LOGIN@เต็นท์อำนวยการ
"เรียกหนูมามีอะไรคะ
"เรียกไม่ได้ ??
"ทำไม...เกิดคิดถึงหนูขึ้นมารึไง..
"ฉันคงไม่ทำตัวสิ้นคิดขนาดนั้นหรอก..
"แล้วเรียกมามีอะไร...หรือ...จะมาดุหนูเรื่องคนของพี่...
"คนของฉัน...ใคร ???
"ก็พี่ฟ้าผ่าอะไรนั่นไง..
"เธอหมายถึงฟ้าใส ???
"ค่ะ เพื่อนสนิ๊ทททท..สนิทของพี่
"หึ..ฟ้าใสเป็นแค่เพื่อน...ไม่ใช่คนของฉัน...
"แน่เหรอ...พี่เขาประกาศปาวๆ ว่าพี่เป็นคนของเขา แถมยังมากระชากหัวหนูด้วย
"ฟ้าใสทำร้ายเธอ ??
"พี่จะไม่เชื่อก็ได้นะ เพราะหนูไม่มีหลักฐาน..
"ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อ..ฉันแค่ถาม..
"พี่สายฟ้า...ตกลงพี่โสดจริงป่ะเนี้ย...
"เธอถามฉันรอบที่ล้านแปด..
"ก็พี่ไม่ยอมตอบหนูให้มันชัดเจนสักที
"แล้วจะถามทำไมนักหนา โสดไม่โสดแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ
"ก็หนูชอบพี่...ถ้าพี่โสดก็แปลว่าหนูจีบพี่ได้ แต่ถ้าพี่ไม่..หนูจะได้ตัดใจ...เลิกตามตอแยพี่แบบนี้ไง..
"ถึงฉันจะโสด แต่ฉันก็ไม่มีวันสนใจเด็กน้อยอย่างเธอหรอก
"คำก็ไม่.. สองคำก็ไม่ ระวังหัวใจตัวเองไว้ให้ดีเถอะ สักวันหนูจะจีบพี่มาเป็นแฟนให้ได้
"แรดตัวแม่อย่างเธอ...ฉันไม่เอามาทำเมียหรอก...
"เมียเลยเหรอคะ...นี่หนูยังไม่คิดไปไกลขนาดนั้นเลยนะเนี้ย
"นี่เธอ !!!
คนเป็นน้องหัวเราะชอบใจออกมา ส่วนอีกคนถึงกับทำคิ้วขมวดชนกันเมื่อพึ่งจะรู้ตัวว่าหลุดคำพูดที่ไม่ควรพูดออกมา ทำเอาเขาถึงกับไปต่อไม่เป็น เด็กนี่มันชักจะร้ายเกินไปแล้ว ก่อกวนจนเขาจนมุมจนได้...
"ตกลงเรียกหนูมามีอะไร...
"ไปเอาน้ำมาให้กินหน่อย..
"ฮ่ะ ! เรียกมาเสิร์ฟน้ำแค่เนี้ย...
"อืม..
"พี่สายฟ้า...จุดบริการอยู่ห่างพี่แค่สามสิบเมตรเองไหม...
"ฉันจะกินน้ำแป๊ปซี่...
"แล้ว ??????
"แป๊ปซี่หมด...
"แล้วทำไมพี่ไม่กินน้ำที่มันมี
"ก็บอกอยู่ว่าอยากกินแป๊ปซี่...
"ร้านค้าอยู่ตั้งไกล...ไม่เอาอ่ะ...ขี้เกียจเดิน
"ไหนบอกว่าชอบฉันไง...เรื่องแค่นี้ ทำให้ไม่ได้ ?
"เห้อ ~~ ก็ได้....ทีแบบนี้ทำมาเป็นจำได้นะคะ...รอแปป..เดี๋ยวหนูมา..
"เร็วๆนะ...หิว...
"ค่าาาาาา.....สั่งๆๆๆ สั่งได้อย่างกับสั่งแกร๊ป
"บ่น...
