LOGIN@2 สัปดาห์ต่อมา
"คะแนนสอบพรีเทสกูโคตรแย่อ่ะ...อือ..ถ้าป๊ากูรู้ มีหวังตัดเงินค่าขนมกูแน่ : เอวา
"ก่อนสอบมึงก็ทบทวนเนื้อหาบ้างดิ ไม่ใช่นอนเฝ้าขอคำตอบจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์อยู่ได้
"ใครจะไปเก่งเหมือนมึง...อ่านแค่รอบเดียวก็ท่องออกมาเป็นบทอาขยานได้แล้ว..สมองขี้เลื่อยอย่างกู ต่อให้กินหนังสือเป็นอาหารหลักก็จำไม่ได้หรอก : เอวา
"มึงก็พูดไปเนาะ...คนเรามันต้องมีทั้งพรวรรค์และพรแสวง...ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิดหรอก
"เห่อะ..! ก็มึงไง ทำอะไรก็เก่งไปหมด
"......... : มิวนิคหัวเราะในลำคอก่อนจะส่ายหน้าให้กับความคิดของเพื่อนรัก
ระหว่างที่ทั้งสองนั่งคุยกันอยู่ใต้ม้าหินอ่อนของคณะ กลุ่มรุ่นพี่วิศวะสุดหล่อประจำมหาวิทยาลัยเดินผ่านมาทางนี้พอดี
"หวีด หวิ้ว !!!!!!
"ไอ้สายฟ้า...น้องรหัสมึงเรียก : อาทิตย์
"หูมึงนี่ดีจังเลยนะ กูเดินมาพร้อมมึงแท้ๆไม่เห็นได้ยินเสียงใครเรียกมันเลย : แผ่นดิน
"เห้อ ~~ ไอ้แผ่นดิน น้องเขาผิวปากส่งสัญญาณ นี่มึงแกล้งโง่หรือโง่จริงกันแน่วะ : อาทิตย์
"..............
"ไอ้นี่ก็เล่นตัว ทำเป็นนิ่ง เห้อ ~~ หล่อเลือกได้จริงๆ : อาทิตย์
"พี่สายฟ้า.... : คนตัวเล็กรีบกระโดดเข้ามาขว้างหน้าพี่รหัสสุดหล่อทันที
"หลีก
"จะไปไหนคะ...
"ไปไหน แล้วเกี่ยวอะไรกับเธอ
"หนูก็แค่ถามเอง ทำหน้าบึ้งไปได้จะ หน้าบึ้งบ่อยๆ แก่เร็วนะรู้ป่ะ :)
"มีอะไร...
"บ่ายนี้คาบกิจกรรม หนูมีแข่งเต้น ถ้าพี่ว่างไปเชียร์หนูหน่อยนะ
"ไม่ว่าง
"คิดก่อนดิ...ตอบเร็วเกินไปไหมอ่ะ
"ก็ฉันไม่ว่าง...
"แค่แปปเดียวเอง...ไปหน่อยน้า...
"กี่โมงครับน้อง เดี๋ยวพวกพี่ไปเชียร์ : อาทิตย์
"บ่ายสามโมงครึ่งค่ะ ที่ลานกิจกรรมในโรงยิมนะคะ :)
"ได้เลย เดี๋ยวพี่ลากมันไปเอง : อาทิตย์
"ขอบคุณนะคะพี่อาทิตย์สุดหล่อ :)
"คร๊าบ.... :)
"ถ้าไอ้สายฟ้ามันไม่ชอบ เปลี่ยนใจมาชอบพี่แทนก็ได้นะ น่ารักๆแบบน้อง ถ้าได้มาเป็นแฟน สัญญาจะดูแลอย่างดีเลย : อาทิตย์หันมาพูดกับสาวน้อยตากลมโต ดาเมจรุนแรงขนาดนี้ ไอ้เพื่อนตัวดีมันทำเมินเฉยไปได้ไง เสียดายของแย่..
