมือการรับมือกับผู้หญิงของเขาสินะ
“แฟนคนปัจจุบันที่พี่รัณรักมาก” วาดเมษาใช้คำว่าปัจจุบันเพราะไม่รู้ว่าพ่อภรัณตัวดีมีแฟนมาแล้วกี่คนและมีใครบ้าง กลับไปห้องคืนนี้เธอคงต้องให้เขาลิสต์มาทั้งหมดว่าผู้หญิงของเขาเนี่ยมีใครบ้าง ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว
“ไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้พี่รัณชอบกินของแปลก” สาวเจ้ามองวาดเมษาหัวจรดเท้า งานของเขามันยากอย่างนี้สินะถึงได้จ้างเธอเป็นล้าน
“ของบางอย่างไม่เรียกว่าแปลกหรอกค่ะ เขาเรียกว่าพรีเมียม ซึ่งคนธรรมดาตลาดล่างอาจเข้าไม่ถึง” เรื่องด่าคนโดยไม่มีคำหยาบเนี่ยบอกมาเลยเธอถนัด ไม่ต้องให้ใครมาสอน
“เอ๊ะ!” คนรู้ตัวว่าโดนด่าทำท่าฟึดฟัด
“มาจากทางไหนคะ” สาวทรงสะบึมตกใจกับคำถามที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของคนตรงหน้า ก่อนที่จะกระจ่าง
“มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นนะคะ พอดีต้องการความเป็นส่วนตัว จริงไหมคะพี่รัณขา” คำว่า ‘ขา’ ของวาดเมษาทำให้ทั้งสองหนุ่มขนลุก
“จริงครับจริง” เพราะมือที่จิกลงบนขาของเขานั่นแหละทำให้ภรัณต้องรีบตอบใครจะกล้าขัดใจคนนั่งข้าง ๆ
แฟนหลอก ๆ ของภรัณมองหน้าเขาตาเขียวปั๊ด เธอถอนหายใจแค่วันแรกก็เจอเรื่องยากเสียแล้ว เขานี่มีแฟนทุกที่เลยหรืออย่างไรนะ
‘เอาน่า ล้านหนึ่งท่องไว้ล้านหนึ่ง’ นายจ้างหลักล้านบอกกับคนข้างกาย มือหนากอดไหล่บอบบางเข้าหาตัว
“คนอะไร กิ๊กเยอะยิ่งกว่าแมลงวัน” เธอบ่นแต่ก็ต้องยอมซบหน้าลงบนอกแกร่งของเขา การแสดงหรอกไม่อย่างนั้นผู้ชายอย่างเขาเธอไม่มีวันเข้าใกล้เป็นอันขาด
“เธอว่าพี่เป็นขี้เหรอ” ภรัณบีบจมูกยายแสบที่นั่งซบอกเขา ถ้าเธอว่ากิ๊ก ๆ ทั้งหลายของเขาเป็นแมลงวันแล้วเขาจะเป็นอะไรไปได้ถ้าไม่ใช่ ‘ขี้’ เพราะแมลงวันตอมขี้อย่างไรเล่า
“ฉลาดด้วยแฮะ” นอกจากว่าเขาเป็นขี้แล้วยายทอมนี่ยังว่าเขาไม่ฉลาดด้วย ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ
“ง่วงแล้วเหรอ ไหนใครบอกเด็กวิดวะกินเหล้าดุ” เห็นเธอทำตาปรือเลยแกล้งแหย่เล่น วันนี้เป้าหมายของเขาถือว่าเป็นไปตามที่ตั้งใจ พรุ่งนี้ข่าวที่เขาควงวาดเมษาไปที่ต่าง ๆ พร้อมทั้งพาหญิงสาวขึ้นคอนโด แม้แต่ข่าวที่เธอกับเขาอยู่ด้วยกันคงดังไปทั่วมหาวิทยาลัย แบบนี้แหละที่เขาต้องการ
