PROLOGUE

KANINA PA INAABANGAN NG Nine years old na si Margaux ang pagdating ng kanyang ama.  Excited siya dahil nangako ito sa kanya na  papasalubungan siya nito ng manyika pagbabalik nito galing sa mahabang bakasyon nito sa Amerika kasama ng tunay nitong pamilya.  Pero hindi lang naman manyika ang ikina-e-excite niya.  Miss na miss na rin talaga niya ang kanyang Daddy.  Isang buwan na simula nang huli niya itong makausap, patago pa nang kitain siya nito.

Sabagay, sa edad niyang siyam na taong gulang ay naiintindihan na niya ang sitwasyon nilang mag-ina sa lugar ng Daddy niya.  Never namang inilihim sa kanya ng kanyang ina na si Carmina at ang Lola Belen niya ang tunay niyang kalagayan kaya kung ano lang ang panahong ibinibigay sa kanya ng ama ay masaya na siya. Never siyang nagdemand ng kahit na ano mula dito.  Sapat na sa kanyang mahal siya nito.  Napatayo siya mula sa kinauupuan nang marinig ang pagdating ng sasakyan.

Humahangos na tumakbo siya sa may pintuan at nagmamadali iyong binuksan, "Daddy!!!!"  tili niya habang pumapasok ang kotse nito sa loob ng kanilang gate.  Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng bahay nila ay nauna nang bumaba ang mga body guards nito.  Nakangisi naman siya habang inaabangan ang paglabas ng ama.

"Daddy. . ." masayang-masayang sigaw niya nang sa wakas ay iluwa ng sasakyan ang Daddy niya habang inaalalayan ito ng dalawang body guards nito na bumaba ng kotse.  Malaki ang age gap ng Mommy at Daddy niya.  Kaka-eighteen lang ng Mommy niya nang maging kalaguyo ito ng Daddy niya.  Kwento ng Mommy niya, kakapanalo lang nitong bise gorbernador sa kanilang probinsya that time nang pumasok bilang intern ang kanyang ina sa opisina nito.   Papaalis na sana ang Mommy niya para magtrabahong dancer sa Japan nang mamataan ito ng Daddy niya sa munisipyo.  Simula nuon ay hindi na nito tinigilan ang mommy niya.  Inalok ito ng Daddy niya na magtrabaho bilang secretary sa opisina nito, tinaggap naman iyon ng kanyang ina lalo pa at malaki ang offer nitong sweldo.

Hanggang sa mabuntis nga nito ang Mommy niya at siya ang naging bunga ng kasalanang iyon.  Pinahinto ng Daddy niya sa pagtratrabaho ang Mommy niya at itinira sa Maynila upang kahit na paano ay mailihim ang sitwasyon nito.  Ngunit sabi ng Mommy niya, matunog na usap-usapan ang dalawa, wala nga lamang nangangahas na magsalita.  Maski ang legal na asawa ng Daddy niya ay tahimik lang, takot raw sigurong masira ang political career ng Daddy niya.

Pero lately ay napapansin niyang halos hindi na nag-uusap ang Mommy at Daddy niya.  Sabi ng Lola Belen niya, baka may nahanap na naman daw bagong babae ang Daddy niya.  Sabi pa nga nito, once a jerk, always a jerk at malabo nang magbago pa iyon kahit na gaano pa kaganda ang Mommy niya.

Kaya rin siguro padalang na nang padalang kung kitain siya ng ama.  Unlike before na natutulog pa dito ng isang Linggo sa bahay nila ang Daddy niya.

Ganun pa man ay masaya siyang kahit na paano ay binibigyan siya ng attention ng kanyang Daddy.  Pero may mga gabing nag-wi-wish siya na sana ay hindi na lamang siya anak sa pagkakasala ng kanyang mga magulang.  Minsan rin, nasasabik siyang makilala ang kanyang mga kapatid sa legal nitong asawa.  Masarap sigurong may matawag na Ate at Kuya.  Sabi ng Mommy niya, tatlo ang anak nito sa tunay na asawa.

