CHAPTER 4

HUMAHANGOS na pumasok si Margaux sa pinagtratrabahuhang five star hotel.  Isa ito sa mga part time job niya.  Kapag Sabado at Linggo naman ay private tutor siya ng dalawang batang chinese sa isang mamahaling condominium sa Makati.  Halos wala na siyang pahinga pero kailangan niyang gawin ito dahil ayaw na niyang bumalik pa ang ina sa pagtratrabaho sa Japan.  Isinuot niya ang kanyang uniform saka face mask at itinabi ang kanyang mga gamit sa locker.  Sumakay siya sa elevator at pinindot ang 11th floor para linisin ang buong kuwarto duon.  Siya ang nakatoka sa 11th floor ngayon.  Paglabas na paglabas niya sa elevator ay parang tumigil sandali sa pag-ikot ang mundo niya.  Nakita niya ang kanyang daddy, kasama ng asawa nito.  Hinding-hindi siya maaring magkamali.  Tumanda lang ito pero ang pananamit nito, ang boses, ang tindig, tiyak na tiyak niyang daddy niya ito.  Ramdam niya ang pag-iinit ng kanyang mga mata.  May bahagi sa utak niya ang sumisigaw para lapitan ito at magpakilala.  Ngunit pinigilan niya ang kanyang sarili at naglakad na lamang patungo sa kwartong lilinisin niya.

"Tonta, bulag ka ba?" Singhal sa kanya ng dalagang kasunod ng mga ito. Hindi kasi niya sinasadyang bahagya niya itong natabig.

"Im sorry," halos paanas lang na sabi nito. May sasabihin pa sana ito sa kanya ngunit tinawag na ito ng daddy niya na naghihintay dito sa elevator."

"Juliette, anak, halika na."

Nagmamadali nang sumakay ng elevator ang babae pero masama pa rin ang tingin sa kanya.

Pero wala naman duon ang atensyon niya. Nakatingin siya sa ama. God, ilang taon lang ba siya nang huli niya itong nakita.

Parang may nagbubulong sa kanya na magpakilala dito, "Daddy, si Margaux ito, hindi nyo na po ba ako naalala?" Gustong gusto na niyang isigaw ngunit tinalo siya ng samut saring emosyon na nararamdaman ng mga sandaling iyon.

“Daddy,” iyon lamang ang nasabi niya habang nag iinit ang sulok ng kanyang mga mata.

Hindi niya napigilan ang pagpatak ng kanyang mga luha nang wala ng nakakakita sa kanya.  Nandito pa rin ang sakit.  Para pa ring binibiyak ang dibdib niya sa sobrang sakit.  Akala niya ay tuluyan na niyang nakalimutan ang ama.  Akala niya ay galit na lamang ang nararamdaman niya para dito.  Nandito pa rin pala ang pangungulila niya sa ama.  Miss na miss pa rin pala niya ang kanyang daddy.  Miss na miss niya ang pagmamahal nito.  Iyong mga pag-aalala nito sa kanya, iyong excitement sa mga mata nito sa tuwing kakargahin siya nito.

Hanggang ngayon, hindi pa rin niya alam kung bakit bigla itong nagbago sa kanya.  Kung bakit bigla na lamang siya nitong binura sa buhay nito.

Nang gabi ring iyong ay nalaman niyang sa hotel na iyon idadaos ang 18th birthday ng bunso nitong anak na sa legal nitong asawa.  Halos kaedaran lamang pala niya ito.  si Juliette.  May naramdaman siyang bahagyang inggit at selos.  Hindi dahil sa marangyang pamumuhay ng mga kapatid niya kundi sa atensyong ibinibigay ng daddy niya dito.  Alam kaya ng daddy niya na last month ay nag-celebrate siya ng kanyang 18th birthday?

Alam kaya nito na kahit na paano ay umasa siyang biglang susulpot ang kanyang ama para ipagdiwang niya ang mahalagang araw na iyon?

May pait sa mga labing napatawa siya.  Bakit hindi pa niya matanggap na burado na siya sa alaala ng kanyang daddy?

