CHAPTER 3

Celine's POV

​“Celine, siguraduhin mong walang palpak. This is King Enterprise we’re talking about. Ang pinakamalaking kliyente natin ngayong taon!”

​Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang inaayos ko ang aking black gown sa harap ng salamin sa VIP room na nasa backstage. Isang maling galaw lang, malaking damage sa reputation ng Event Planning Company ko.

“Mommy, bakit parang ka po kinakabahan? You’re overthinking again.” isang pamilyar at matalinong boses ang bumasag sa aking konsentrasyon.

Napalingon ako, kung saan abala sa pag-aayos ng bow tie ang anim na taong gulang kong anak na si Axel. Nakasuot siya ng mini tuxedo na siya mismo ang pumili sa online store. Kamukha ko siya—ang ilong, at ang mga dimples na laging nagpapalambot sa puso ko. Pero ang utak niya? Minsan nakakatakot.

“Axel, anak. Huwag mo akong i-analyze, please,” sagot ko habang inaayos ang buhok ko sa salamin.

“By the way,” sabi niya habang inaayos ang bow tie niya sa harap ng salamin, “8/10 yung program design niyo po. Medyo outdated lang yung font na ginamit mo sa layout."

Napailing na lang ako. “Axel, anak ba kita o critic?"

“Both,” sagot niya sabay kindat. “And I’ve already optimized our company’s website during my free time while waiting for you. Na-fix ko na rin po yung security vulnerability ng system ng hotel, baka po kasi ma-hack nila yung presentation mo.”

Napapikit ako. “Axel, anak, relax. Basta, stay ka sa VIP room. Huwag kang lalabas. Huwag kang mag-iimbento ng kung anong apps sa phone mo para i-hack ang system nila. At please, huwag kang lalapit sa stage. Maliwanag?”

“Mom, I’m six years old. Not a baby,” sagot niya na parang insulto pa sa kanya ang pagbabawal ko.

“Mariz!” tawag ko sa assistant ko na kararating lang. “Bantayan mo si Axel. Huwag na huwag mong papabayaan na makalabas ang batang ‘to sa VIP room.”

​“Copy, boss!” sagot ni Mariz, kahit halatang kinakabahan din siya sa anak ko.

Huminga ako nang malalim. “Okay, Celine. Kaya mo ‘to.”

Naglakad ako patungo sa entrance ng ballroom. Habang naglalakad, naalala ko ang lahat. Sa loob ng pitong taon, ginamit ko ang galit at pait para bumangon. Ngayon, ako na ang CEO ng Event Planning Company. Ang sakit na naramdaman ko noon ay ginawa kong lakas para magtagumpay.

Pagpasok ko sa ballroom, ang host ay nasa stage na. Ang paligid ay napupuno ng mababangong bulaklak, mamahaling chandelier, at mga taong nakasuot ng disenyong milyon-milyon ang halaga. “Ladies and gentlemen, the man behind the success of the empire, the CEO of King Enterprise... Mr. Nicholas King!”

Nagpalakpakan ang mga tao. Umakyat si Nicholas sa stage, humawak sa mic, at tiningnan ang buong ballroom bago nagsalita nang may awtoridad.

"Good evening, everyone. They say success is measured by wealth and influence. But over the last seven years, I have learned a more important lesson: Success means nothing if you have no one to share it with. King Enterprise is more than just business; it is about the people who inspire us with every step we take. Thank you for your continued trust. Let the celebration begin."

Nung natapos siya, halos mabitawan ko ang hawak kong clipboard. Ang lalaking nasa harap ko ngayon, suot ang mamahaling bespoke suit, ay ang mismong lalaking minahal ko noon sa talyer—ang "mahirap na mekanikong" si Nico King.

Nico King? ay si Nicholas King?

Gusto kong sumigaw. Ang lahat ng hirap ko, ang pagpapalaki ko kay Axel nang mag-isa, lahat pala ay bunga ng isang malaking kasinungalingan. Nagpanggap siyang mahirap na mekaniko? Fake mechanic. tsk! Napaka-mapanlinlang! Kailangan kong ilayo si Axel. Ayaw ko makilala ng Nicholas na yan ang anak namin. Agad akong pumunta sa VIP room para ipahatid si Axel sa bahay. Pero nang buksan ko ang VIP room, wala na roon sina Axel at Mariz. .

“Axel? Axel, nasaan ka na naman?!” bulong ko habang nagmamadaling lumabas, hindi na inaalala ang mga taong nakatingin sa akin.

Habang hinahanap ko siya sa bawat sulok, isang boses ang tumawag sa likuran ko. “Celine?”

Nanigas ang buong katawan ko. Napalingon ako. Si Nicholas. Ang mukha niya ay unti-unting nababago—mula sa pagiging seryoso, naging blangko, hanggang sa mapalitan ng matinding pagkagulat nang makita ako. Sa sandaling nagtama ang paningin namin, nakita ko ang pag-asa sa mga mata niya na hindi ko sana gustong makita. Mabilis siyang kumilos, iniwan ang kanyang kausap at naglakad patungo sa akin nang mabilis.

“Celine? Celine, sandali! Kailangan nating mag-usap!” sigaw niya, ang boses ay puno ng pakiusap.

“Wala tayong dapat pag-usapan, Mr. King!” sagot ko nang may diin, habang pilit na humahakbang paatras.

​“Hindi, Celine! Mali ang iniisip mo, hayaan mong magpaliwanag ako—”

“Ayaw kong makinig!” putol ko sa kanya, pilit na kinukubli ang luha sa aking mga mata. "Tapos na tayo, pitong taon na ang nakalipas."

Pero bigla siyang natigilan. Ang mga mata niya ay napako sa ilalim ng mesa kung saan nakalaylay ang makapal na table cloth. Tumigil ako sa paghakbang, at nang tingnan ko ang tinitingnan niya, parang huminto ang tibok ng puso ko.

Doon, sa ilalim ng mesa, nakaupo si Axel. Ang anak ko, abala sa pagkain ng isang chocolate cupcake, ang mukha ay puno ng frosting, at ang kanyang mga mata—ang mga mata na eksaktong kopya ng kay Nicholas—na nakatitig nang diretso kay Axel.

Hindi ko na hinintay na masundan pa niya ako o tanungin. Habang tulala pa rin siya sa anak namin, mabilis akong tumalikod at naglakad nang mabilis papalayo. Kailangan ko nang umalis. Hindi ko kayang harapin ang katotohanang nakita na niya ang anak namin. Axel, kailangan na nating umuwi.