บทนำ

12 ปีก่อน

เวลา 20.00 น.

@ HTND Hotel, Bangkok

โรงแรมหรู 3 ชั้น ระดับ 5 ดาวใจกลางกรุง ตั้งตระหง่านติดริมฝั่งแม่น้ำออกแบบโครงสร้างสไตล์ไทยประยุกต์ ตัวอาคารถูกออกแบบให้มีความผสมผสานระหว่างไทยแท้ร่วมกับความเป็นยุโรป หรือที่รู้จักกัน 'สไตล์โคโลเนียล' โดยจะใช้ไม้ อิฐ และปูนเป็นวัสดุหลักในการก่อสร้าง ผนังปูนถูกทาทับด้วยสีเหลืองอ่อนตัดกับสีขาวที่ถูกทาลงบนโครงไม้แกะสลักลายกนกอย่างลงตัว พื้นทางเดินภายในปูด้วยวัสดุไม้เคลือบเงามันวาว ชิ้นส่วนเฟอร์นิเจอร์รวมถึงของตกแต่งโดยส่วนใหญ่เป็นของมูลค่าสูง และได้รับมาจากการประมูลวัตถุโบราณที่หายาก เพื่อให้แขกที่มาเข้าพักรู้สึกไม่ได้แค่มาพักผ่อน แต่ก็ยังได้เหมือนมาเดินเที่ยวชมพิพิธภัณฑ์ของสะสมไปในตัว

ในค่ำคืนนี้บริเวณลานจอดรถหนาแน่นไปด้วยรถหรูหลากหลายแบรนด์ชั้นนำระดับโลก กลุ่มผู้คนฐานะมั่งคั่งต่างพากันเดินทยอยเข้าไปยังห้องจัดเลี้ยงตามที่ถูกระบุไว้ในการ์ดเชิญ

เมื่อมาถึงยังห้องจัดงาน ทุกคนต่างร่วมวงสนทนากันประดุจดังญาติมิตรที่สนิทชิดเชื้อมาตั้งแต่ชาติปางก่อน หากสังเกตมองไปที่บนเวที จะพบกับป้ายขนาดใหญ่ที่ระบุข้อความเอาไว้ว่า

‘งานเปิดตัวโรงแรมในเครือ HTND แห่งแรกในภาคตะวันออก’

ในตอนนี้กลุ่มคนที่เห็นจะสะดุดตาที่สุดภายในงานคงหนีไม่พ้นชายหญิงสองคู่ ที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยทีมงานช่างภาพมืออาชีพที่คอยกดชัตเตอร์รัว ๆ ในทุกอิริยาบถของพวกเขา

ผู้ชายที่สวมชุดสูทสีดำเมี่ยมทั้งตัวคือคุณอคิณ หฤษฎ์ธานุเดช ประธานบริษัทโรงแรมและรีสอร์ตในเครือ HTND ส่วนผู้หญิงที่ยืนข้างกันคือภรรยาคุณราตรี หฤษฎ์ธานุเดช

ถัดมาอีกคู่ที่ยืนชิดกัน สุภาพบุรุษในชุดทักซิโด้ติดโบหูกระต่ายคือคุณชางอี หลิน ประธานบริษัทรับเหมาก่อสร้างฟาไฉ คอนสทรัคชั่น  ผู้มีบทบาทรับผิดชอบโครงการก่อสร้างโรงแรมสาขาใหม่ที่จะถูกเปิดตัวภายในค่ำคืนนี้ เขามาพร้อมกับภรรยา คุณเพียงขวัญ หลิน และลูกน้อยน่ารักทั้งสองคน

“หม่าม้า เมื่อไหร่เราจะกลับบ้านกันคะ”

เด็กหญิงตัวน้อยนิดวัยไม่เกิน 10 ขวบ เดินมาจับชายกระโปรงชุดราตรีของผู้เป็นแม่พลางขยี้ตาข้างหนึ่ง เพื่อส่งสัญญาณบอกว่าอีกนิดเดียวตาเธอจะลืมไม่ขึ้นแล้ว

