Chapter 4

Liza's POV

Nandito ako ngayon sa isang coffee shop habang nakatitig sa menu.

Hindi ko alam kung ano ang o-orderin ko.

Napangiti ako.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, may magandang balita akong natanggap mula sa doktor.

Unti-unti na akong gumagaling.

Kung magpapatuloy ang magandang resulta ng gamutan ko, may pag-asa pa akong mabuhay nang normal.

At kapag dumating ang araw na iyon...

Maibabalik ko na ang dati naming buhay ni Nick.

Masasabi ko na sa kanya ang lahat.

At sana...

Mapatawad niya ako.

"Miss, puwede bang pabilisan n'yo ang pag-order? Gutom na gutom na kasi ako."

Napalingon ako.

Isang matangkad na lalaki ang nakatayo sa likuran ko. Nakasuot siya ng puting polo na nakatiklop ang manggas at may magiliw na ngiti sa labi.

"Naku, pasensya na. Hindi kasi ako pamilyar sa mga pagkain dito."

Napakamot siya sa batok.

"Kung gusto mo, puwede akong mag-recommend."

Napangiti ako.

"Sige nga."

Saglit niya akong pinagmasdan.

"Pero bago 'yan..."

Bahagya siyang yumuko para mapantayan ang tingin ko.

"Masaya ka ba ngayon?"

Natawa ako.

"Sa tingin mo?"

"Nakangiti ka."

Huminto siya sandali.

.

"Pero malungkot ang mga mata mo."

Para akong natigilan.

Paano niya napansin iyon?

"Hindi ko alam kung tama ako," pagpapatuloy niya, "pero parang may mabigat kang dinadala."

Napangiti na lang ako.

"Bilang kapalit ng panghuhula mo, ano ang ire-recommend mong order?"

Napatingin siya sa menu.

"Subukan mo ang Spanish Latte."

"Bakit iyon?"

"Dahil balanse ang tamis at pait."

Ngumiti siya.

"Katulad ng buhay."

"At kung gusto mo ng makakain, bagay diyan ang Chicken Pesto Sandwich. Hindi mabigat sa tiyan, pero nakakabusog."

Napangiti ako.

"Parang eksperto ka."

"Mahilig lang akong magkape."

Nakuha ko na ang order ko at umupo na ako malapit sa bintana. Umuulan sa labas. Kamusta kaya sila Nick ngayon?

Malamang masaya siya sa piling ng mag iina niya.

" Pwedeng maki table sayo Miss?" Napatingin ako sa lalaking kanina na nakausap ko sa cashier.

" Ang gandang pagmasdan ng ulan noh? Lalo na kapag malungkot ka nakakagaan ng feelings. Alam mo bago tayo kumain nito maligo tayo sa ulan!" Umiling-iling ako.

" Naku! Ayoko noh! Tingnan mo ang damit ko tapos paliliguin mo ko dyan wh di bumakat ang katawan ko sa nipis nitong damit ko." Sabi ko sa kaniya.

" Oo nga noh! Alam mo ang ganda mo! Bat di ka mag asrtista!" Natawa ako sa kaniya.

" Napatawa din kita."

Nagsimula na kaming kumain at ang daldal niya sobra. Ang dami naming napag kwentuhang dalawa. Mga buhay buhay namin.

Pasakay na ako ng kotse nang bigla niyang hinarang ang kamay niya.

" Muntikan ka ng maipit!" Sabi ko ng nag aalala. Saka hinawakan ang kamay niya.

" Okay lang di naman naipit." Saka may inabot siya sakin na isang paper bag.

Binuksan ko ito.

" regalo ko sayo."

Napailing ako.

" Cheese cake?"

"Alam mo ba kung bakit cheesecake ang pinili ko?"

Umiling ako.

"Sabi nila, mas sumasarap ang matamis pagkatapos ng mapait."

Napatingin siya sa hawak kong Spanish Latte. Bumili pa kasi ako ng isa para pag uwi ko sa bahay.

"Katulad ng kape. Hindi mo maa-appreciate ang tamis kung hindi mo muna nalasahan ang pait."

Tahimik lang akong nakinig.

"Kaya sana... kahit ngayong araw lang, may matamis kang iuwi."

"Huwag kang mag-alala. Hindi ito panliligaw."

Napangiti siya.

"Naniniwala lang ako na may mga taong kailangan lang ipaalalang may tamis pa rin ang buhay."

Pagkatapos sabihin iyon, ay umalis na siya.

Naiwan akong nakatitig sa maliit na kahon ng cheesecake.

Hindi ko alam kung bakit...

Pero pakiramdam ko, iyon ang unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon na may estrangherong nagpakita sa akin ng kabaitan nang walang hinihinging kapalit.