มิวนิคเดินออกจากเต็นท์อำนวยการกำลังจะไปซื้อน้ำตามที่พี่รหัสสั่ง ระยะห่างจากเต็นท์อำนวยการไปร้านค้าอยู่ราวๆเกือบหนึ่งกิโลเมตร คนตัวเล็กเดินไปบ่นไป เมื่อซื้อของตามที่คนเป็นพี่สั่งเรียบร้อยแล้ว เธอจึงรีบเดินกลับระหว่างทางดันไปเจอกับอาทิตย์และแผ่นดิน เพื่อนสนิทของสายฟ้า
"อ้าวน้อง...ไม่ไปเข้าร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆล่ะครับ
"มิวมาซื้อน้ำให้จอมเผด็จการอยู่ค่ะ
"จอมเผด็จการ ??? : อาทิตย์
"พี่สายฟ้าน่ะค่ะ...
"อ้าวเหรอ...เดินมาตั้งไกลเนี้ยนะ...แล้วนี่ซื้อน้ำอะไรให้มัน : แผ่นดิน
"น้ำอัดลมค่ะ...แป๊ปซี่...
"แล้วเมื่อกี้มันบอกไม่กิน...โห...เดินมาตั้งไกลอยู่เต็นท์อำนวยการก็มีนิครับ : อาทิตย์
"สงสัยมันหมดมั้งคะ
"ไม่นะ...พี่พึ่งจะเอามาเติมก่อนเรียกรวมน้องๆนี่เอง ก็ไอ้สายฟ้านั่นแหละมันสั่ง... : อาทิตย์
"จริงเหรอคะ
"ครับ
มิวนิคถึงกับกำหมัดตัวเองเอาไว้แน่น นี่อย่าบอกน่ะว่าพี่รหัสตัวร้ายแกล้งให้เธอเดินมาซื้อน้ำไกลเป็นกิโล แค่แกล้งเป็นลมนิดเดียวเอง เอาคืนกันขนาดนี้เลยเหรอ เจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรขนาดนั้น แบบนี้มันต้องเอาคืน คนตัวเล็กเดินดุ่มๆกลับไปที่ร้านค้าก่อนจะซื้อน้ำแข็งเปล่าหนึ่งแก้ว และน้ำปลาแท้หนึ่งขวด เมื่อได้ของที่ต้องการแล้ว มิวนิคจัดการเทน้ำปลาผสมลงไปในแป๊ปซี่ที่มีอยู่เพียงน้อยนิด ก่อนจะมุ่งหน้าเดินกลับไปหาคนเป็นพี่
"ไอ้พี่สายฟ้า กะจะแกล้งกันให้ได้เลยใช่ไหม รู้จักอีมิวน้อยไปซะแล้ว แม่จะเอาคืนจนโรคไตถามหาเลยคอยดู
@เต็นท์อำนวยการ
"ไปนานอะไรขนาดนั้น ร้านค้าอยู่ใกล้แค่หนึ่งกิโลเอง
"หึ...หนูเดินนะคะ ไม่ได้ขับรถสปอตร์คันหรูอย่างพี่...นี่ค่ะน้ำที่พี่สั่ง... : คนเป็นน้องยื่นแก้วน้ำไปให้ก่อนจะใจจดใจจ่อจ้องมองคนเป็นพี่ไม่วางตา
"มองอะไร...
"เปล่าค่ะ...พี่รีบกินเห่อะ เดี๋ยวน้ำแข็งละลายมันจะไม่อร่อย...
สายฟ้ามองคนเป็นน้องอย่างจ้องจะจับผิด เมื่อกำลังจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม เขาสังเกตดูลักษณะสีของน้ำพร้อมกับกลิ่นแปลกปลอมที่โชยขึ้นแตะจมูก...คนเป็นพี่เปลี่ยนใจวางแก้วน้ำลงทันที
"ไม่กินเหรอคะ
"ฉันเปลี่ยนใจแล้ว เธออุตส่าห์เดินไปซื้อตั้งไกล ให้เธอดื่มก่อนดีกว่า...
"อะไรนะ...!
"ฉันยกน้ำแก้วนี้ให้เธอ ดื่มสิ เดี๋ยวน้ำแข็งละลายมันจะไม่อร่อย.....
"มะ..ไม่เป็นไรค่ะ พี่ดื่มเลย...หิวไม่ใช่เหรอ
"เอาน่า..ไหนๆเธอก็เป็นคนซื้อ กินๆเข้าไปเห่อะ !
"หมับ..! กึก กึก กึก
"แค๊ก แค๊ก !!! : คนเป็นพี่จับแก้วน้ำกระดกเข้าปากของคนตัวเล็กทันที ทำเอาคนที่ถูกกรอกน้ำเข้าปากถึงกับสำลัก แต่จะคายออกมาก็กลัวว่าอีกคนจะสงสัย จึงจำยอมกลืนมันลงคออย่าห้ามไม่อยู่...