“เดี๋ยวก็ได้กลับแล้วซูมี่ ว่าแต่ซิงอีไปไหน”

คุณเพียงขวัญย่อตัวลงจับไหล่ลูกสาว ก่อนจะกวาดสายตารอบทิศเพื่อหาตัวลูกชายคนเล็ก

“ซิงอีเล่นอยู่กับเพื่อนค่ะ” ซูมี่ชี้นิ้วอ้วนกลมให้คุณแม่มองไปที่สวนตรงหน้าประตูทางเข้า

“งั้นซูมี่ไปเล่นกับน้องก่อนนะ ป่าป๊ากับหม่าม้าขอคุยธุระกับผู้ใหญ่ก่อนนะลูก” คุณเพียงขวัญดันตัวลูกสาวให้เดินไปหาน้องชายที่กำลัง วิ่งไล่จับกับเด็กผู้ชายคนอื่น ๆ

เด็กสาวเดินตาปรือหยุดที่ตรงขอนไม้ขนาดพอดีก้น ก่อนจะหย่อนตัวลงไปติดแหมะกับขอนไม้เพื่อดูน้องชายวิ่งเล่นกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน ทว่าขอนไม้ที่สาวน้อยนั่งอยู่นั้นแท้จริงแล้วถูกนำมาประดับตกแต่งเป็นป้ายยินดีต้อนรับแขกที่มาพัก ผู้คนมากมายที่เดินผ่านไปมาต่างหันมามองเป็นตาเดียวพลางยิ้มให้กับความน่าเอ็นดูของเด็กน้อยที่เปรียบเสมือนตุ๊กตารูปปั้นดินเผาที่ไว้ต้อนรับแขกที่มาเยือน

“ซิงอี ยังไม่ง่วงเหรอ” ซูมี่ตะโกนสุดเสียงให้น้องชายได้ยิน

“ไม่ง่วง มาเล่นด้วยกันสิซูมี่”

ซิงอีกวักมือเรียกพี่สาวมาเล่นด้วยกัน แต่เธอดันส่งสัญญาณโบกไม้โบกมือกลับว่า ‘ไม่เล่น’ เด็กน้อยเริ่มหาววอด คอเริ่มอ่อนเปลี้ย เอียงทางซ้ายที ทางขวาที จนท้ายที่สุดซูมี่ก็ทรงตัวไม่อยู่ และหัวเจ้าตัวกำลังจะพุ่งลงดิน

“น้อง!”

เสียงตะโกนด้วยความตกใจจากชายหนุ่มผู้หนึ่งดังขึ้น เขารีบพุ่งตัวด้วยความไวเท่าที่จะทำได้เพื่อเอาฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างไปรองรับหัวขนาดเท่าลูกฟักทองจิ๋วไว้ในอุ้งมือ ทว่าเด็กน้อยฟุบหน้าแหมะกับฝ่ามือได้เพียงสองนาที ก็เงยหน้าขึ้นตัวตรงดังเดิมแต่ยังอยู่ในสภาพที่หลับตาอยู่

“นุ่มเหมือนหมอนเลย แต่หายใจไม่ค่อยออก”

ซูมี่พูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียฟังไม่ถนัด แต่พอจะจับใจความได้ว่าฝ่ามือของผู้ชายปริศนาคนนี้ท่าจะนุ่มสบาย ส่วนที่หายใจไม่ออกนั้นเป็นเพราะเด็กน้อยเอาหน้าลงฝ่ามือเต็มแรง จึงทำให้จมูกถูกกดทับปิดกั้นทางเดินหายใจของเธอนั่นเอง

“ง่วงเหรอน้อง พ่อแม่อยู่ไหนล่ะ”

