CHAPTER 1

“MARGAUX, wag mo namang gawin sakin to oh. I love you. . .” Nakikiusap na sabi ni Marco, classmate niya sa geometry pareho niya ang kurso, architecture ngunit ahead ito ng two years sa kanya dangan nga lamang at may mga subject na ibinagsak kaya hindi kaagad nakagraduate. Last month ay naging sila dahil ayaw siyang tigilan. Pero ngayong umaga ay na-realize niyang hindi na siya masayang kasama ito kaya nakikipagkalas na siya dito. Besides, hindi naman niya ito mahal. Oo, isa si Marco sa tinitilian dito sa campus dahil sa kagwapuhan nito at galing magbasketball. Pero feeling niya ang boring nitong kausap. As in walang ibang alam pag usapan kundi mga luxury cars, basketball and parties. Mas masarap pang kausap ang parrot niyang si Roxanne kesa sa lalaking ito.

Naririnig niya ang tudyo ng mga kabarkada nito mula sa likuran, “Huh Marco, ano ka ngayon?”

“Margaux, akin ka na lang kasi.” anang pa ng isa. Napailing na lamang siya saka muling binalikan ng tingin si Marco.

“I'm sorry Marco pero ayoko na talaga!” Pagkasabi niyon ay mabilis na niya itong tinalikuran. Pero para itong batang sunod ng sunod sa kanya. Napabuntong hininga siya ng malalim saka asar na bumaling dito, “Will you please stop following me? Mas lalo mo lang akong iniinis eh” bulyaw niya dito.

Napansin niyang napukaw niya ang lahat ng atensyon ng mga estidyanteng nakatambay sa canteen. Pero wala siyang pakialam. Sikat siya dito sa campus dahil sa angkin niyang kagandahan. Halos lahat ng mga varsity players dito ay manliligaw niya. Kaya naman marami ring kababaihan ang asar at naiiniggit sa kanya. Imagine, isang Marco Gutierrez, hinihiwalayan niya? In fairness kay Marco, ang daming babae ang nagkakandarapa maging syota lang nito.

“Margaux. . .”

“Enough!” giit niya sa binata. Natahimik si Marco. Nagsindi siya ng isang stick ng sigarilyo saka naupo sa bakanteng silya. Hindi nakaligtas sa kanya ang grupo ng mga kababaihang nagbubulungan at halatang siya ang pinag uusapan. Hindi na lamang niya iyon pinansin. Napadako ang tingin niya kay Rico Villamor. Ang campus crush ng bayan.

Ahead ito sa kanya, at graduating na. Nagtama ang kanilang mga mata, nginitian niya ito, huling huli niya nang dumilim ang mukha nito saka ibinaling sa iba ang pansin.

Hindi gaya ng ibang mga boys dito sa campus, wa epek ang alindog niya kay Rico. Tuloy ay nacu-curious siya kung anong tumatakbo sa utak nito sa tuwing mapapatingin sa kanya. Hindi ba talaga ito nagagandahan sa kanya? 

Bakit para bang may sakit siyang nakakahawa na iniiwasan nito sa tuwing magkakaroon sila ng chance na magkadaupang palad?

At iyong curiousity niya dito ay mas lalong lumalalim. Kumbaga ay nakakapagdagdag iyon ng interest sa kanya para makilala si Rico.

Baka naman kasi gimik lang iyon ni Rico, pa misteryoso effect para ma-attract siya dito? Well, kung iyon ang dahilan nito, sorry!

Yes, curious siyang makilala ito ngunit hanggang doon lang. Bata pa lang siya ay ipinangako na niya sa sariling hinding hindi siya maiinlab para hindi siya masasaktan gaya ng Mommy niya.

Hanggang ngayon ay naniniwala siyang ‘asshole’ ang lahat ng mga lalaki. Mahal ka lang nila sa umpisa pero kapag nakuha na nila ang gusto niya saiyo, para kang isang basahan na iiwan sa isang tabi. Hindi ba ganuon ang ginawa ng Daddy niya sa Mommy niya? Worst, pati siya ay dinamay pa nito. Kaya nga never na siyang nagkakaroon ng malalim na pakikipagrelasyon sa mga nagiging boyfriend niya.

At seventeen, siguro ay naka-six boyfriends na siya. Si Marco nga iyong huli. Pwera pa iyong mga in between habang may djowa siya. Katwiran niya, hindi lang mga lalaki ang kayang magpaiyak at mang-iwan. Kayang-kaya rin niya. Sa lahat ng mga nakarelasyon niya, never niyang ibinigay ang kanyang sarili. Kahit marami siyang nagiging boyfriends, utak pa rin ang ginagamit niya at hindi ang kanyang puso.

Maingat siya pagdating sa mga ganoong bagay. Ayaw niyang maging gaya ng mommy niya.

After nga pala ng insidenteng iyon sa opisina ng Daddy niya, napilitan ang mommy niya na ituloy ang naantala nitong pagtratrabaho sa Japan dahil tuluyan nang itinigil ng Daddy niya ang pagsuporta sa kanya.