"อร่อยไหม..
"........อื้ออ...พี่สายฟ้า... แอว๊ะ !!!!!
"คิดจะแกล้งเอาน้ำปลาให้ฉันกินเหรอ...แผนเด็กอนุบาล...
"ไอ้คนบ้า....ฝากไว้ก่อนเห่อะ
"อย่าลืมมาเอาคืนนะครับ
"ชิ !
สองชั่วโมงแล้วที่คนเป็นน้องนั่งหัวเราะให้กับจอทีวี ตั้งแต่มาถึงคนตัวเล็กเอาแต่นั่งดูซีรีส์ที่เธอชอบ...ดูไป ยิ้มไป หัวเราะไป สายฟ้าได้แต่นั่งดูอยู่ข้างๆ ถามว่าเขาเคยดูอะไรพวกนี้ไหม ผู้ชายนิ่งเงียบ จอมเย็นชาอย่างเขานะเหรอ จะดูอะไรพวกนี้ ถ้าไม่ติดที่ต้องดูเป็นเพื่อนเมีย ได้นั่งกอดเมีย เขาไม่มีทางมาดูอะไรพวกนี้เด็ดขาด...ขัดหูขัดตาก็ไอ้พระเอกหน้าหล่อในซีรีส์นั่นแหละ ไม่รู้จะชอบอะไรนักหนา ดูไปเขินไปอยู่แบบนั้น"ไม่เกรงใจผัวเลยนะครับ" เสียงเข้ม ๆ พูดขึ้นพร้อมกับสายตาคมที่จับจ้องไปยังคนตัวเล็กอย่างเต็มไปด้วยความหวงแหน ปลายคิ้วขมวดเล็กน้อย เหมือนจะเตือนแต่ก็แฝงด้วยความเอ็นดูในที"อะไรคะ..." เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไร้เดียงสา เธอหันหน้ามามองอย่างไม่เข้าใจแต่แววตากลับซุกซนยิ้มเล็ก ๆ แฝงอยู่"ไม่เห็นจะหล่อตรงไหนเลย เธอชอบเข้าไปได้ไง" สายฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงติหน่อย ๆ แต่ก็แอบแสดงความหึงหวงชัดเจน มือหนาขยับเข้ามาจับแขนเล็กอย่างอ่อนโยน สายตายังคงจับจ้องไปที่ทีวีด้วยความไม่ค่อยพอใจนัก"ชาอึนอูน่ะหรอคะ..."คือ ????"ก็พระเอกในเรื่องไงคะ ที่พูดเมื่อกี้พี่หมายถึงเขารึเปล่า"อืม...หน้าตาก็งั้นๆ ไ
บัตรเครดิตสีดำถูกรูดจนแทบจะทุกร้าน แสงไฟตามร้านค้าแต่ละแห่งสะท้อนบนหน้าจอบัตรที่ถูกรูดซ้ำๆ ไม่ใช่เธอหรอกนะที่ผลาญเงินเขา แต่เป็นตัวเขาเองซะมากกว่าที่ฟุ่มเฟือย ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏความร้อนรนแบบคนคลั่งรัก บอกไม่เอาแต่ก็ยังจะซื้อให้ ซื้อมันทุกอย่างที่ขว้างหน้า สายตาเฝ้ามองเธออย่างเต็มไปด้วยความหวัง แค่เธอมอง แค่เธอถามพนักงาน เขาก็จะกวาดซื้อมันจนเรียบ จนทำให้เธอไม่กล้ามอง ไม่กล้าแม้แต่จะเดินผ่านหน้าร้าน ความรู้สึกหนักใจผสมความรักปนเป็นหนึ่ง ปวดหัวกับคนคลั่งรักจนต้องขอตัวไปเข้าห้องน้ำ หลังทำธุระส่วนตัวเสร็จ เธอออกมาเห็นเขากำลังคุยกับสาวสวยหน้าตาดีคนหนึ่ง แต่ถ้าสังเกตดีๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเขากลับเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด เหมือนถูกไฟแห่งความไม่พอใจเผาผลาญ"ชื่อมินนี่นะคะ ขอแลกไลน์หน่อยได้ไหม :)"สาวสวยยิ้มหวานสายตาจ้องมองหนุ่มหล่อที่อยู่ตรงหน้า สำหรับเธอแล้ว การเข้าหาใครสักคนไม่มีอะไรมาก ถูกชะตาแลกเบอร์ คุยถูกคอ ชวนขึ้นเตียง แค่นั้นจบ แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจและเลศนัย"ไม่ให้ ! ฉันมีแฟนแล้ว ไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า"สายฟ้าตอบเสียงแข็ง ไม่เพียงจะไม่สนใจสาวคนนั้น สองสายตาของเขาไม่มองเธอเลยสักนิด
