CHAPTER 5

NANG MATIYAK NA WALA NA ANG DALAWANG BABAE SA LOOB NG BANYO ay lumabas siya mula sa cubicle at napatitig sa kanyang sarili mula sa salamin.  May gusto si Juliette kay Rico Villamor?  Bakit ba ang daming nagkakagusto sa lalaking iyon?

Naglagay siya ng red lipstick.  Muli ay ibinalik niya sa matapang na mode ang kanyang sarili.  Bakit nga ba siya masyadong emotional since makita niyang muli ang daddy niya?  Kung nagawa mo akong kalimutan, pwes magagawa ko rin.

Hindi ako pinalaki ng mommy ko na iyakin.  Hindi na rin kita kailangan, daddy.  Ilang taon, nakaya naman namin ni mommy na wala ka.  Okay naman kami, naka-survive naman kami.  

"No more tears, Margaux," sabi pa niya sa kanyang sarili, "Iyang ganda mong iyan, iiyak ka?  Eh kahit pa hindi ka nakabihis ng marangyang damit, hindi pa rin niya matatalbugan ang beauty mo, kaya cheer up, Margaux," nakangiti siya habang kinakausap ang kanyang sarili.  Maluwag na ang pakiramdam niya nang lumabas siya ng banyo.

Hindi na siya sumilip pa sa loob ng hall kung saan nag-cecelebrate si Juliette.  Kinuha niya sa bag ang kanyang phone at tinawagan ang ina, "Mommy, wag ka nang magluto ng dinner.  Sa labas po tayo kakain nina Lola.  Magcelebrate tayo.  Binigyan ako ng bunos ni Mrs. Tan kanina," aniya sa ina.

Wala na siyang balak ikwento pa sa ina ang tungkol sa daddy niya.  Ayaw niyang masira na naman ang mood ng mommy niya.  Pumila siya sa jeep na patungong LRT.  Sabado ngayon pero ang haba pa rin ng pila.  Ewan ba niya kung bakit kahit ang dami ng OFW, hindi pa rin nababawasan ang dami ng tao sa Pilipinas.  Over papulated pa rin.  Ang nakakapagtaka pa, kung sino iyong hindi afford magkaanak ay sila pa itong walang pakundangan sa paggawa ng bata.  Na para bang wala silang pakialam kung paano bubuhayin ang mga ito.  Kaya ang daming street children sa daan.

Idagdag pang wala man lang ginagawa ang gobyerno para solusyunan ang problemang ito.  Dagdag sa stess niya ang mga corrupt na politicians habang heto siya at halos wala ng pahinga para lang mabuhay ng marangal.

Isa rin ba sa mga corrupt si daddy? Hey, bakit ba iniisip ko na naman ang taong wala naman ng pakialam sa akin?

After an hour ay nakasakay rin siya sa jeep.  Pagbaba sa may LRT ay napabuntong hininga na lamang siya ng malalim nang makita kung gaano kahaba ang pila duon.  Pauwi pa lang ng bahay ay nauubos na ang oras niya sa pagco-commute.

After thirty minutes ay nakasakay na rin siya.  Nasa loob na siya ng LRT nang tumawag ang mommy niya, umiiyak ito kaya nagpanic siya, "Mommy, anong nangyari?"

"A-ang lola mo. . ."

"Bakit, ano pong nangyari kay Lola?"

"Napadulas sa banyo. . .hindi ko alam kung anong gagawin ko. . .tinawag ko na ang mga kapitbahay.  Nandito kami ngayon sa ospital."

"Saang ospital?  Diyan na po ako didiretso," aniya sa ina.  Tarantang-taranta siya.  Iyon na yata ang pinakamabagal na train na nasakyan niya.  

HUMIHINGAL siya nang makapasok sa loob ng ospital.  Nakita niya sa labas ng emergency room ang ina, kaagad itong tumayo at yumakap sa kanya.  "Mommy. . ."

"Kailangang operahan ang lola mo sa lalong madaling panahon.  Naapektuhan raw ang spinal cord nito at kung hindi maagapan, maaring mamaga at habang buhay ng maging gulay ang lola mo."

Alam niyang pera ang dahilan kaya labis itong nag-aalala.

"Magkano po ba ang halagang pinag-uusapan natin dito?" Halos paanas lang na tanong niya sa ina.

"Three hundred thousand anak," anang mommy niya sa kanya, "Saan tayo kukuha ng ganuong halaga?"

"T-three hundred thousand?" Halos masamid siya sa sariling laway.  Twenty thousand lang ang ipon niya sa bangko.  For sure, hindi lang three hundred thousand ang aabutin niyon kapag isinama ang mga gamot.  Pero hindi pwedeng wala silang gawin.

Naisip niya ang ama.  Mukhang kakainin niya ang lahat ng sinabi niya, maisalba lang niya ang kanyang lola

Bahala na ngunit sa ngayon, kailangan niyang lunukin ang kanyang pride alang alang sa kapakanan ng lola niya. Ang kanyang mommy at lola na lamang ang mayroon siya kaya ginagawa niya ang lahat para sa mga ito.

Hindi na baleng siya ang mahirapan. Basta nagsisikap siya para sa mga ito.

Marami pa siyang mga pangarap. Gusto niyang maiparanas sa lola at mommy niya iyong kaginhawahan. Iyong hindi na nila kailangang mag alala pa kung may pambili ba ng gamot ang lola niya, kung may pamalengke pa sila or may pambayad sa kuryente.  Kung pwede nga lamang maka graduate na siya at magkaroon ng magandang trabaho.

Gusto rin niyang magtrabaho abroad kung may pagkakataon. Alam kasi niyang mas malaki ang sahod sa ibang bansa kaysa dito sa Pilipinas lalo pa at bagsak na bagsak ang piso ngayon. 

Iyong isang libo nga ngayon, hindi pa sasapat sa pamalengke nila.

Nagtataka nga siya sa mga ofw kung bakit parang hindi ng mga ito naiintindihan na kapag mataas ang palitan ng dolyar laban sa piso, ibig sabihin ay bagsak ang ekonomiya ng Pilipinas.

Bakit sila natutuwa at iniisip nilang magaling ang Presidente kapag tumataas ang palitan ng dolyar laban sa piso? Hindi ba nila naiisip na ibig sabihin niyon, humihina ang kapangyarihan ng piso? Katumbas niyon ay ang pagtaas ng mga bilihin, pagmahal ng mga gamot, kuryente, gasolina etc.

Kaya hindi dapat matuwa kapag tumataas ang dolyar laban sa piso.

Pero laganap ngayon ang fake news kaya iba ang pinapakalat ng mga corrupt na nakaupo sa gobyerno. Kung sana kasi ay nag iisip ang lahat ng mga botante at mapanuri. Hindi basta basta nasisilaw na matatamis na mga pangako ng mga kandidato.

Sana pag aralang mabuti ang track record ng mga kandidato bago bumuto. Sana rin ang loyalty ng mga mamamayan ay nasa bansa, hindi sa politiko.

Sana rin maisulong talaga ang anti-dynasty bill para hindi sila sila lang ang nakaupo.

Kung maayos ang gobyerno, hindi siguro siya namrumrublema ngayon kung saan siya kukuha ng pampaopera niya sa kanyang Lola Belen.

Sa mga mauunlad na bansa, libre lang ang pagpapagamot.

Kailan kaya magiging ganito ang Pilipinas? Sana talaga maging mapanuri na ang lahat sa susunod na eleksyon.