“เมย์!!” เสียงของสาวสวยที่เพิ่งเดินเข้ามา ทำให้ทั้งภรัณและวาดเมษาหันมองตามเสียงและคนตรงหน้าคือป้ารหัสของวาดเมษาหรือเดมี่ และแน่นอนว่ากลุ่มของภรัณย่อมคุ้นหน้าคุ้นตา
“เดมี่ ป้ารหัสของเมย์” เดมี่แนะนำตัวเองพร้อมทั้งจ้องไปยังหนุ่มคนที่หลานรหัสนั่งตัก
“หวัดดี รัณแฟนเมย์” มือหนากอดเอวบางไว้แน่น สายตาของป้ารหัสของยายทอมไม่เป็นมิตร
“หวัดดี เรากันต์” กันต์รู้งานว่าต้องทำอย่างไรกับเหตุการณ์นี้ เป็นเรื่องปกติที่บางครั้งจะมีตัวละครที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามาในฉาก ในเมื่อกันต์เป็นคนแนะนำแผนนี้ให้เพื่อน อย่างไรเสียเขาต้องช่วยเพื่อนเต็มที่
“ปกติเดมี่ชวนมาเมย์ไม่เคยมา” ป้ารหัสคนสวยค้อนให้คนบนตักผู้ชาย
“เมย์เพิ่งอายุถึงยี่สิบ” เพราะเคยเรียนระดับอุดมศึกษามาก่อนจากมหาวิทยาลัยอื่นทำให้วาดเมษาอายุมากกว่ารุ่นเดียวกัน และนี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เดมี่ไม่แทนตัวเองว่าพี่
“ชอบของขวัญที่เดมี่ให้ไหมคะ” วันเกิดเธอเมื่อเดือนก่อนเดมี่ให้ชุดนอนเป็นของขวัญ ถามว่าชอบไหม ก็ชอบแต่เธอไม่เคยใส่สักครั้ง ไม่รู้สิรู้สึกไม่อยากใส่
“ก็ชอบค่ะ”
“หึ!” เสียง หึ ในลำคอของคนที่เธอนั่งตักบ่งบอกว่าคงไม่พอใจ นี่ตกลงใครใช้ใครกันแน่เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้ว ดูแล้วยายทอมก็ใช้เขากันคนออกเหมือนกับที่เขาใช้เธอ
“วันเกิดที่รักเหรอครับ ไม่เห็นบอกพี่เลย” ภรัณกระชับอ้อมแขนทั้งยังหอมแก้มคนบนตักไปหนึ่งฟอด
“ว่าจะบอกอยู่ค่ะ” ตอนนั้นเธอยังไม่ได้เป็นแฟนปลอม ๆ ของเขาไงแล้วจะบอกเขาทำไมกัน แล้วใช่เวลาที่เขาต้องมาหอมแก้มเธอตอนนี้ไหม
เดมี่มองภาพนั้นอย่างเจ็บใจ คนอย่างภรัณจะคบใครจริง อย่างที่รู้ว่าผู้ชายเจ้าชู้ปากหวานเป็นธรรมดา เห็นทีเธอต้องช่วยวาดเมษาไม่ให้หลงผิดไปมากกว่านี้
“แปลกนะคะ วันเกิดแฟนทั้งทีกลับไม่รู้ ดูใส่ใจจังเลยนะคะ” เสียงเพลงในสถานบันเทิงที่เบาลงเพราะจังหวะของดนตรีที่อยู่ในช่วงของเพลงช้า ทำให้ทั้งกลุ่มได้ยินคำพูดของเดมี่ได้ชัดเจนและแน่นอนว่าคนที่เธอแดกดันคงไม่พ้นผู้ชายที่วาดเมษานั่งตัก
“ตอนนั้นเมย์ยังไม่ได้คบกับพี่รัณเลยค่ะ พี่เขาไม่รู้ก็ไม่แปลก” เป็นวาดเมษาเองที่แก้ต่างให้เขา
“อ๋ออย่างนี้นี่เอง เพิ่งเป็นแฟน” เดมี่ทวนคำพูดของวาดเมษาพลางคิดแผนการในหัวมากมายที่จะช่วยวาดเมษาให้หลุดพ้นจากคนเจ้าชู้อย่างภรัณ