หลังกลับจากค่ายอาสา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความผูกพันที่ลึกซึ้งมากขึ้น ทั้งสายฟ้าและมิวนิคเริ่มเปิดใจให้กันและกันอย่างจริงจัง คนเป็นพี่ทุ่มเททุกอย่างด้วยหัวใจที่รู้แน่ว่ารักเธอเข้าเต็มเปา ไม่ใช่แค่ความรู้สึกชอบแบบผ่านๆ เหมือนครั้งก่อน ยิ่งได้รู้จัก ยิ่งได้สัมผัส ทำให้ความรักนั้นยิ่งชัดเจนและลึกซึ้งจนเขาหลงเธอหัวปักหัวปำสายตาของเขามักจดจ้องเธอไม่วางตา บางครั้งเผลอแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนเกินงาม ใครเข้ามายุ่งหรือเตาะคนรักของเขา เขาพร้อมจะจัดการหมด ไม่สนว่าคนนั้นจะเป็นลูกใคร ใบหน้าหล่อขึงขังและแววตาที่เต็มไปด้วยความดุเดือดในความหวงแหนหลายครั้งที่คนเป็นน้องพยายามห้ามปรามด้วยท่าทีขำๆ หรือแอบยิ้มเมื่อเห็นความขี้หวงของเขา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เพราะเขาคือผัวเธอ ผัวคนแรก และผัวคนเดียว แม้สถานะนี้เธอยังไม่กล้าบอกใครก็ตาม"เมื่อวานพี่เห็นเธอยืนคุยอยู่กับผู้ชายที่หน้าคณะ มันเป็นใคร ?"น้ำเสียงโมโหแฝงไว้ด้วยความหวงแหนอย่างลึกซึ้ง แต่ก็พยายามเก็บอาการเอาไว้ ใบหน้าเข้มขรึม ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังคนเป็นน้องอย่างตั้งใจ ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาได้เก็บชายหน้าหล่อคนนั้นไว้ในใจอย่
เสียงกรี๊ดดังทะลุออกมาจากในเต็นท์ แรงสั่นสะเทือนของเสียงสะท้อนในอากาศทำให้บรรยากาศรอบๆ ตึงเครียดและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวทันที ตามมาด้วยเสียงของเอวาที่ร้องตะโกนขอให้คนช่วย น้ำเสียงสั่นเครือปนความตื่นตกใจจนแทบจะขาดใจ"ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย !!!"เสียงนั้นดังและแผดกล้ำดึงความสนใจจากทุกคนที่อยู่ใกล้เคียง เหมือนคลื่นความกังวลที่แผ่ซ่านในอากาศ ส่งผ่านไปถึงใจของผู้ฟังอย่างรวดเร็ว"เกิดอะไรขึ้น ! มิว ??"สายฟ้ารีบวิ่งด้วยความเร่งด่วน ก้าวเท้าแรงๆ ลงบนพื้นเสียงดัง กำลังใจแข็งแกร่งท่ามกลางความเร่งรีบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลเมื่อเห็นมิวนิคล้มหมดสติไปกับพื้น โดยมีเอวานั่งประคองลำตัวเธออย่างไม่ละสายตา มือของเอวาสั่นเล็กน้อย แต่ก็แน่นแฟ้นกับการดูแลอย่างสุดความสามารถ"งูค่ะ..เมื่อกี้งูเกือบฉกมิวนิค..."น้ำเสียงเอวาผสมความตกใจและกลัวอย่างชัดเจน ดวงตาเบิกกว้าง ยิ่งพูดเหมือนกับภาพเหตุการณ์ยังติดตา มือของเธอสั่นคล้ายยังไม่หมดหวาดกลัว"โดนฉกไหมวะ หมดสติไปขนาดนั้น มึงดูดิไอ้สายฟ้า"สเนคพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อสายตา มือหยิบจับอะไรบางอย่างเพื่อช่วยตรวจสอบอย่างรวดเร็ว ใบหน้า