"ก็อยากจะเปลี่ยนใจอยู่หรอกค่ะ แต่ทำไงได้ ตกหลุมรักเพื่อนพี่จนขึ้นจากหลุมไม่ไหวแล้ว ตามจีบเช้าเย็นขนาดนี้ ยังทำเป็นเมินเฉยอยู่ได้ ใจแข็งชะมัด
"ไม่ได้จุดธูปเชิญให้มาจีบนิ
"ปากคอเราะร้าย...ชิ...ระวังไว้เห่อะ ถ้าพี่เผลอเมื่อไหร่หนูจะเอาค้อนทุบหัว แล้วลากเข้าห้องน้ำเลยคอยดู
"555555 ใจน้องมันได้วะ ต้องการกำลังเสริมเมื่อไหร่ พวกพี่พร้อมเสมอนะครับ : แผ่นดิน
"ขอบคุณนะคะ :)
อาทิตย์กับแผ่นดินหัวเราะชอบใจใหญ่ จะมีก็แต่ไอ้เพื่อนตัวดีนี่แหละที่มันยังคงทำหน้านิ่ง ไม่สะทกสะท้านอะไร
"มัวแต่ทำตัวไร้สาระ เล่นกับเด็กอนุบาลอยู่ได้ ถ้าส่งงานอาจารย์ไม่ทัน กูไม่ช่วยพูดให้แล้วน่ะไอ้อาทิตย์
"โห...เด็กอนุบาลเลยเหรอคะ...หนูโตขนาดนี้ยังเห็นหนูเป็นแค่เด็กอนุบาลอีก...
"โตแต่ตัว สมองยังอยู่อนุบาล...
"....ปากจัดไม่แผ่วเลยนะคะ กับคนอื่นไม่เห็นจะดุแบบนี้เลยนิ...ไปก็ได้...
คนตัวเล็กเดินกลับไปนั่งที่เดิมก่อนจะทำหน้างอใส่คนเป็นพี่ ปากร้ายใส่เธอตลอด
"แม่ง..น่ารักวะ...ถ้ามึงไม่สน กูจีบนะไอ้สายฟ้า : อาทิตย์
"หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้ว รีบๆเดิน
@อาคาร 3 วิศวะเครื่องกล
"พวกมึงไปไหนมา กูรออยู่ตั้งนาน : ฟ้าใส
"ไปส่งงานอาจารย์ดนัยมา : แผ่นดิน
"สายฟ้า วันนี้เลิกเร็ว...ไปดูหนังกันป่ะ... : ฟ้าใส
"กูไม่ว่าง
"ทำไมอ่ะ....ปกติมึงก็ไม่ได้ไปไหนนิ...
".............
"มันไม่ว่างหรอก เลิกเรียกพวกกูนัดกันจะไปดูแข่งเต้นที่โรงยิม : อาทิตย์
"แข่งเต้น ? พวกมึงเนี้ยนะจะไปดูแข่งเต้น
"อืม...ไอ้อาทิตย์มันรับปากน้องมิวนิคเอาไว้ : แผ่นดิน
"อีเด็กนั่นอีกแล้วเหรอ....ไอ้อาทิตย์รับปากก็ให้ไอ้อาทิตย์ไปดิ หรือมึงจะไปกับมันด้วยก็ได้นะ กูชวนสายฟ้าไม่ได้ชวนพวกมึง
"กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ
สายฟ้าถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้ มุ่งตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ใต้อาคารเรียน
"เดี๋ยวก่อนสิสายฟ้า
"มึงหยุดเลยนะฟ้าใส...ไม่ต้องตามมันไป...กูถามมึงจริงๆเหอะ มึงจะจู่จี้อะไรกับมันนักหนา มันไม่ได้สนใจมึง ก็ตามตอแยอยู่นั่นแหละ หรือมึงดูไม่ออก : แผ่นดิน
"ไอ้แผ่นดิน !!