Sa picture pa lang niya nakikita ang mga ito.  Umaasa siyang balang araw, makikilala rin niya ang mga ito ng personal.

"Daddy. . ."

Kinalong siya ng ama.  Napansin niyang her dad is not getting any younger.  Halata na ang mga wrinkles nito sa mukha.  Malaki na rin ang mga eye bags nito at marami ng mga puting buhok gaya ng Lola Belen niya.

Pero ayaw niyang sirain ang mood ng ama kaya sinarili na lamang niya ang kanyang mga napansin.  "Daddy, kumusta ang bakasyon nyo sa Amerika?  Binili nyo po ba iyong promise nyong barbie doll ko?"

"Syempre naman.  Makakalimutan ko ba ang pangako kong iyon sa iyo?" Nilingon nito ang isa sa mga tauhan upang ilabas mula sa kotse ang mga pasalubong para sa kanya.

Napatili siya sa sobrang excitement.  "Thank you so much, daddy." tuwang-tuwang niyakap niya ang ama saka tumakbo sa mga pasalubong nito at isa-isa iyong binuksan.  Nagniningning ang mga mata niya sa katuwaan habang nakatingin sa mga magagandang laruan, chocolates, damit at ang paborito niyang barbie doll.

Tumayo siya at muling tumakbo sa ama para yakapin itong muli, "Thank you talaga, daddy." Malambing na turan niya, "Daddy kwento mo naman po iyong tungkol sa mga kapatid ko. Sina Kuya Miguel, nag enjoy po ba sila sa bakasyon nila sa States?" Aniya saka lumamlam ang kanyang mga mata, "Daddy, may chance po ba na ipapakilala nyo ako sa kanila?" Halos paanas lamang na tanong niya.

Hinagod nito ang buhok niya, "Someday anak, makikilala mo rin ang mga kapatid mo," sagot nito sa kanya.

"Talaga po daddy?"

Tumango ito.

Muli niya itong niyakap, "Daddy, mahal na mahal ko po kayo ni mommy at ng mga kapatid ko. Promise po, pagbubutihin ko po ang studies ko para maging proud kayo sa akin."

Hinalikan siya sa nuo ng ama.

Hindi niya akalaing iyon na pala ang huling pagkikita nila ng Daddy niya.  Sa hindi malaman na kadahilanan ay hindi na siya nito binisita pa.  Tuwing magtatangka naman siyang tawagan ito ay palaging secretary lang nito ang sumasagot at sinasabing wala duon ang kanyang ama.  Minsan ay hindi na siya nakatiis pa.  Niyaya niya sa Buenavista ang Mommy niya para puntahan ang Daddy niya sa opisina nito.  Maganda ang probinsya ng Buenavista. Sabi ng mommy niya, kung ito lamang ang masusunod ay mas gusto nitong dito siya lumaki. Ngunit ayaw raw ng daddy niya ng gulo kaya napilitan ang mommy niya na lumipat sa Maynila. 

"Daddy!!!"  Tili niya nang makita ito sa lobby nang malamansyong opisina nito ngunit sa halip na matuwa itong makita siya, dumilim ang mukha nito lalo na sa Mommy niya.  Pero nilapitan pa rin niya ang ama, ang gulat niya nang itulak siya nito palayo.

"I'm sorry hindi kita kilala," malamig ang tonong sabi nito sa kanya saka nagmamadali nang sumakay sa kotse nito.  Nakita pa niyang may dumuwang na isang batang tantiya niya mula sa bintana ng magarang sasakyan. Pasimple itong ngumiti nang tila nakakaloko sa kanya.  Naisip niyang isa siguro ito sa mga legitimate na anak ng Daddy niya.  Nang bahagyang makalayo ang sasakyan ay kitang kita niyang binilatan siya ng bata.  Pero hindi nya iyon ininda dahil wala nang sasakit pa sa pakiramdam na itatwa ka ng iyong sariling ama.  Gusto nang tumulo ng mga luha niya pero ayaw niya iyong ipakita sa Mommy niya.