@วันที่สองของการออกค่ายวันที่สองของการออกค่ายอาสา บรรยากาศยามเช้าของโรงเรียนชนบทเล็กๆ ริมทุ่งกว้างเต็มไปด้วยความคึกคัก แม้จะดูเรียบง่ายและเก่าแก่ แต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นจากเสียงหัวเราะและกิจกรรมของเด็กๆ รวมถึงกลุ่มนักศึกษาจิตอาสา อาคารเรียนเก่าๆ ที่ทาสีหลุดลอกและแตกร้าวสะท้อนถึงเวลาที่ผ่านเลยมากว่า 10 ปี ฝุ่นและความทรุดโทรมปรากฏชัดเจนตามบันไดและผนัง แต่ทุกคนกำลังขยันขันแข็งทาสีใหม่เพื่อคืนความสดใสให้สถานที่นี้สเนคยืนอยู่บนบันไดชั้นสอง ขมวดคิ้วมองไปรอบๆ หาคนช่วยขนถังสีใหญ่แต่กลับไม่มีใครว่าง งานหนักทำให้กล้ามเนื้อของเขาเกร็งเล็กน้อย เสียงเขาแหบห้าวสั่งงานอย่างชัดเจนเพื่อจัดการสิ่งที่ต้องทำ"เห้ย! ใครว่างไปเอาสีที่เต็นท์อำนวยการมาเพิ่มดิ.."ทุกคนดูยุ่งอยู่กับงาน แต่สายตาของมิวนิคเปล่งประกายความตั้งใจ เธอก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมเสียงพูดสุภาพและมุ่งมั่น"เดี๋ยวมิวไปเอาให้ค่ะ อยู่เต็นท์อำนวยการใช่ไหมคะ"แม้จะรู้ว่าถังสีนั้นหนักเกินกว่าที่เธอจะยกได้ แต่ความเต็มใจในดวงตาและใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อของมิวนิคกลับสะกดใจคนรอบข้าง"มันถังใหญ่นะครับ น้องมิวเอามาเองไม่ได้หรอก...ให้ผู้ชายไปยกมา
@วันออกค่าย"เอาล่ะครับ น้องๆคนไหนที่เช็คชื่อลงทะเบียนเสร็จแล้ว ให้นำสัมภาระไปไว้ในรถ หมายเลขรถที่น้องจะขึ้นพี่ติดไว้ให้ในป้ายชื่อของน้องๆแต่ละคนเรียบร้อยแล้ว น้องคนไหนที่เก็บกระเป๋าเสร็จแล้วขึ้นรถหาที่นั่งได้เลยนะครับเสียงประกาศของสเนครุ่นพี่ปีสี่ดังผ่านทางโทรโขง เสียงเขาค่อนข้างหนักแน่นและชัดเจน ท่ามกลางบรรยากาศของความวุ่นวายที่รุมเร้าจากเสียงพูดคุยและการเคลื่อนไหวของน้องๆ ที่กำลังเตรียมตัวออกค่ายอาสาพัฒนาไปจังหวัดเชียงราย รุ่นพี่หลายคนต่างเร่งมือจัดระเบียบและประสานงานอย่างทุ่มเท"สเนค... : เสียงเรียกจากรุ่นน้องคนสนิท กระดิกนิ้วชี้ส่งสัญญาณให้เขาเดินมาหา เสนคหันไปมองตามต้นเสียงด้วยความใส่ใจ ก่อนจะยื่นโทรโขงให้เพื่อนอีกคนปฏิบัติหน้าที่แทน แล้วเดินมาหาเจ้าของเสียงนั้นด้วยก้าวเดินมั่นคง"ว่าไงสายฟ้าสายฟ้าพูดเสียงเรียบแต่แฝงความเด็ดขาดในน้ำเสียง สายตาของเขาแข็งกร้าวจ้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างมั่นใจและจริงจัง"กูเปลี่ยนใจอยากไปพร้อมรถบัสของคณะ.."อ้าว..ไหนมึงบอกจะบินไป..เปลี่ยนใจแล้วว่างั้น ?"น้ำเสียงของสเนคแฝงความสงสัยและแปลกใจ ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างยืดหยุ่น รอยยิ้มเล็กๆ แฝงความติดตลก