Mas lalo tuloy lumalim ang hinanakit niya sa ama.

Tanda niya, nuong bata pa siya, madalas siyang napapaaway sa mga kalaro niya kapag tinatawag na ‘japayuki’ ang mommy niya. Payo pa nga ng Lola Belen niya, pabayaan na lang daw niya kasi totoo namang ‘japayuki’ ang mommy niya. At that time, di niya naiintindihan kung ano ba talaga ang kahulugan ng salitang ‘japayuki’. Naasar lang siya dahil ang pangit pakinggan.  Ngunit habang lumalaki, at nauunawaan na niya ang tunay na kahulugan niyon ay mas lalo lamang niyang minamahal ang mommy niya. Nagsakripisyo ito para sa kanya. Hindi ba napakadakila ng pagmamahal ng mommy niya?

At iyong hinanakit niya sa daddy niya ay unti-unting nauuwi sa pagkasuklam. Hindi katanggap tanggap para sa kanya ang mga iresponsableng lalaki gaya ng daddy niya. 

Kaya ‘ako, hinding-hindi ako magpapakatanga dahil sa pag-ibig’ palagi ay sinasabi niya sa kanyang sarili. Nuong mag mag-fifteen years old siya ay pinilit niya ang mommy niya na huminto na sa pagtratrabaho sa Japan. Nag-away pa nga sila dahil ‘paano na raw ang college’ niya kung hinhinto ito sa pagjajapan? Pero nagbanta siyang hindi magka college kung di ito pipirmi sa Pilipinas.

Sa awang Diyos, nakakuha siya ng scholarship dito sa prestihiyosong unibersidad. Marami rin siyang raket na nakakatulong para kahit na paano ay mabuhay silang tatlo ng mommy at lola niya nang maayos. Ang mommy naman niya ay nagbukas ng patahian sa bahay nila. Ang lola naman niya ay may maliit na sari-sari store. Kahit na paano ay okay naman ang buhay nila. Konting tiis lang, pasasaan ba at mabibigyan rin niya ng kaginhawaan ang kanyang mommy at lola.

Nilapitan siya ni Dennis, isa rin sa masugid niyang manliligaw.  Classmate niya sa pang Sabado na subject niya.  Mabait ito at palagi siyang binibigyan ng chocolates at flowers.  Unlike Marco, very low profile lang ito kahit na napakaguwapo rin nito at maraming babaeng nagkakagusto dito.  "Hi, Margaux. . .pwede bang makitable saiyo?" 

Nagkibit siya ng balikat, "Go ahead, hindi ko naman pag-aari ang mesang ito," kaswal na sagot niya dito, tuloy siya sa kanyang paninigarilyo nang sitahin siya ng isa sa mga staff ng canteen at sabihan siyang bawal manigarilyo sa loob ng canteen.

"Sorry naman po," aniya sa matandang lalaki saka ibinigay kay Dennis ang hawak niyang sigarilyo, "T***n mo na nga ito," utos niya dito. Kaagad namang tumalima ang binata. Napangisi siya. Habang sinusundan ito ng tingin ay muling napadaan ang mga mata niya kay Rico na madilim na madilim ang anyo habang nakatingin sa kanya. Halatang hindi nito nagugustuhan ang iniaasal niya lalo na ang pagtatrato niya kay Dennis.

Tumayo siya at nilapitan si Rico, "Uy, may problema ka ba sa akin?" Astig ang pagkakatanong niya rito.  Natigilan ang mga ka-table nito, waring nanunudyo ang mga mata ng mga ito habang nakatingin kay Rico.  Hindi naman nagpatinag si Rico, tumayo ito at walang kangiti-ngiti nang magsalita.

Ramdam niyang lahat ng nasa canteen ay nakatutok sa kanilang dalawa.  Nakikiramdam sa tensyong nagaganap sa pagitan nila ni Rico.

"Oo!" Sagot nito sa kanya, "Naalibadbaran ako sa pagmumukha mo.  Kung umasta ka, akala mo pag-aari mo itong university!" Tiningnan pa siya nito mula ulo hanggang paa, "Masyado kang assuming as if lahat ng tao sasambahin ang kagandahan mo.  Pwes, ibahin mo ako.  Hindi ako napapahanga sa kagaya mong narcissist, self-centered and very. . ."

Gigil siya kaya mabilis niya itong siniil ng halik sa mga labi.  Dinig niya ang umaalingaw-ngaw na 'ohh' sa mga audience.  Pero nagulat siya.  Nagulat siya sa naging reaction ng kanyang katawan nang mahalikan niya si Rico.  Bakit parang may kuryenteng gumapang sa kanyang buong katawan?  Mabilis niya itong itinulak palayo saka tumakbo palabas ng canteen.  Ramdam niya ang pagpatak ng kanyang mga luha.  Masakit ang sinabing iyon sa kanya ni Rico.  Self-centered?  Wala itong karapatang pagsalitaan siya ng ganuon dahil hindi nito alam ang mga pinagdaanan niya.

Hindi nito alam ang hirap na dinaranas niya makapag aral lang sa prestihiyosang unibersidad na gaya nito.