“เดมี่มาอยู่นี่เอง ขอโทษด้วยนะพี่ พอดีเพื่อนเราเมาไปหน่อย” เรนนี่เตือนสติเพื่อน ไม่อยากให้เพื่อนคิดไปเอง ทั้งยังกลัวว่าเพื่อนจะทำอะไรที่สร้างความรำคาญกับกลุ่มของรุ่นพี่ปีสี่
“เท่านี้ก็เป็นตำถาดอวดนังจีจี้ได้แล้ว” เมื่อมองตำถาดที่ทำขึ้นเองอย่างพอใจ เหตุเกิดเพราะเมื่อชั่วโมงก่อนจีจี้ส่งรูปตำถาดร้านดังมาให้วาดเมษาดูเพื่อยั่วน้ำลาย เธออยากกินมากแต่ไม่อยากขับรถออกไปร้านตำถาดที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร แต่จำได้ว่าร้านที่อยู่หน้าหมู่บ้านขายส้มตำ กะอีแค่ตำถาดจะยากอะไร “อร่อยมากตำถาดไส้อั่ว ไข่เค็ม เส้นเล็ก” พิมพ์ข้อความส่งเข้าไลน์กลุ่มพร้อมทั้งรูปสุดน่ากิน ตำถาดที่ไหนก็มีจ้า แต่ตำถาดไส้อั่วบอกเลยว่าต้องเชียงใหม่เท่านั้นจ้า แล้วเพื่อนทั้งสามของวาดเมษาต่างส่งสติกเกอร์น้ำลายไหลกลับมา ทั้งยังบอกอีกว่าถ้ามาเชียงใหม่เดือนหน้าอย่าลืมพาพวกเธอไปกินด้วยนะ วาดเมษาหัวเราะคิกคักที่หลอกเพื่อนได้ “ทำอะไรอยู่” ภรัณสวมกอดคนรักไว้ในอ้อมกอด “ลูกไปไหนแล้วคะ” “แม่ชวนไปทำเล็บ” อืมลูกของเธอเหมาะเป็นดาราเซเลบเสียจริงทำผมทำเล็บตั้งแต่อายุหกขวบ “แล้วภพเป็นไงบ้าง” “ปู่บอกว่าวงดีขึ้นเยอะ” ลูกสาวเป็นดาราเซเลบเหมือนคุณย่า ส่วนลูกชายก็ไปซ้อมไดร์ฟกับคุณปู่คงจะเป็นนักกอล์ฟอย่างที่ปู่ชอบ
“กูแค่บอกว่าอย่ามายุ่งกับมึงอีก แค่นั้น ถ้าฟ้าใสฉลาดพอก็น่าจะเข้าใจ” อาชวินเห็นแก่ความสัมพันธ์เพื่อนร่วมสาขาที่เรียนด้วยกันมาหลายปี “แต่เชื่อไหมคนพวกนี้สุดท้ายจะหาเรื่องจนตัวเองเดือดร้อน” ภรัณว่า คนที่ไม่ได้สำนึกจริงสุดท้ายก็หาทางขี้โกงเหมือนเดิม แล้วสิ่งที่ภรัณพูดก็เป็นจริงในหลายเดือนต่อมา ช่องยูทูบช่องทางทำมาหากินของฟ้าใสโดนปิดเพราะดูดคลิปจากคนอื่นมาลง พอโดนรายงานหลายครั้งติดกันสุดท้ายก็โดนปิด บางครั้งบาปกรรมก็ทำงานตามกระบวนการของกฎแห่งกรรม ยิ่งอยู่สูง ยิ่งได้รับผลกระทบเยอะ “เป็นอย่างมึงว่าจริงว่ะ” ธรรนธ์เมื่อรู้ข่าวถึงกับมาคุยกับเพื่อนด้วยความตื่นเต้น “ยูทูบมันต้องมีคอนเทนต์ลงใหม่ตลอด ไม่มีลงใหม่ก็ไม่มีคนตาม แต่คนอย่างฟ้าใสไม่เคยคิดเองจะทำได้ไง สุดท้ายก็เลือกทางไม่ดี คนเราจะทำอะไรให้เจริญก้าวหน้าอย่างน้อยต้องซื่อสัตย์กับตัวเองและผู้บริโภคก่อนไหม” “จริงของมึง” ธรรนธ์เองก็เห็นด้วย เขามีทั้งสวนผลไม้และสวนยางพารา เคยเจอปัญหาการโกงมากมายจากคนงานและพ่อค้า สุดท้ายความชั่วมันก็ปิดไม่มิด เรื่องแดงเมื่อไหร่ก็เตรียมตัวนอนคุกได้เ
กาลครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน เขารู้ว่าวาดเมษาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับแซนดี้ และไม่อยากจะฟ้องร้องเรื่องลิขสิทธิ์ แต่ลึก ๆ ในใจของภรัณยังคงรู้สึกเจ็บแทนเมียรักของตัวเอง คนที่ขโมยผลงานของคนอื่น คนที่หลอกลวง ไม่ควรได้รับการยกย่อง ควรจะได้รับบทเรียนเสียบ้าง และสิ่งที่เขาคิดก็เป็นจริง พวกที่เคยทำ อย่างไรเสียวันหนึ่งมันก็ต้องทำ ไม่คิดว่านักสืบของพ่อจะทำงานได้ดีอย่างที่พ่อพูดไว้ “เงา” ไม่ใช่แค่วงการนักเขียน วงการนักแต่งเพลงก็มีเงาเช่นกัน แต่งให้นักร้องดัง ๆ โดยขายให้นักร้องพวกนั้นและใช้เครดิตเป็นของตัวเอง สร้างมูลค่าของเพลงจากความรักและความศรัทธาของแฟนคลับ “คุณรัณแน่ใจนะครับ” ผู้ช่วยถามภรัณอย่างไม่แน่ใจ “แน่ใจ” ไม่คิดว่าสุดท้ายปลาจะฮุบเหยื่อหลังจากอ่อยเหยื่อมาหลายเดือน แซนดี้ใช้นักแต่งเพลงเงาคนนี้มาสามเพลงแล้วและได้รับผลตอบรับค่อนข้างดีถึงจะไม่ดังเปรี้ยงปร้างเท่าเพลงแรกที่เคยขโมยวาดเมษา เพลงที่สี่ภรัณให้นักแต่งเพลงเงายำเพลงจากนักร้องท่านหนึ่ง แซนดี้ไม่มีทางรู้และน่าสงสารที่โปรดิวเซอร์ของเธอเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวน
“ม่าย ม่าย” เด็กหญิงตัวน้อยรีบบอกก่อนจะงับเต้าเข้าปาก วัยรู้ความมากแล้วแต่ยังติดเต้านมและน้ำนมของแม่เวลาอยู่บ้าน “แม่จ๋า พ่อจ๋า ดิกกี้มาทางนี้เร็ว” ลูกชายตัวกลมที่วิ่งเล่นจนเหนื่อยวิ่งมาทางพ่อกับแม่ กระโดดกอดคอผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่บนเสื่อกกข้าง ๆ แม่ของเด็กชายที่ยังอุ้มลูกน้อยไว้กับอก เจ้าไทยพันธุ์ทางสีน้ำตาลวิ่งตามเจ้านาย ภาพภพที่อ้วนจ้ำม่ำ เจ้าดิกกี้หมาของเขาก็อ้วนจ้ำม่ำไม่ต่างกัน “โอ้ย โอ้ย ทับพ่อ” ภรัณที่แกล้งล้มลงนอน โดยมีลูกชายล้มทับบนอกและมีเจ้าดิกกี้ที่เข้ามาร่วมวงอีกคน เด็กหญิงวัยสองขวบเมื่อเห็นพ่อกับพี่ชายเล่นสนุกก็รีบปีนลงจากตักของผู้เป็นแม่ล้มทับพ่ออีกคน “แม่ช่วยพ่อด้วย” ภรัณแกล้งโวยวายยื่นมือยื่นไม้หาเมียรักให้ช่วยเหลือ วาดเมษาต้องแกล้งเล่นบทจะช่วยพ่อ เด็กสองคนกับหมาหนึ่งตัวพยายามขัดขวางอย่างสุดกำลัง “ญ่าทับพ่อไว้นะ อย่าให้แม่ช่วยได้” พี่ชายสั่งน้องสาวในขณะที่ตัวเองกำลังทับท้องผู้เป็นพ่อ น้องสาวก็ปีนใช้ตัวพาดอยู่บนอกของพ่อ เจ้าดิกกี้เองก็เหมือนจะรู้ความนอนทับขาของพ่อไว้เช่นกัน “พ่อยอมพาพวกเราไปสวนสัตว์ยังครั