Erase. Erase. Erase. Pero ang sakit. Pakiramdam niya ay may mga hollow blocks na isa-isang ipinapatong sa dibdib niya. Dapat ay manhid na siya. Itinakwil na nga siya nito, hindi ba?

Hindi ko dapat pinag-aaksayahan ng panahon ang taong ayaw naman sa akin.  Hindi ko pipilitin ang sarili ko, kung ayaw mo na ako, eh di huwag!  Basta magpapayaman ako.  Lahat ay gagawin ko para magtagumpay ako. . .sarili ko na lang ang iisipin ko, saka si lola at si mommy.   Hindi ko dapat iniiyakan ang taong kinalimutan na ako.  Mas lalong hindi ako magbubuhos ng emotions ko.

Paulit-ulit niya iyong sinasabi sa kanyang sarili habang nagpapalit ng bed sheet sa kamang ginamit ng guest sa kwartong iyon.

Naninikip ang dibdib niya habang naiisip ang ama.  Kahit ba sandali ay naalala pa siya nito?  Iniisip ba nito kung kumusta na siya? Kung kumakain ba siya sa tama? Kung nakakapag-aral pa ba siya? Kung hindi ba siya nahihirapan sa tuwing binabaha ang daan pauwi sa bahay? 

Bakit kinalimutan na siya ng daddy niya?

Huminga siya ng malalim, akala niya ay luluwag ang dibdib niya kapag ginawa niya iyon.  Hindi pala.  Ramdam na ramdam pa rin niya ang sakit kahit na paulit-ulit niyang sinasabi sa kanyang sarili na dapat na niyang kalimutan ang ama. Pero kinabukasan, pagkatapos na pagkatapos niyang mag-tutor sa mga bata ay kaagad siyang nagtungo sa hotel para masilip ang birthday celebration ni Juliette. Maraming mga kilalang tao sa mundo ng politics at showbizness ang present sa birthday ng kapatid.  Nakakasilaw ang karangyaang umaalingawngaw sa kwartong iyon, na para bang gustong-gusto silang sampalin ng katotohan  kung gaano sila kamaralita.  Nakita niya ang kanyang daddy na masayang-masaya habang isinasayaw si Juliette.   Parang may matatalas na punyal na gumuguhit sa dibdib niya habang pinapanuod ang mga ito.  Natigilan siya nang mula sa sulok ng kanyang mga mata ay masulyapan niya si Rico Villamor.  Nandito rin si Rico? Sabagay, bakit ba siya magugulat pa?  Hindi naman kaila sa kanya na nagmula sa isang napakayamang pamilya ni Rico, at napakaliit lang ng papulasyon ng upper class dito sa Pilipinas kaya mostly ay magkakakilala ang mga ito.  Ramdam niya ang pangingilid ng kanyang mga luha sa sulok ng kanyang mga mata.  Bakit ba hindi niya magawang tuluyang kasuklaman ang ama?  Ang totoo, miss na miss na niya ito.  Para ngang natutukso na siyang tumakbo dito at yakapin ito ng mahigpit.  Kaya bago pa siya tuluyang makalimot ay tumalikod na siya at mabilis na nagtungo sa banyo.  Pumasok siya sa loob ng cubicle para pakawalan ang damdaming kanina pa niya pinipigilan.

Parang gripo sa pag-agos ang kanyang mga luha.  Ang sakit-sakit.

"My gosh, nakita mo ba kung paano dikitan ni Juliette si Rico Villamor? Kulang na lang lagyan niya ito ng tag at sabihing 'Rico is mine na.' 

Natigilan siya nang marinig ang sinabing iyon ng babaeng kakapasok lang sa banyo sa kausap nito.  Tahimik siyang nakinig sa usapan ng mga ito.

"Kainis nga eh.  Masyadong assuming.  Gusto ko ngang sampalin ang babaeng iyon. Kuu, kung hindi lang niya birthday, hindi ako makikipagplastikan sa kanya.  Sa totoo lang, I'm prettier than her.  Nakita mo ba nang sulyapan ako ni Rico?"

Tumayo siya at idinikit sa p***o ng cubicle ang kanyang mga tenga upang malinaw niyang marinig ang pinag uusapan ng dalawang babae.

Si Rico Villamor?

May gusto si Juliette kay Rico Villamor?