"Sabi ko naman saiyo anak eh. . ." Dinig niyang sabi ng Mommy niya, "Gusto mo bang mag-eskandalo ako? Lintek hindi na nga ako nagrereklamo na inihinto na nya ang suporta saiyo pero iyong harap-harapan kang. . ."

Kinabahan siya. Baka nga mag-eskandalo pa ang Mommy niya.  Kahit naman ganuon ay ayaw niyang malagay sa alanganin ang kanyang ama.  Besides, ano pa bang magagawa nilang mag-ina?  Magiging kontrobersyal lang sila pero at the end of the day, anak pa rin siya sa pagkakasala ng kanyang mga magulang kaya wala siya sa posisyon para mag-demand.

Pero palagi na ay nakadungaw siya sa may bintana ng bahay nila, pagkagising na pagkagising niya sa umaga, nagbabakasakaling makakaalala man lang kahit na paano ang daddy niya.

Ngunit hindi na iyon nangyari pa kahit na kailan.  Ni hindi na rin nagri-ring ang phone number nito.  Sabi ng mommy niya, malamang ay nagpalit na rin ito ng number.  Ang sama-sama ng loob niya.  Wala na ba talagang pagmamahal sa kanya ang daddy niya?

Hanggang ang pangungulila niya sa ama ay unti-unti nang mauwi sa galit at pinipilit niya ang sarili na tuluyan na lamang itong iwaksi sa isipan niya.

Pero ngayong 10th birthday niya ay naalala na naman niya ang ama. Umaasa siya na dahil espesyal na araw naman niya ito, baka sakaling pagbigyan sya ng Diyos sa kahilingan niyang ito. Ngunit hanggang sa lumubog ang araw, hindi nagpakita ang daddy niya. Ang lungkot lungkot niya.

Hindi kayang punan ng mga laruan ang pangungulila niya sa kanyang ama. Hanggang ngayon ay hindi pa rin niya alam ang dahilan kung bakit ito biglang nagbago. Kung bakit bigla na lang siya nitong kinalimutan. 

Isang hapon ay nagkasakit siya. Mataas na mataas ang lagnat niya, kinukunbulsyon na nga raw siya sa sobrang taas ng lagnat niya kung kayat isinugod siya sa ospital ng kanyang mommy.

Nasaid na ang savings ng kanyang ina dahil matagal ng walang sustento ang daddy niya kung kayat napilitan itong isanla ang mga alahas na regalo dito ng daddy niya para lang mabayaran ang malaking gastos sa ospital.

Gusto niyang sisihin ang sarili. Nang dahil sa kanya, nagkagastos pa sila ng malaki. Mas lalo siyang na guilty nang marinig niya ang lola niya at mommy niya na nag uusap.

"Kailangan ko na pong humanap ng trabaho 'nay. Lalakarin ko iyong mga papelis ko, kung walang magiging aberya, sabi ng agency kahit next week pwede na kong makaalis."

"Mommy, aalis po kayo?" Ngayon pa lamang ay tumutulo na ang kanyang luha.

"Anak, huwag kang umiyak. Kailangan nating magtulungan. Kailangan nating magpakatatag. Kung magpapakita tayo ng kahinaan, hindi tayo makaka survive. Tandaan mo anak, talo ang mga pikon sa buhay. Di ba, nagmana ka sa akin? Malakas, matapang at marunong lumaban sa buhay?"

Tumango na lamang siya kahit na hindi naman niya naiintindihan ang lahat napilitan silang sinasabi ng mommy niya. Ang mahalaga, mana siya sa mommy niya.

Pinahid niya ang kanyang mga luha, "Basta mommy, hindi po kayo mag gigive up sakin gaya ng ginawa po ni daddy ha?" Paghingi niya ng assurance sa ina.

Niyakap siya nito ng mahigpit. "Yan ang hinding hindi mangyayari anak. Kahit na kailan, hinding hindi kita susukuan."

"I love you mommy. Basta, tayong tatlo nina lola ang magkakakampi."