CHAPTER 6

​Nicholas’ POV

“Sir?”

Naputol ang iniisip ko nang biglang tumawag sa akin ang assistant ko.

“The investors are waiting.”

Hindi ako agad sumagot. Nanatili ang tingin ko sa direksyong nilakaran nina Celine at Axel kanina.

Pero bago pa man ako makahakbang paalis.

“Mister King!”

Napatigil ako at mabilis na napalingon. Doon ko muling nakita ang maliit na bulto ng batang kanina lang ay kasama ni Celine. Si Axel. Humihingal pa siya nang bahagya habang palinga-linga sa paligid, na tila ba may tinatakasan.

Napataas agad ang aking kilay.

“Akala ko ba uuwi na kayo?” tanong ko sa kanya.

Lumapit siya sa akin nang dahan-dahan. “Nagpaalam po ako kay Mommy na pupuntang sa CR.”

Napangiti ako at pilit na pinigilan ang matawa.

“Tapos imbes na mag-CR, pumunta ka rito sa akin?”

Tumango siya nang mabilis, may kasamang malapad na ngiti.

“Secret mission po kasi ito.”

Napailing ako sa kanyang sagot.

“Anong mission naman iyan?” tanong ko habang nakatitig sa kanya.

Lumapit pa siya lalo sa pwesto ko.

“May gusto ka po ba kay Mommy?”

Halos mapaubo ako sa biglaang tanong niya. Diretso. Ganito na ba talaga katapang magtanong ang mga bata sa panahon ngayon?

“Axel…” Natawa ako nang bahagya at napailing.

“Hindi ba masyado ka pang bata para magtanong ng mga ganyang bagay?”

“Hindi po,” seryoso at may paninindigan niyang sagot. “Matalino po ako, kaya alam ko.”

Mas lalo akong napangiti. Ang kulit niya talaga.

​“So?” pangungulit niya ulit habang nakatingala sa akin. “May gusto ka po ba kay Mommy?”

Huminga ako nang malalim.

“Matagal ko nang gusto ang mommy mo,” mahina ngunit tapat kong sagot.

Biglang lumaki ang ngiti sa mukha ni Axel. “Knew it!” proud niyang sabi habang nakataas pa ang kanyang hintuturo. “Sabi ko na nga ba, eh!”

Napatawa ako nang mahina sa naging reaksyon niya. “At paano mo naman nalaman o naisip ang bagay na iyon?”

“Kasi kanina pa po kayo nakatingin kay Mommy.” Ipinatong niya ang dalawa niyang kamay sa kanyang baywang. “At saka iyong face mo po kanina noong kausap mo siya? Very obvious po na may gusto ka. "

Napailing na lang ako habang patuloy na natatawa. “Ganun ba talaga ako kahalatang tingnan?”

“Yes po."

Bigla siyang lumapit sa akin at hinila nang bahagya ang laylayan ng manggas ng suit ko.

“Mister King,” seryoso niyang sabi, sapat lang para aming dalawa ang makarinig. “Tutulungan kitang maging boyfriend ni Mommy.”

Napataas muli ang aking kilay sa narinig. “Ha?”

“Mission: Boyfriend for Mommy.” proud niyang anunsyo sa akin.

​“May ganoon ka talagang mission?”

“Yes po.” Tumango siya nang mabilis. “Kasi lagi na lang siyang pagod sa work. Kailangan niya ng pogi at mayamang boyfriend para sumaya naman siya.”

“Talagang kasama sa priority mo na dapat mayaman?” biro ko sa kanya.

“Practical lang po tayo, Mister King. Mahirap na ang buhay ngayon.”

Napahawak na lang ako sa aking noo habang natatawa ako. Hindi ko talaga lubos maisip kung saan niya nakuha ang ganitong klaseng personalidad.

“At paano mo naman ako matutulungan sa sinasabi mong mission?” tanong ko, sinasakyan ang kanyang laro.

Biglang lumiwanag ang kanyang mukha. “Simple lang po,” panimula niya. “Kailangan lagi kayong magkasama o magkausap ni Mommy.”

“At paano naman natin gagawin iyon kung iniiwasan niya ako?”

“Maging client ka po ng company namin.”

Napakurap ako sa kanyang mungkahi. “Company niyo?”

“Opo! Iyong Event Planning Company ni Mommy. Siya po ang boss doon.” Proud na proud siyang ngumiti habang ipinagmamalaki ang kanyang ina.

Tahimik akong napaisip sa sinabi ng bata. Actually, hindi naman imposible ang suhestiyon niya. Maraming malalaking events, product launches, at conferences ang King Enterprise, buwan buwan. Pwede ang plano ng batang ito.

“At sigurado ka bang magugustuhan ng mommy mo ang ideyang iyan?” tanong ko.

Biglang napabuntong-hininga si Axel, nawala ang ngiti.

“Hindi po.”

​Napatawa ako sa bigla niyang pagbawi. “Honest ka, ah.”

​“Opo naman. Kasi tumatakas po siya lagi kapag nandiyan ka, eh."

​Bahagya akong natahimik. Masakit man aminin sa sarili ko, pero alam kong totoo ang napansin ng bata. Kitang-kita ko ang takot at galit sa mukha ni Celine kanina.

“Pero okay lang po iyon,” dagdag agad ni Axel nang mapansing natahimik ako.

"Ako po ang bahala sa'yo. "

Bigla siyang tumingin sa suot niyang makulay na pambatang relo. “Ay no! Hala!” bulalas niya habang lumalaki ang mga mata. “Baka hinahanap na ako ni Mommy sa CR!”

“Iyong number mo po.”

Napakurap ako sa hiling niya. “Ha?”

“Paano po tayo mag-uusap tungkol sa secret mission natin kung wala po akong contact sa'yo?” pangangatwiran niya na tila ba isang tunay na negosyante.

Halos matawa ako nang malakas sa kanyang talino. Hindi ko na alam kung dapat ba akong ma-amaze o kabahan sa diskarte ng batang ito. Kaya naman, mabilis kong tinype ang aking numero sa maliit na smartwatch na suot niya sa kanyang kaliwang kamay.

“Nice,” bulong niya. “Secret agents na tayo ngayon, Mister King.”

“Secret agents talaga ang tawag mo sa atin?”

“Yes po.” Lumapit pa siya nang bahagya sa akin bago bumulong nang napakahina, “Kasi bawal po talaga itong malaman ni Mommy. Kundi, lagot po ako.”

Pagkatapos niyon, mabilis na siyang tumakbo pabalik sa direksyon ng ballroom hallway.