"มึงแม่ง..ทำตัวโคตรน่าเบื่อเลยว่ะฟ้า ถ้ากูเป็นมันนะ กูเลิกคบกับมึงไปนานแหละ : อาทิตย์
"นี่พวกมึงสนับสนุนอีเด็กมิวนิคมากกว่ากูที่เป็นเพื่อนพวกมึงเหรอไอ้อาทิตย์ ไอ้แผ่นดิน
"เออ...น้องมิวนิคออกจะน่ารัก ไม่ทำตัวงี่เง่าเหมือนมึง และอีกอย่างนะ กูว่ามึงควรจะตัดใจเลิกคิดกับมันเกินเพื่อนได้แล้ว คนอย่างไอ้สายฟ้าถ้ามันจะชอบ มันคงไม่ให้มึงรอนานขนาดนี้หรอก : อาทิตย์
"เรื่องของกู พวกมึงไม่ต้องมาเสือก
ฟ้าใสทำสีหน้าไม่พอใจ ถึงแม้สิ่งที่อาทิตย์กับแผ่นดินพูดจะเป็นความจริงทุกอย่าง แต่เธอก็ยังพยายามหลอกตัวเอง ยังคงทำหน้าซื่อ ทำตัวเป็นเพื่อนสนิทหวงก้างอยู่อย่างนั้น ตราบใดที่สายฟ้ายังไม่ประกาศตัวคบกับใคร เธอเองก็ยังมีสิทธิ์ ไม่ยอมยกธงขาวพ่ายแพ้ไปง่ายๆแน่ โดยเฉพาะกับเด็กมิวนิคอะไรนั่น
สองชั่วโมงแล้วที่คนเป็นน้องนั่งหัวเราะให้กับจอทีวี ตั้งแต่มาถึงคนตัวเล็กเอาแต่นั่งดูซีรีส์ที่เธอชอบ...ดูไป ยิ้มไป หัวเราะไป สายฟ้าได้แต่นั่งดูอยู่ข้างๆ ถามว่าเขาเคยดูอะไรพวกนี้ไหม ผู้ชายนิ่งเงียบ จอมเย็นชาอย่างเขานะเหรอ จะดูอะไรพวกนี้ ถ้าไม่ติดที่ต้องดูเป็นเพื่อนเมีย ได้นั่งกอดเมีย เขาไม่มีทางมาดูอะไรพวกนี้เด็ดขาด...ขัดหูขัดตาก็ไอ้พระเอกหน้าหล่อในซีรีส์นั่นแหละ ไม่รู้จะชอบอะไรนักหนา ดูไปเขินไปอยู่แบบนั้น"ไม่เกรงใจผัวเลยนะครับ" เสียงเข้ม ๆ พูดขึ้นพร้อมกับสายตาคมที่จับจ้องไปยังคนตัวเล็กอย่างเต็มไปด้วยความหวงแหน ปลายคิ้วขมวดเล็กน้อย เหมือนจะเตือนแต่ก็แฝงด้วยความเอ็นดูในที"อะไรคะ..." เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไร้เดียงสา เธอหันหน้ามามองอย่างไม่เข้าใจแต่แววตากลับซุกซนยิ้มเล็ก ๆ แฝงอยู่"ไม่เห็นจะหล่อตรงไหนเลย เธอชอบเข้าไปได้ไง" สายฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงติหน่อย ๆ แต่ก็แอบแสดงความหึงหวงชัดเจน มือหนาขยับเข้ามาจับแขนเล็กอย่างอ่อนโยน สายตายังคงจับจ้องไปที่ทีวีด้วยความไม่ค่อยพอใจนัก"ชาอึนอูน่ะหรอคะ..."คือ ????"ก็พระเอกในเรื่องไงคะ ที่พูดเมื่อกี้พี่หมายถึงเขารึเปล่า"อืม...หน้าตาก็งั้นๆ ไ
บัตรเครดิตสีดำถูกรูดจนแทบจะทุกร้าน แสงไฟตามร้านค้าแต่ละแห่งสะท้อนบนหน้าจอบัตรที่ถูกรูดซ้ำๆ ไม่ใช่เธอหรอกนะที่ผลาญเงินเขา แต่เป็นตัวเขาเองซะมากกว่าที่ฟุ่มเฟือย ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏความร้อนรนแบบคนคลั่งรัก บอกไม่เอาแต่ก็ยังจะซื้อให้ ซื้อมันทุกอย่างที่ขว้างหน้า สายตาเฝ้ามองเธออย่างเต็มไปด้วยความหวัง แค่เธอมอง แค่เธอถามพนักงาน เขาก็จะกวาดซื้อมันจนเรียบ จนทำให้เธอไม่กล้ามอง ไม่กล้าแม้แต่จะเดินผ่านหน้าร้าน ความรู้สึกหนักใจผสมความรักปนเป็นหนึ่ง ปวดหัวกับคนคลั่งรักจนต้องขอตัวไปเข้าห้องน้ำ หลังทำธุระส่วนตัวเสร็จ เธอออกมาเห็นเขากำลังคุยกับสาวสวยหน้าตาดีคนหนึ่ง แต่ถ้าสังเกตดีๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเขากลับเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด เหมือนถูกไฟแห่งความไม่พอใจเผาผลาญ"ชื่อมินนี่นะคะ ขอแลกไลน์หน่อยได้ไหม :)"สาวสวยยิ้มหวานสายตาจ้องมองหนุ่มหล่อที่อยู่ตรงหน้า สำหรับเธอแล้ว การเข้าหาใครสักคนไม่มีอะไรมาก ถูกชะตาแลกเบอร์ คุยถูกคอ ชวนขึ้นเตียง แค่นั้นจบ แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจและเลศนัย"ไม่ให้ ! ฉันมีแฟนแล้ว ไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า"สายฟ้าตอบเสียงแข็ง ไม่เพียงจะไม่สนใจสาวคนนั้น สองสายตาของเขาไม่มองเธอเลยสักนิด
หลังกลับจากค่ายอาสา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความผูกพันที่ลึกซึ้งมากขึ้น ทั้งสายฟ้าและมิวนิคเริ่มเปิดใจให้กันและกันอย่างจริงจัง คนเป็นพี่ทุ่มเททุกอย่างด้วยหัวใจที่รู้แน่ว่ารักเธอเข้าเต็มเปา ไม่ใช่แค่ความรู้สึกชอบแบบผ่านๆ เหมือนครั้งก่อน ยิ่งได้รู้จัก ยิ่งได้สัมผัส ทำให้ความรักนั้นยิ่งชัดเจนและลึกซึ้งจนเขาหลงเธอหัวปักหัวปำสายตาของเขามักจดจ้องเธอไม่วางตา บางครั้งเผลอแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนเกินงาม ใครเข้ามายุ่งหรือเตาะคนรักของเขา เขาพร้อมจะจัดการหมด ไม่สนว่าคนนั้นจะเป็นลูกใคร ใบหน้าหล่อขึงขังและแววตาที่เต็มไปด้วยความดุเดือดในความหวงแหนหลายครั้งที่คนเป็นน้องพยายามห้ามปรามด้วยท่าทีขำๆ หรือแอบยิ้มเมื่อเห็นความขี้หวงของเขา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เพราะเขาคือผัวเธอ ผัวคนแรก และผัวคนเดียว แม้สถานะนี้เธอยังไม่กล้าบอกใครก็ตาม"เมื่อวานพี่เห็นเธอยืนคุยอยู่กับผู้ชายที่หน้าคณะ มันเป็นใคร ?"น้ำเสียงโมโหแฝงไว้ด้วยความหวงแหนอย่างลึกซึ้ง แต่ก็พยายามเก็บอาการเอาไว้ ใบหน้าเข้มขรึม ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังคนเป็นน้องอย่างตั้งใจ ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาได้เก็บชายหน้าหล่อคนนั้นไว้ในใจอย่
เสียงกรี๊ดดังทะลุออกมาจากในเต็นท์ แรงสั่นสะเทือนของเสียงสะท้อนในอากาศทำให้บรรยากาศรอบๆ ตึงเครียดและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวทันที ตามมาด้วยเสียงของเอวาที่ร้องตะโกนขอให้คนช่วย น้ำเสียงสั่นเครือปนความตื่นตกใจจนแทบจะขาดใจ"ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย !!!"เสียงนั้นดังและแผดกล้ำดึงความสนใจจากทุกคนที่อยู่ใกล้เคียง เหมือนคลื่นความกังวลที่แผ่ซ่านในอากาศ ส่งผ่านไปถึงใจของผู้ฟังอย่างรวดเร็ว"เกิดอะไรขึ้น ! มิว ??"สายฟ้ารีบวิ่งด้วยความเร่งด่วน ก้าวเท้าแรงๆ ลงบนพื้นเสียงดัง กำลังใจแข็งแกร่งท่ามกลางความเร่งรีบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลเมื่อเห็นมิวนิคล้มหมดสติไปกับพื้น โดยมีเอวานั่งประคองลำตัวเธออย่างไม่ละสายตา มือของเอวาสั่นเล็กน้อย แต่ก็แน่นแฟ้นกับการดูแลอย่างสุดความสามารถ"งูค่ะ..เมื่อกี้งูเกือบฉกมิวนิค..."น้ำเสียงเอวาผสมความตกใจและกลัวอย่างชัดเจน ดวงตาเบิกกว้าง ยิ่งพูดเหมือนกับภาพเหตุการณ์ยังติดตา มือของเธอสั่นคล้ายยังไม่หมดหวาดกลัว"โดนฉกไหมวะ หมดสติไปขนาดนั้น มึงดูดิไอ้สายฟ้า"สเนคพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อสายตา มือหยิบจับอะไรบางอย่างเพื่อช่วยตรวจสอบอย่างรวดเร็ว ใบหน้า