ยิ่งโดนเขาตอกอัดเธอยิ่งอยากสู้กลับด้วยการกระแทกสวนในบางจังหวะ การกระทำของเธอทำให้ทั้งเธอและเขาร้องครางอย่างไม่อาจห้ามใจ เพราะความเสียวและความสุขกำลังไหลย้อนจากดอกไม้กลางกายของเธอ น้ำแห่งความสุขไหลเปรอะสองขาด้านใน นั่นยิ่งสร้างความสุขให้เธอกับเขามากยิ่งขึ้น “เฮีย...เฮีย” เธอร้องครางเรียกชื่อเขาไม่หยุด ร่างบางสั่นระริกเพราะกำลังจะสุขสม “พร้อมกันเฮียจะแตกแล้ว” เขาบอกทั้งยังกระแทกเข้าหาเธอรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไม่หยุด เธอและเขาพากันจับจูงสู่เส้นทางของความสุข “อา...โคตรดี” คำพูดสุดท้ายของเขาก่อนจะรวบร่างบางให้นอนแอบอิงกันบนโซฟาตัวใหญ่ “ขอบคุณนะคะ ของขวัญรับปริญญารอบนี้โคตรดี” เธอเอ่ยแซวคนที่บอกว่าเหลือแต่หร_ม “เฮียก็ไม่เหลืออะไรแล้ว เงินเธอก็ยึดหมด แม่ก็ให้แต่เธอ เหลือแค่ตัวเท่านั้นแหละที่เฮียจะใช้ปรนเปรอให้เธอได้” คนฟังต้องหัวเราะคิกกับคำพูดของเขา “ไม่เป็นไรหร_มใหญ่ให้อภัยได้” เธอว่าทั้งยังหันมาจับเล่น “เนี่ย เดี๋ยวนี้หื่น” “ก็เฮียชอบ เห็นไหมเนี่ย กระตุกใหญ่เลย แข็งขึ้นด้วย” ว
วาดเมษาว่าทั้งยังกอดเขาแน่น เงยหน้ามองเขาพร้อมทั้งจุ๊บคางคู่หมั้นหนุ่ม น่ารัก ความรักที่เธอไม่คิดว่าจะมีจริง จะได้เจอจากผู้ชายที่คิดว่าจะไม่มีวันรักใครจริง บางครั้งความรักก็เข้ามาทักทายเราโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว จากที่เคยวิ่งหาความรัก เรียกร้องจากคนที่เรารักแต่กลับไม่ได้รับกลับ ในวันนี้เธอถึงได้รู้ว่าความรักแท้จริงแล้วเกิดขึ้นในหัวใจของคนสองคนต่างหาก ภรัณผู้ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะรักผู้หญิงที่ไม่ได้ตรงกับสเป็กเลยสักนิด ขาว สวย หมวย อึ๋มที่เคยมองหา ใครจะคิดว่าวันนี้เขาจะเรียกร้องหากระดานโต้คลื่นที่แบนราบ ความรักที่มีจะก้าวข้ามคำว่ารูปร่างหน้าตา ทุกวันนี้เรียกได้ว่าเขาเปลี่ยนสเป็กไปตามสิ่งที่วาดเมษามี หรือจะเรียกว่าสเป็กของเขาคือวาดเมษานั่นเอง“เหนื่อยไหม” ภรัณรวบบัณฑิตหมาด ๆ มากอด “ไม่เหนื่อย สนุกดี” “จะเหนื่อยได้ไงเนอะ นับเงินไม่หวาดไม่ไหว” ภรัณเอ่ยแซว วันนี้วาดเมษาได้ของขวัญจากทั้งพ่อแม่เขาและแม่ของเธอเป็นเงินหลายบาท เรียกได้ว่าใช้ดาวน์รถได้เลย “เนอะ รวยเลย ว่าแต่เฮียจะให้อะไรหนู” “เฮียจะเหลือแต่ตัวแล้ว เธอ







