CHAPTER 2

Celine’s POV

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko nang tumatama ang sinag ng araw sa mukha ko. Magulo ang maikli kong dark brown na buhok habang nakakalat iyon sa unan. Napangiwi pa ako nang maramdaman ang pananakit ng aking pagkababae.

Bigla akong napamulat at mabilis na napalingon sa tabi ko.

Wala na siya.

Tanging gusot na kumot at malamig na espasyo na lang ang naiwan.

Napapikit ako habang mariing napahawak sa noo ko. “Very good, Celine,” sarcastic kong bulong sa sarili ko.

“First time mo makipag-one night stand, iniwan ka pa.” Hindi ako iyong klase ng babae na padalos-dalos pagdating sa lalaki. Sa totoo lang, halos wala nga akong time sa love life dahil sobrang busy ko sa trabaho bilang event organizer.

At sa edad na twenty-two, masasabi kong maayos naman buhay ko.

May sariling bahay na minana ko pa sa magulang ko.

Stable na trabaho.

At kahit papaano, successful na rin para sa edad ko.

Marami ring nagsasabing maganda raw ako—maputi, maliit ang mukha, mahaba ang pilikmata, at may natural na mapupulang labi.

Pero anong silbi noon kung nagpakatanga naman ako sa isang gwapong mekanikong nangiiwan?

Napabuntong-hininga ako saka pilit tumayo mula sa kama. Napangiwi pa ako dahil masakit pa rin ang katawan ko.

Mabilis kong isinuot ang oversized polo na nakita ko sa sahig bago lumabas ng kwartong nasa loob ng talyer.

Tahimik ang paligid.

May mga gamit ng sasakyan, amoy grasa, at ilang motor sa gilid pero wala ni anino ni Nico.

“Kuya?” tawag ko sa matandang bantay.

Lumingon ito. “Oh, miss?”

“Nasaan po si Nico?”

Nagkibit-balikat siya. “Umalis na kaninang madaling-araw. Hindi ba nagpaalam saiyo?”

Napatitig ako rito.

“ Hindi po, may number ka po ba niya?”

“Wala eh.”

“Ano pong wala?” naiirita kong tanong, pero kahit ako mismo ay hindi ko rin nakuha ang number niya.

“Hindi naman talaga siya dito nagtatrabaho.”

Parang may sumampal sa akin.

“Ha?”

“Minsan lang tumambay dito kapag gusto niya.”

Napakurap ako.

So isa siyang fake mechanic?!

Mabilis kong kinuha ang bag ko bago padabog na lumabas ng talyer.

Habang naglalakad ako papunta sa sasakyan ko, gusto ko talagang ibalibag ang sarili ko sa kahihiyan.

“Congratulations, Celine,” bulong ko sa sarili ko. “Nagpabudol ka sa lalaking amoy grasa pero may abs. Pero kahit pa may abs hindi ka dapat bumigay. Ang tanga tanga mo Celine. ”

Lumipas ang mga linggo, naging busy ako sa trabaho pero madalas akong mawalan ng focus. Bilang event organizer sa isang kilalang kumpanya sa Makati, kailangan lagi akong energetic kahit toxic ang schedule.

At iyon lang naman talaga ang meron ako—trabaho.

Wala na kasi akong pamilya.

Ulilang lubos na ako.

Namatay ang parents ko sa isang car accident noong eighteen years old ako. Isang gabing umalis lang sila para sa anniversary dinner nila pero hindi na nakauwi nang buhay.

At dahil nag-iisang anak ako, wala rin akong kapatid na masasandalan.

Ako lang mag-isa.

Kaya maaga akong natutong tumayo sa sarili kong mga paa.

Isang araw habang inaayos ko ang setup para sa corporate event, bigla akong nahilo.

Napahawak ako sa mesa.

“Celine!” gulat na tawag ng kaibigan kong si Bea.

“Okay ka lang?”

Tumango ako.

“Baka kulang lang sa tulog.”

Pero hindi lang iyon.

Madalas akong masuka.

Sensitive ako sa amoy.

At sobrang bilis kong mapagod.

Minsan halos masuka ako dahil lang sa amoy ng garlic bread sa meeting room.

“Girl…” natatawang sabi ni Bea. “Parang buntis ka."

Halos mabilaukan ako sa iniinom kong tubig.

“Tumahimik ka nga!”

Pero kinabahan ako.

Sobra.

Kinabukasan, nanginginig pa ang kamay ko habang bumibili ng pregnancy test.

Pakiramdam ko lahat ng tao sa convenience store alam ang sikreto ko.

Pagdating sa bahay, halos hindi ako makahinga habang hinihintay ang resulta.

Isang guhit.

Napapikit ako.

Maya-maya…

Dalawang pink na linya.

Parang huminto ang mundo ko.

Napaupo ako sa malamig na sahig habang nakatitig sa hawak kong test kit.

“Buntis ako…”

Unti-unting namuo ang luha sa mga mata ko.

“Oh my God…”

Napahawak ako sa buhok ko habang gulong-gulo.

Nabuntis ako ng isang fake mechanic.

Perfect.

“Baby…” napabuntong-hininga ako habang nakatingin sa test kit. “Kapag nakita natin daddy mo, promise, sasakalin natin.”

Napahinto ako.

"Ako lang pala. Bawal ka pa. Fetus ka pa.”

Kahit naiiyak ako, napatawa ako nang bahagya sa sarili kong sinabi.

Pero maya-maya, bumalik ulit ang frustration ko.

“Bwisit kang Nico ka…”

Ilang araw akong parang lutang.

Hindi ko alam paano haharapin ang sitwasyon.

Wala akong parents na matatakbuhan.

Wala akong kapatid na mahihingian ng advice.

Sarili ko lang talaga ang meron ako.

At ngayon… may baby na akong kailangang protektahan.

Kaya ang una kong ginawa—

Hinanap ko ulit si Nico.

Binalikan ko ang talyer pero wala pa din siya.

“Miss, matagal na siyang hindi nagpapakita rito,” sabi nung bantay.

Napapikit ako sa frustration.

Minsan naiisip ko kung totoong pangalan niya pa ba iyon.

Pakiramdam ko niloko talaga niya ako.

Parang dumaan lang siya sa buhay ko para guluhin iyon tapos bigla na lang mawawala.

Habang tumatagal, unti-unti ko ring tinatanggap ang pagbubuntis ko.

Tuwing gabi, madalas akong nakahiga habang hinihimas ang tiyan ko.

“Baby…” mahina kong bulong.

Napapangiti ako kahit pagod galing trabaho.

“Pasensya ka na ha? Yung daddy mo kasi… irresponsible fake mechanic.”

Napailing ako.

“Fake mechanic na nga, ghoster pa. Kumpleto package.”

Napatawa ako nang mahina mag-isa.

Pero kahit ganoon…

Unti-unti ko ring minamahal ang baby ko.

Siguro dahil sa wakas, hindi na ako nag-iisa.

Isang gabi habang may hinahanap ako sa loob ng bag ko matapos ang meeting, may matigas na bagay akong nahawakan.

Nakunot-noo kong inilabas iyon.

Isang silver keychain.

Napatitig ako rito. Simple pero halatang mamahalin. May maliit na initials na nakaukit.

“N.K.”

Nanlaki ang mga mata ko.

"N.K..... Nico King? "

Hindi ko alam kung ano talaga ang ibig sabihin ng initials na iyon.

Pero isang bagay ang sigurado ko

Kapag nakita ko ulit ang lalaking iyon…

Sisiguraduhin kong hinding-hindi ko na siya basta tatanggapin sa buhay naming mag-ina.