ชายหนุ่มนั่งคุกเข่าให้พอดีตัวเด็กก่อนจะถามหาผู้ปกครอง เด็กน้อยเอี้ยวตัวชี้เข้าไปที่ประตูทางเข้าห้องจัดเลี้ยง เขาจึงรู้ทันทีว่าพ่อแม่ของเธอคงอยู่ภายในงาน นี่ก็มืดค่ำเสียแล้ว หากปล่อยเด็กมานั่งคนเดียวด้านนอกอาจจะเกิดอันตราย เขาจึงตัดสินใจจะพาเธอเข้าไปหาพ่อกับแม่

“เดี๋ยวพี่พาเราไปหาพ่อแม่ดีกว่า อยู่ข้างนอกคนเดียวอันตราย ว่าแต่ท่านชื่ออะไรล่ะ”

เมื่อได้ยินคำว่าจะพาไปหาพ่อแม่ข้างใน เด็กน้อยก็ค่อย ๆ ขยับเปลือกตาเปิดออกเพื่อมองคนตรงหน้า จากลักษณะดวงตาตี่เท่าเมล็ดถั่วกลับขยายโตขึ้นเท่าไข่ห่าน

“หล่อจัง”

ภาพตามจินตนาการของเด็กตัวเล็กที่เห็นผู้ชายคนนั้นคือ หนุ่มหล่อวัยรุ่นหน้าตาดี ผิวขาวราวน้ำนมข้าว ร่างสูงโปร่ง คิ้วหนาสีดำเข้ม ผมสีดำแสกกลาง สวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวไม่ทับเข้าในกางเกงยีน และใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวล้วน

“เด็กน้อยฟังพี่อยู่หรือเปล่า”

ชายหนุ่มทวนถาม แม้จะรู้ว่าเด็กหญิงกำลังเอ่ยชมเขา ช่างดูน่ารักตามประสาเด็กเสียจริง ไม่นานเธอก็พยักหน้าบอกว่าจำที่พี่ชายคนนี้ถามได้

“หลิน ชางอี และ...” ทว่ายังเอ่ยสมาชิกในครอบครัวไม่จบ ชายหนุ่มก็พูดแทรกทันใด

“อ๋อลูกคุณอาหลินนี่เอง เราชื่อว่าอะไร”

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อหลิน ซูมี่ ชื่อเล่นว่า ซูมี่ อายุ 8 ขวบค่ะ เป็นลูกครึ่งไทย-จีน มีน้องชาย 1 คน ชื่อหลิน ซิงอี อายุ 7 ขวบค่ะ”

ซูมี่ตอบคำถามราวกับท่องจำมาจากการแนะนำตัวหน้าชั้นเรียน ทำให้เขาถึงกับหลุดขำออกมาก่อนจะเอ่ยชมเด็กน้อย

“พูดเก่งจังซูมี่ พี่ชื่ออชิรวิชญ์นะ เรียกพี่ว่าอลันก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะ

เด็กน้อย”

“อายุกี่ขวบคะ” เด็กน้อยเอียงคอถามอายุพี่ชายที่คุยด้วย

“20 ขวบครับผม เอ...ถ้าพี่อยากรู้ว่าซูมี่มีอายุห่างกับพี่กี่ปีต้องคิดยังไงเอ่ย” อลันลองเล่นคณิตคิดเร็วเพื่อให้ซูมี่หายง่วง

“12 ปีค่ะ” เด็กน้อยตอบอย่างรวดเร็ว อลันถึงกับทึ่งความสามารถในด้านการคำนวณของซูมี่

“สุดยอดไปเลยซูมี่”

คำชื่นชมของอลัน ทำให้เด็กน้อยอย่างซูมี่ถึงกับยิ้มแก้มปริ อาการง่วงนอนก็พลันหายเป็นปลิดทิ้ง ทั้งสองพูดคุยกันถูกคอเหมือนรู้จักกันมานาน จนกระทั่งมีพนักงานโรงแรมเดินมาตามอลันให้เข้าไปในงาน เขาจึงหันมาบอกซูมี่ให้เข้าไปด้วยกันพร้อมกับจูงมือเธอ ส่วนซิงอีไม่ต้องเป็นห่วง เพราะเด็กชายวิ่งเห็นหลังไกล ๆ เข้างานไปพร้อมกลุ่มเด็กผู้ชายแล้ว

