CHAPTER 4

​Axel’s POV

10/10 para sa tsokolate, pero 5/10 para sa buttercream frosting dahil masyadong matamis.

Nakaupo ako sa ilalim ng mahabang lamesa habang kinakain ang pang-apat kong cupcake mula sa dessert table. Tahimik dito sa ilalim. Walang Tita Mariz na paulit-ulit akong pinapabalik sa VIP room.

Kaso, biglang nasira ang peaceful kong buhay nang marinig ko ang boses ni Mommy mula sa di kalayuan.

“Wala tayong dapat pag-usapan, Mr. King!”

Dahan-dahan kong tinaas ang mahabang table cloth at sumilip palabas.

Nakatayo si Mommy habang paatras na naglalakad, mahigpit ang hawak sa clipboard niya. Samantalang sa harapan niya ay iyong gwapong CEO na nagsalita kanina sa stage.

Nicholas King. Iyon ang nakasulat sa malaking screen kanina.

Habang nakatingin ako sa kanya, automatic na nag-start mag-analyze.

Gwapo? Check.

Matangkad? Check.

Mukhang mabait? Check.

Mukhang sobrang yaman? Mega check.

Napangiti ako nang malapad. Perfect daddy material. At sa tingin ko, bagay na bagay siya kay Mommy na halos asawa na ang trabaho sa sobrang subsob sa pagiging CEO.

Biglang nagtama ang paningin namin ni Mister King habang nakasilip ako. Oops. Nakita niya ako, kaya nginitian ko siya nang matamis.

Pero si Mommy? Mukhang nakakita ng multo. Namutla siya nang husto habang nakatitig sa direksyon ko, o mas tamang sabihin na sa aming dalawa ni Mister King. At bago pa makapagsalita si Mister King, mabilis na tumalikod si Mommy at mabilis naglakad palayo dito.

Gumapang ako palabas mula sa ilalim ng mesa saka pinagpagan ang suot kong mini tuxedo.

“Okay,” bulong ko sa sarili ko. “Kailangan ko nang makahanap ng magiging asawa ni Mommy para may instant daddy na ako.”

Tahimik akong naglakad papunta sa bar section kung saan nakatayo si Mister King habang hawak ang wine glass niya. Mukha siyang tulala at nakatingin pa rin sa direksyon na pinuntahan ni Mommy kanina.

Huminga ako nang malalim bago nagsimulang umarte.

“Hala…” bulong ko sa medyo malakas na boses habang lumilingon-lingon, kunwaring naliligaw at natatakot. “Nasaan na ba iyong VIP room? Ang daming daan dito…”

Agad naman niya akong napansin. Binaba niya ang hawak niyang baso at lumuhod nang bahagya para mapantayan ang height ko.

“Hey, little kid,” sabi niya. Mababa ang boses niya pero kalmado. “Naliligaw ka ba?”

In fairness… mabait ang boses niya. At mas gwapo pala siya kapag malapitan. Walang pores, parang mga artista sa telebisyon.

“Opo,” sagot ko gamit ang pinakacute kong boses na madalas kong gamitin kapag humihingi ako ng extra allowance kay Mommy. “Ang laki po kasi nitong place.”

Natawa siya nang mahina sa sinabi ko.

“Ano pangalan mo?” tanong niya habang nakatingin sa akin.

“Axel po.” Inilahad ko ang maliit kong kamay sa harapan niya para makipag-shakehands.

Tinanggap niya ang kamay ko.

​“I’m Nicholas,” pakilala niya rin sa sarili niya. “Sino ang kasama mo rito? Bakit hinayaan ka nilang mag-isa?”

“Mommy ko po. Siya ang organizer nitong malaking party niyo.” Proud akong ngumiti at itinaas ko pa ang noo ko. “Maganda po si Mommy. Sobrang galing pa mag-ayos ng mga events.”

Napangiti siya nang bahagya, parang may naalala. “Talaga?”

“Yes po. Pero wala siyang boyfriend.” Napabuntong-hininga ako kunwari para magmukhang kaawa-awa ang sitwasyon namin. “Single siya forever. Trabaho lang ang kaharap araw-araw.”

“Pero sa tingin ko,” sabi ko habang seryoso at diretso akong nakatingin sa mga mata niya, “mas bagay ka kay Mommy.”

Napataas ang kilay niya, halatang nagulat sa hirit ng isang anim na taong gulang na bata. “Like me?”

Tumango ako. “Gwapo ka po.”

Napangiti siya sa compliment ko.

​“Mabait ka rin po.”

​Mas lumaki ang ngiti niya, mukhang natutuwa sa kakulitan ko.

“At higit sa lahat, mukha kang mayaman.”

​Tuluyan siyang natawa sa huling sinabi ko. Narinig ko ang mahina ngunit malalim niyang tawa. Jackpot. Mukhang nakuha ko ang loob ng bilyonaryong magiging daddy ko.

“So…” dire-diretso kong tanong, nang walang preno ang dila ko. “Pwede mo ba maging girlfriend si Mommy?”

Halos mabulunan siya sa iniinom niyang wine na kakakuha lang niya ulit. Nagsimula siyang umubo nang sunod-sunod habang hawak ang dibdib niya.

Habang abala siya sa pag-ubo at nagugulat sa proposal ko, mabilis akong lumingon sa gilid at kumuha ng isang basong orange juice mula sa tray ng isang dumaang waiter. Oras na para sa susunod na plano. Phase two.

“Mister King! May ipis sa paa mo!” sigaw ko sa pinakapanic kong boses.

“What—”

Splash!

Kunwari akong nadulas dahil sa gulat at tuluyang natapon ang buong orange juice sa mamahalin at plantsadong suit niya. Kulay orange na ngayon ang tapat ng dibdib at tiyan niya.

Biglang tumahimik ang buong paligid. Ang mga malapit sa aming panauhin ay napatingin sa direksyon namin

“Sorry po!” kunwari kong gulat na gulat habang tinatakpan ko pa ang bibig ko. “Hindi ko po sinasadya, Mister King! Nadulas lang talaga ako!”

Pero sa loob-loob ko? Sobrang worth it ng ginawa ko. Ngayong may dumi ang suit niya, mapipilitan siyang hanapin ang mommy ko para makausap dahil sa nagawa ko.

​“Mukhang delikado ka palang kasama, Axel,” natatawa ngunit may kaunting asar niyang sabi, bagamat ramdam kong hindi naman talaga siya galit sa akin.

Habang abala siya sa pagpunas ng kanyang suit, lumingon ako sa paligid at may napansin akong pamilyar na bulto sa likod ng isang malaking sementadong pillar malapit sa entrance ng ballroom.

Si Mommy.

Nakatago siya roon, kalahati lang ng mukha niya ang nakalabas habang palihim kaming pinapanood.