@วันที่สองของการออกค่ายวันที่สองของการออกค่ายอาสา บรรยากาศยามเช้าของโรงเรียนชนบทเล็กๆ ริมทุ่งกว้างเต็มไปด้วยความคึกคัก แม้จะดูเรียบง่ายและเก่าแก่ แต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นจากเสียงหัวเราะและกิจกรรมของเด็กๆ รวมถึงกลุ่มนักศึกษาจิตอาสา อาคารเรียนเก่าๆ ที่ทาสีหลุดลอกและแตกร้าวสะท้อนถึงเวลาที่ผ่านเลยมากว่า 10 ปี ฝุ่นและความทรุดโทรมปรากฏชัดเจนตามบันไดและผนัง แต่ทุกคนกำลังขยันขันแข็งทาสีใหม่เพื่อคืนความสดใสให้สถานที่นี้สเนคยืนอยู่บนบันไดชั้นสอง ขมวดคิ้วมองไปรอบๆ หาคนช่วยขนถังสีใหญ่แต่กลับไม่มีใครว่าง งานหนักทำให้กล้ามเนื้อของเขาเกร็งเล็กน้อย เสียงเขาแหบห้าวสั่งงานอย่างชัดเจนเพื่อจัดการสิ่งที่ต้องทำ"เห้ย! ใครว่างไปเอาสีที่เต็นท์อำนวยการมาเพิ่มดิ.."ทุกคนดูยุ่งอยู่กับงาน แต่สายตาของมิวนิคเปล่งประกายความตั้งใจ เธอก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมเสียงพูดสุภาพและมุ่งมั่น"เดี๋ยวมิวไปเอาให้ค่ะ อยู่เต็นท์อำนวยการใช่ไหมคะ"แม้จะรู้ว่าถังสีนั้นหนักเกินกว่าที่เธอจะยกได้ แต่ความเต็มใจในดวงตาและใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อของมิวนิคกลับสะกดใจคนรอบข้าง"มันถังใหญ่นะครับ น้องมิวเอามาเองไม่ได้หรอก...ให้ผู้ชายไปยกมา
@วันออกค่าย"เอาล่ะครับ น้องๆคนไหนที่เช็คชื่อลงทะเบียนเสร็จแล้ว ให้นำสัมภาระไปไว้ในรถ หมายเลขรถที่น้องจะขึ้นพี่ติดไว้ให้ในป้ายชื่อของน้องๆแต่ละคนเรียบร้อยแล้ว น้องคนไหนที่เก็บกระเป๋าเสร็จแล้วขึ้นรถหาที่นั่งได้เลยนะครับเสียงประกาศของสเนครุ่นพี่ปีสี่ดังผ่านทางโทรโขง เสียงเขาค่อนข้างหนักแน่นและชัดเจน ท่ามกลางบรรยากาศของความวุ่นวายที่รุมเร้าจากเสียงพูดคุยและการเคลื่อนไหวของน้องๆ ที่กำลังเตรียมตัวออกค่ายอาสาพัฒนาไปจังหวัดเชียงราย รุ่นพี่หลายคนต่างเร่งมือจัดระเบียบและประสานงานอย่างทุ่มเท"สเนค... : เสียงเรียกจากรุ่นน้องคนสนิท กระดิกนิ้วชี้ส่งสัญญาณให้เขาเดินมาหา เสนคหันไปมองตามต้นเสียงด้วยความใส่ใจ ก่อนจะยื่นโทรโขงให้เพื่อนอีกคนปฏิบัติหน้าที่แทน แล้วเดินมาหาเจ้าของเสียงนั้นด้วยก้าวเดินมั่นคง"ว่าไงสายฟ้าสายฟ้าพูดเสียงเรียบแต่แฝงความเด็ดขาดในน้ำเสียง สายตาของเขาแข็งกร้าวจ้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างมั่นใจและจริงจัง"กูเปลี่ยนใจอยากไปพร้อมรถบัสของคณะ.."อ้าว..ไหนมึงบอกจะบินไป..เปลี่ยนใจแล้วว่างั้น ?"น้ำเสียงของสเนคแฝงความสงสัยและแปลกใจ ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างยืดหยุ่น รอยยิ้มเล็กๆ แฝงความติดตลก