อลันรู้จักตระกูลหลินเป็นอย่างดี เพราะครอบครัวตระกูลนี้รับเหมาก่อสร้างโรงแรมและโครงการต่าง ๆ ภายในเครือ HTND มาอย่างยาวนานชนิดที่ว่ามองตาก็รู้ใจไปมาหาสู่ดังญาติพี่น้องสายเลือดเดียวกันไปแล้ว ชายหนุ่มจูงมือเด็กน้อยค่อย ๆ ก้าวเดินอย่างไม่รีบร้อน จนกระทั่งมาหยุดตรงหน้าผู้ปกครองของเธอ

“สวัสดีครับคุณอาหลิน คุณอาเพียงขวัญ ผมพาน้องมาส่งครับ”

เขายกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม ก่อนจะดันตัวเด็กน้อยไปหาพ่อแม่

“อาขอบคุณนะอลัน ที่พาเด็กดื้อมาส่ง”

คุณชางอียิ้มขอบคุณความมีน้ำใจของอลัน ทำให้พ่อแม่ของเขาที่ยืนอยู่ข้างกันรู้สึกภูมิใจในตัวลูกชายมาก ๆ

พิธีเปิดเริ่มขึ้นแล้ว ครอบครัวหฤษฎ์ธานุเดชถูกเชิญให้ขึ้นเวทีเพื่อกล่าวเปิดงาน ทว่ามีเพียงพ่อกับแม่ของอลันที่ขึ้นไป เขาปฏิเสธที่จะขึ้นด้วย เพราะคิดว่าตนเองแต่งกายไม่เหมาะสมเท่าไหร่ เผอิญช่วงนี้เป็นเทศกาลสอบและทำโปรเจคมากมาย เวลาของอลันส่วนใหญ่จะอยู่ที่มหาวิทยาลัย ไม่ก็ไปนอนค้างที่หอเพื่อน นาน ๆ ทีถึงจะได้กลับบ้าน วันนี้ชายหนุ่มรีบเร่งทำงานกลุ่มให้เสร็จและปลีกตัวออกจากมหาวิทยาลัยสุดชีวิต เพื่อที่จะมางานสำคัญของครอบครัวให้ทันการณ์

หลังจากคุณอคิณกล่าวเปิดโรงแรมอย่างเป็นทางการแล้ว พิธีกรจึงกล่าวเรียนเชิญผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในโครงการร่วมขึ้นมาถ่ายภาพบนเวที หนึ่งในนั้นก็มีครอบครัวตระกูลหลินด้วย ซิงอีเดินเกาะแขนแม่เป็นปลิงขึ้นไปบนเวทีเรียบร้อย ขณะที่่ซูมี่ยังยืนนิ่งอยู่ข้างอลัน

“ซูมี่ไม่ขึ้นไปถ่ายรูปเหรอ” อลันโค้งตัวมาถาม

“ไม่ค่ะ ซูมี่จะยืนอยู่เป็นเพื่อนพี่อลัน”

“ขอบคุณนะเด็กน้อย ไม่เปลี่ยนใจแน่นะ” อลันถามซูมี่อีกครั้ง เธอก็พยักหน้าตอบกลับว่าไม่เปลี่ยนใจ

พิธีจบลงอย่างสมบูรณ์แบบ แขกที่มาร่วมงานต่างพากันแยกย้าย ผู้จัดงานเดินกล่าวอำลาและขอบคุณแขกที่มาร่วมงาน จนสุดท้ายเหลือเพียงครอบครัวผู้จัดงานและครอบครัวตระกูลหลินเท่านั้น ที่ยังดื่มด่ำความสำเร็จไม่จบสิ้น พวกผู้ใหญ่จะรู้ไหมนะว่ามีเด็กน้อยอยากพักสายตาเต็มทน ขนาดซูมี่ยังลืมตาไม่ขึ้น นับประสาอะไรกับซิงอี ตอนนี้เด็กชายนอนหลับคาอกผู้เป็นแม่เรียบร้อย

อลันเห็นท่าอีกไม่นานซูมี่ก็น่าจะสลบตามน้องชายไป เผลอ ๆ อาจลงไปนอนกองที่พื้นก็เป็นได้ จึงตัดสินใจจะอุ้มเธอให้นอนหลับ

“มา พี่อุ้ม”

ชายหนุ่มอุ้มร่างเล็กขึ้นมาโอบไว้ที่อก ซูมี่ที่ถูกอุ้มได้ไม่นานเมื่อรู้ว่ามีที่พักพิงก็เอนซบไหล่พี่ชายที่แสนดีโดยอัตโนมัติ จนผู้ปกครองตัวจริงถึงกับต้องแซว

“ไปลำบากพี่เขาอีกแล้วซูมี่” คุณเพียงขวัญเอ่ย

“เอาไปลองเลี้ยงดูสักอาทิตย์นึงไหมอลัน อาอนุญาต” คุณชางอีพูดเชิญชวน

“ถ้าบ้านผมรับมาเลี้ยงแล้ว ไม่ยกคืนให้นะครับ ฮ่า ๆ” เพียงคุณอคิณเอ่ย ทั้งวงสนทนาก็หัวเราะดังลั่นสนั่นห้อง

ทุกคนทยอยพากันเดินไปที่ลานจอดรถหลังจากพูดคุยกันจบ และกำลังเตรียมจะขึ้นรถกลับบ้าน ทว่ายังกลับกันไม่ได้ เพราะติดเจ้าเด็กน้อยซูมี่ที่ยังนอนนิ่งราวกับเป็นหุ่นขี้ผึ้งแนบอกของอลัน

“สงสัยได้กลับกับผมแน่” คุณอคิณพูดแซว

“เอาไงกันดีคะทุกคน” คุณราตรีแม่ของอลันถามความคิดเห็นทุกคน

“เอาแบบนี้ไหมครับ ผมขอติดรถคุณอาเพื่ออุ้มน้องไปนอนที่บ้านเลย แล้วเดี๋ยวผมค่อยตีรถกลับมาบ้านทีหลัง”

“มันเทียวไปเทียวมาหรือเปล่าลูก มืดค่ำแล้วอันตราย อาเป็นห่วง” คุณเพียงขวัญผู้มีสัญชาตญาณในความเป็นแม่เอ่ยด้วยความห่วงใยและรู้สึกเกรงใจ

“เอาอย่างนี้ อลันก็ไปนอนบ้านอาเลย มีห้องนอนว่างอีกตั้งหลายห้อง แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับดีไหม” คุณชางอีเสนอ ซึ่งทุกคนต่างพากันเห็นพ้องต้องกันเป็นมติเอกฉันท์

อลันจึงอุ้มหนูน้อยขึ้นรถไปนั่งเบาะตรงกลาง เพื่อให้เด็กน้อยได้หลับยาว ๆ ส่วนเขาก็ได้พักกายให้หายเหนื่อยในระหว่างเดินทาง เมื่อรถเคลื่อนตัวออกมาได้สักระยะ ทุกคนต่างพากันงีบหลับ เว้นแต่เด็กน้อยที่นอนหลับไปก่อนใครเขา ดันลืมตาโตขึ้นพร้อมหันไปมองใบหน้าพี่ชายแสนดีที่โอบตัวเธอไว้ ซูมี่พยายามสะกิดให้เขาตื่นเพื่อจะขอขยับตัวลงจากตัก

“ไม่ต้องลง พี่ง่วงขี้เกียจปล่อยเราแล้ว”

“พี่อลันไม่หนักเหรอคะ”

ถ้าคนที่ถามดันเป็นเพื่อนสนิท เขาคงตอบกลับอย่างกวน ๆ ว่าเลยความรู้สึกนั้นไปนานแล้ว ตอนนี้เหน็บชาจนเหมือนกับขาทั้งสองข้างได้ขาดไป

“นอนต่อไปเลยเด็กดื้อ”